Hep denir ya: *“Kadınlar dedikoducu olur.”*

Toplumun kalıplaşmış cümlesi, yıllardır değişmeyen ezberi…

Ama gel gör ki hayatın içindeki tablo hiç de öyle değil.

Bir bakıyorsun, mahallenin köşesinde üç tabure kurulmuş;

birinin elinde çay, diğerinde sigara, bir diğeri de her şeyi bilen edasıyla anlatıyor:

“Bak sana bir şey diyeyim mi, şu karşı apartmandaki var ya…”

Konu ne?

Aynı: dedikodu.

Kahveler desen ayrı bir dünya.

Tavla sesi eşliğinde mahallede kim ne yapmış, kim kiminle tartışmış, kim arabasını nereye çekmiş…

Öyle detaylı analizler yapılıyor ki insan bazen düşünüyor:

*Keşke bu kadar takibi ülke ekonomisine yapsalar, belki memleket uçardı.*

Parklar, dükkân önleri, ofis çevreleri…

İlla ki bir grup erkek vardır; gündemi meclis gibi tartışan, ama meclisten daha çok kulis yapan.

Kısacası, dedikodu sadece kadınlara özgüymüş gibi gösterilmesine rağmen, erkeklerin bu konuda açık ara önde olduğu yerler çok.

Ama kabak nasıl oluyorsa hep kadınların başına patlar.

Toplumun kolaycı tarafı işte:

Bir şey ters geliyorsa suçu kadına yüklemek daha pratik geliyor.

Elbette kadınların arasında da dedikodu yapan vardır; bu hayatın gerçeği.

Ama erkeklerin dedikodu kapasitesi çoğu zaman profesyonel seviyeye çıkmış durumda.

Öyle ki bazıları adeta “mahalle istihbarat servisi” gibi çalışıyor.

Kim nereye gitmiş, eve ne alınmış, misafir kimmiş…

Hepsi kayıt altında! Hem de gönüllü olarak.

Sonra da çıkıp “kadın milleti çok konuşur” deniyor.

Belki de sorun cinsiyette değil;

konuşmayı, üretmekten daha çok seven bir toplum olmamızda.

Kulaktan dolma bilgilerle insanları yargılayan, kendi hayatında yol alamadığı için başkalarının hayatını didikleyen bir alışkanlık bu.

Sonuç?

Dedikodu bir cinsiyet meselesi değil;

bir karakter meselesi.

Ve karakter zayıfsa, tabure de bulur, kahve de bulur, konu da bulur.

Nota ve Tınıyla...

 macit.soydan@gmail.com