Orda bir köy var uzakta...
Gitmesek de, görmesek de...
O köy bizim köyümüzdür.

Ahmet Kutsi Tecer’in bu dizeleri, sadece bir şiir değil; bir özlemin, bir aidiyetin ve bir hayalin ifadesidir.

Yıllar geçtikçe şehirler büyüdü, teknoloji gelişti, hayat hızlandı ama insanın içindeki o köy hasreti hiç bitmedi. Belki de hepimizin içinde, hiç terk etmediğimiz bir köy var aslında.

Bir çocukluğun kokusu…

Bir annenin tandırda pişirdiği ekmeğin buğusu…

Köy kahvesinde edilen sessiz ama samimi muhabbetler…

Ve en çok da, yüreği yormayan insanlar.

Bugün insanlar büyük şehirlerde tıkanmış durumda. Betonların arasında kaybolan ruhlar, artık daha çok uzaklara bakıyor. Gürültüden, kalabalıktan, kibirden kaçıp; dingin, duru, iyi kalpli bir yaşamın hayalini kuruyorlar.

O köy sadece Anadolu’da bir yer olmayabilir. Belki Norveç’in kuzeyinde bir kasaba, belki bir Nepal dağ köyü, belki de Güney Ege’de denizi gören taş bir ev... Ama ne olursa olsun, herkesin yüreğinde bir “gitmek istediği” köy var.

O köyde kötülük yoktur.

İnsanlar göz göze bakmaktan çekinmez.

Kapılar açıktır, yürekler de öyle.

Kimse bir diğerinin ne giydiğine, ne kazandığına, ne başardığına değil; nasıl bir insan olduğuna bakar.

Orda kalp yorgunlukları çabuk geçer, çünkü iyi niyet bulaşıcıdır.

Belki de artık ihtiyacımız olan şey yüksek binalar, pahalı markalar ya da sonsuz internet hızı değil…

Bir dut ağacının gölgesi,

Bir ibrikten dökülen soğuk su,

Bir annenin sessiz duası,

Ve gökyüzüne uzanırken özgürce miyavlayan bir kedinin tembelliğidir.

Ahmet Kutsi Tecer’in o unutulmaz mısraları, sadece geçmişin değil, bugünün de pusulası olabilir:

“Orda bir köy var uzakta,
O köy bizim köyümüzdür.
Gezmesek de, tozmasak da
O köy bizim köyümüzdür...”

Ve belki bir gün hep birlikte o köye varırız.

Yol uzun olabilir, ama içimizdeki özlem bu yolda bize yoldaş olur.

Çünkü insan bazen gitmese de, özlemeyi hiç bırakmaz.

Nota ve Tınıyla...

macit.soydan@gmail.com