Bazen insanlar konuşur, konuşur, konuşur… 

Ama söyledikleri hiçbir yere dokunmaz. 

Çünkü kelimeler, ağızdan çıktıkları anda değer kaybedebilen tuhaf varlıklardır.

Oysa sessizlik, çoğu zaman kelimelerin saklayamadığı hakikati saklar.

Sözlerin, sessizlikten daha güzel değilse gerçekten susmak bir erdemdir.

Sessizlik bazen bir haykırış, bazen bir veda, bazen bir kabulleniş, bazen de en güçlü cevap olabilir. 

Ama biz yine de konuşmaya alışığız; çünkü sessizlik cesaret ister. 

İçini gösterir, niyetini belli eder, kaçacak bir yer bırakmaz.

O yüzden çoğu insan konuşarak gizlenir, susarak değil.

Söz kalabalığıyla duygusunu saklar, cümlelerin arkasına sığınır, gerçeği dolandırarak anlatır.

Hayatın belli bir yaşından sonra anlıyorsun ki…

Sessizlik, sandığından daha bilge.

Sessizlik, çoğu tartışmayı başlamadan bitirir.

Sessizlik, insanın yüreğine anında ayna tutar.

Ve bazen bir insanın sana verebileceği en net cevap… hiçbir şey söylememesidir.

Çünkü sessizlik yalan söylemez.

Sessizlik rol yapmaz.

Sessizlik, gerçeğin çıplak halidir.

Sözlerin sessizlikten daha güzel değilse, gerçekten konuşma.

Zira bazı cümleler, bazı sessizliklerin yanında çırılçıplak kalır…

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com