İnsanlar artık müzikten, şiirden, kitaptan uzak.

Kulaklarımızda bir şarkının hikâyesi değil, susmayan bildirim sesleri var.

Elimizde sayfalar yerine ekranlar,

gözümüz gökyüzünde değil, hep aşağıda.

Sosyal medya, tabletler, parlak ve hızlı görüntüler…

Her şey çok renkli ama bir o kadar da ruhsuz.

Herkes bir şeylere yetişiyor;

ama kimse bir şarkının ortasında durup içini dinlemiyor.

Kimse bir cümlenin kalbinde biraz oyalanmıyor.

Oysa eskiden öyle miydi?

Bir şarkı baştan sona dinlenirdi.

Hatta bazen geri sarılırdı,

çünkü bir söz insanın içini acıtır ya da iyileştirirdi.

Şarkılar sadece ses değildi;

bir hatıraydı, bir yüzdü, bir mevsimdi.

Şiir yazanlar vardı.

Defterlerini kimseye göstermeseler bile...

Bir kelimeyi bulmak için gecenin sessizliğini dinlerlerdi.

Kitap okuyanlar vardı.

Sayfaların altı çizilirdi,

Arasına biletler, kurumuş çiçekler konurdu.

Bir cümle günlerce insanın aklında kalır,

hayata başka bir yerden bakmayı öğretirdi.

İnsanlar konuşurken göz göze bakardı.

Susmak ayıp değildi.

Sessizlik, anlam taşırdı.

Kalabalıklar içinde bile yalnız hissedilmezdi bu kadar.

Şimdi herkes biraz gergin.

Biraz sinirli, biraz yorgun.

Eller dolu ama kalpler boş gibi.

Tahammül az, sabır kırılgan.

En küçük şeyde sesler yükseliyor,

çünkü kimse gerçekten dinlenmiyor.

Belki de bu kadar “bağlı” olup

bu kadar “yalnız” yaşamamız bundandır.

Teknoloji yaşantımızı kolaylaştırdı, buna itiraz yok.

Ama hayatın duygusunu biraz eksiltti sanki.

Bir çayın buharına dalmayı,

bir sokağın sesini dinlemeyi,

bir şarkının bitmesini beklemeyi unuttuk.

Artık her şey hızla tüketiliyor.

Şarkılar bile yarım dinleniyor,

şiirler kaydırılıp geçiliyor,

kitaplar rafta bekliyor.

Oysa daha çok müzik olsaydı hayatımızda…

Daha çok şiir, daha çok kitap…

Belki insanlar bu kadar sert olmazdı.

Belki kalpler biraz daha yumuşar,

dünya biraz daha yaşanır olurdu.

Eski yıllar kusursuz değildi elbette.

Ama daha gerçekti.

Daha yavaştı.

Ve belki de bu yüzden

insana daha yakındı.

Bazen ilerlemek,

en son ne zaman bir şarkıyı gerçekten dinlediğimizi
hatırlamakla başlar.

Bazen iyileşmek,

bir şiirin içine sığınmakla…

Bazen de yeniden insan olmak,
bir kitabın sayfalarını sessizce çevirmekle.

Bir zamanlar daha yavaştık.

Belki yine...

Neden olmasın..

Nota ve Tınıyla...