İnsan uzun yıllar boyunca “sahip olduklarıyla” var olduğunu sanıyor.

Biriktirdiği eşyalar, aldığı kararlar, kazandığı paralar, tuttuğu unvanlar… 

Hepsinin bir gün gelip kendi hayatının kapsamını belirlediğini düşünüyor. 

Ama zaman geçip de biraz nefesi daraldığında, biraz omuzları çöktüğünde, biraz da kalbi kahverengi bir sonbahara döndüğünde anlıyor ki; hayat aslında sahip olduklarımız değil, sahip olamadıklarımızdan ibaretmiş.

Çünkü hatırladıklarımız, çoğu zaman elimizde kalanlar değil, elimizden kaçanlardır.

Bir fırsat, geri dönmeyen bir tren, söyleyemediğimiz bir söz, yarım bıraktığımız bir cesaret… 

Bir bakıyoruz ki insanı büyüten de, içini acıtan da hep orada kalan o eksikler. Bir evet diyemediklerimiz, bir hayır diyemediklerimiz, bir adım atmaya korktuklarımız…

Garip bir şekilde, hayat bizi genişleten şeyleri değil; içimizde boşluk bırakanları daha çok büyütüyor.

İnsanın kalbinde hiç dolmayan bir çekmece vardır.

O çekmecede yarım aşklar durur, kaçırılmış şanslar durur, tam mutlu olacağımız anda bozulan cesaretimiz durur. Ve yıllar geçtikçe fark ediyoruz ki, bizi biz yapan şey eşyalardan, kariyerlerden, başarıdan çok daha derin bir yerden geliyor:

Eksiklerimizden.

Belki de bu yüzden bazı insanlar daha olgundur; çünkü hayat onlara her zaman “sahip olduklarını” değil, “sahip olamadıklarını” öğretmiştir.

Zaman insana şunu da gösteriyor:

Bir şey bizim olmamışsa, belki olması gerekmiyordu.

Bir kapı yüzümüze kapanmışsa, belki yanlış kapının önündeydik.

Bir insan elimizden kaymışsa, belki o eller zaten bizim tutmak için yaratılmamıştı.

Hayat bazen vererek büyütür, bazen eksilterek olgunlaştırır.

Ve günün sonunda geriye dönüp baktığımızda anlıyoruz:

Hayat, ceplerimizi doldurduklarımız değil…

Kalbimizde boşluk bırakanlar, bize en çok şey öğretenlerdir.

Nota ve Tınıyla...