Yirmi yıl geçti, tam yirmi yıl.

O Karadeniz'in hırçın dalgalarını yüreğinde taşıyan ses sustuğunda, hepimiz biraz yetim kaldık. Şimdi geriye dönüp baktığımızda, aslında sadece bir sanatçıyı değil, bir vicdanı, bir direnişi, bir coşkuyu kaybettiğimizi daha iyi anlıyoruz. Senin gidişin, gökyüzünden bir yıldızın düşmesi gibi değil… Sanki bir dağ yürüdü de arkasında koca bir boşluk bıraktı.

Kazım Koyuncu…

Sadece şarkılar söylemedi. Yüzünü saklamadan konuştu, korkmadan yaşadı. Türkülerini horonla, rock’ı Lazca’yla harmanladı. "Ben buyum" dediği yerde hepimiz kendimizi bulduk. Dağların diliyle konuştu, denizin gözyaşıyla söyledi şarkılarını. “Ben Karadenizliyim, ama bu toprağın her diline, her rengine aşığım” dediği için daha da büyüdü gözümüzde.

O, sadece bir müzisyen değildi.

O, genç yaşta ölümü omzunda taşıyan bir direnişçiydi. Çernobil’in ardından gelen kara hastalıkla boğuşurken bile gülümseyen, “Ben iyileşeceğim, çok güzel şarkılar söyleyeceğim size” diyebilen bir umut işçisiydi. Ve o umutla gözlerimizi yaşarttı. Çünkü bir insan ancak bu kadar güzel, bu kadar içli, bu kadar insan gibi ölebilir.

Yirmi yıl sonra hâlâ bir konserin ortasında onun sesi yankılanınca gözlerimiz nemleniyor.

Bir horon başlayınca onun gölgesi geçiyor aramızdan. Bir çocuk Lazca bir türkü söylediğinde, o çocuğun arkasında Kazım’ın elleri var gibi hissediyoruz. Çünkü Kazım, sadece yaşarken değil, giderken de çok şey öğretti bize. Müziğin politik bir duruş olabileceğini, sevmenin bir direniş, gülmenin bir başkaldırı olabileceğini...

Senin bıraktığın yerden yürüyen çok insan var artık.

Senin gibi sahici, senin gibi mert olmasalar da… O ses hâlâ susmadı. Çünkü sen, susulacak bir şarkı değildin. Sen, dinlenmesi gereken bir vicdandın.

Sen gittin ama biz hâlâ o dağın yamacında, bir türkü gibi seni bekliyoruz.

Denize karşı susmuş şarkılar gibi…

Ve biliyoruz ki, ne zaman göğe baksak, bir Karadeniz türküsü usulca kulağımıza fısıldayacak:

"Ben gidiyorum, siz kalın sağlıcakla..."

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com