Bazı insanlar vardır… Tahsil görmüş görünür ama gerçekte sadece bir okul binasının kapısından içeri girip dışarı çıkmıştır. Bir tek kitabın kapağını açmadan, bir satır okumadan, bir kelime hazinesi bile oluşturmadan diploma sahibi olmuşlardır. 

Hatta çoğu, o diplomaya bile alın teriyle değil, tanıdıkla, torpille, “hallederiz” düzeniyle ulaşmıştır. Sonra da çıkıp kendini “okumuş adam” diye topluma pazarlamaya çalışır. Oysa içi boş bir insanın diploması dolu görünse ne olur? Kocaman bir hiç.

Bir de elinde bir mesleği olup mesleğinin dışına adım atmayan, dünya ile bağı sadece telefonun alarmı kadar olanlar vardır. Yıllarca aynı yerde çalışıp aynı masaya oturup aynı cümleleri tekrarlarlar. 

Bir kitap karıştırmamış, bir haber takip etmemiş, dünyadan, hayattan, insanlıktan bihaber yaşarlar. Buna rağmen her konuda fikir sahibidirler.

Bilgi sıfırdır ama özgüven tavan. “Ben bilirim” der, aslında hiçbir şey bilmez. Fikir üretmez ama üzerine sorumluluk düşse en önce kaçan da yine onlardır.

Ve işin en komik yanı: Bu tipler genelde “kimseden korkmam” diye hava atarlar. Masada, klavyede, dedikoduda aslan kesilirler.

Ama korkmadıklarını söyledikleri biri karşılarına çıktığında en hızlı eğilen, en çabuk el pençe duran, en fazla ‘aman abi’ diyen yine onlardır.

Korkusuzlukları laftadır, duruşları ise rüzgâra göre şekil değiştirir. Rüzgâr nereden eserse, karakterlerini oraya doğru yatırırlar.

Demem o ki… 

Bu dünya böyle insanlardan biraz olsun temizlenebilse, belki gerçekten nefes alınabilir bir yer olurdu.

Çünkü bu tipler yalnızca cahil değil; aynı zamanda toplumun sırtına yük olmuş, üretmeyen, düşünmeyen, katkı sunmayan, sadece konuşarak var olmaya çalışan atıllardır.

Çoğunun ahlak seviyesi tartışmalıdır, hatta bazıları için tartışacak bir ahlak bile yoktur. Kendilerini zeki sanarlar ama gerçekte taşıdıkları tek şey kof bir kibirdir.

Böyle insanlara acımamak lazım. Çünkü acındıkça şımarıyorlar.

Şımardıkça daha çok konuşuyorlar. Konuştukça da toplumun gürültü kirliliğine bir kat daha ekliyorlar.

Cahil insanın sesi her zaman bilgeliğin sesinden daha gür çıkar; sebebi basittir: Boş teneke her zaman en çok sesi çıkarır.

Her toplum gerçekten ilerlemek istiyorsa, önce bu gürültüye kulak tıkamayı, sonra da asıl değeri hak eden insanların sesini yükseltmeyi öğrenmeli. Yoksa insanlık, boş tenekelerin gürültüsüyle daha çok yorulur, daha çok yıpranır.

Ve unutmayalım… 

Cahil insan, susmadığı sürece hiçbir toplum gerçekten yol alamaz.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com