Hayvan dediğimizde aklımıza ilk kedi gelir; yanımızda mırıldanır, zarar vermez.

Köpek gelir; sadakatiyle hayatımıza ortak olur.

Yılan gelir belki; ama o da dokunmazsan ilişmez.  Onların doğası bellidir: Açsa avlanır, tokken dinlenir. Yaşamak için yaşar, öldürmek için değil.

Peki ya insan?

Orada bir duralım… 

Çünkü insan suretinde öyleleri var ki, dört ayaklı canlılara “vahşi” derken bile düşünmeliyiz. Zira gerçek vahşet, kimi zaman insan kılığıyla dolaşır.

Taciz eden, çocuğa el uzatan, genç kızların hayatını karartan…

Trafikte öfkesini kusup can alan, sokakta en zayıfı seçip şiddet uygulayan…

Elinden silah düşmeyen, dilinden küfür eksik olmayan, hukuku hiçe sayan… 

İşte bunlar, doğanın değil insanlığın yüz karasıdır.

Çünkü hayvan dediğimiz canlılarda kötülük yoktur, sadece içgüdü vardır. Ama insanda hesap vardır, plan vardır, kötülüğü isteyerek seçmek vardır. 

Bir çocuğun gülüşünü söndüreni hangi kelimeyle tarif edeceğiz? Bir genç kızı hayattan koparanı hangi kategoriye koyacağız?

Şimdi soruyorum size:

Hangisine “hayvan” demek adil olur? 

Doğanın dengesine sadık olana mı, yoksa insanlığın yüz karası olana mı?

Belki de en büyük hakareti hayvanlara yapıyoruz. Çünkü onlar doğaya sadık, biz ihanete alışığız. 

Onlar aç kalınca avlanır, biz doyduğumuz halde tüketiriz. 

Onlar yaşam için yaşar, biz egomuz için öldürürüz. 

Ormanı yakan da biziz, nehri kirleten de, hayvanı kafese hapseden de, insana zulmeden de.

Doğanın en vahşi yaratığı aslında insandır. Ve hayvanların bile yapmayacağı kötülükleri yapanlar aramızda dolaşıyor.

O yüzden bir dahaki sefere öfkeyle “hayvan” diyeceğimizde düşünelim: 

Asıl hayvan kim?

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com