Ben unutmayı bilmem…

Hiçbir şeyi, hiçbir insanı, hiçbir yarayı.

Sanki lanet gibi yapışır anılar omuzlarıma; gitmez, eksilmez, hafiflemez. 

Zamana güvenmem, “geçer” diyenlere inanmam. 

Çünkü bilirim ki bazı şeyler geçmez; sadece sessizliğini değiştirir.

Unutamamak bazen ağırdır.

İnsanın içini kemiren bir pas gibi durur.

Bir bakarsın yıllar geçmiş, şehirler, yüzler değişmiş…

Ama bir söz, bir bakış, bir kırılma hâlâ içinin en derin yerinde capcanlı duruyordur. 

İnsanı en çok yoran da budur zaten: Zamanın değişmesine rağmen duyguların yerinde sayması.

Ama sonra bir gün fark edersin…

Aslında unutmak bir eksiklik değil, bir lütufmuş.

Bir tür merhamet… Hem kendine, hem başkalarına.

Unutmak, insanın kendine verdiği en büyük özgürlüktür belki de.

Çünkü hatırladığın her şey seni biraz daha zincirler.

Bir sözün ağırlığı, bir ihanetin iyileşmeyen izi, bir vedanın içte bıraktığı karanlık… 

Bunların hepsi, taş gibi kalbinde durdukça seni hayattan birkaç adım geride bırakır. 

Unutmak ise o taşları tek tek yere bırakmaktır.

Ve bazen, unutmak sadece merhamet değildir;

adalettir de.

İnsanın kendine uyguladığı adalet.

Geri alamadığın şeyleri artık taşımama adaleti…

Sana iyi gelmeyen insanları hafızanın merkezinden çıkarma adaleti…

Bir daha aynı acıya teslim olmamak için hafızanı temizleme adaleti…

Her şeyi hatırlamak güç göstergesi değildir.

Bazen en büyük güç, hatırlamamayı seçmektir.

Ben hâlâ unutmayı bilmesem de şunu anladım:

Unutmak bir ihanet değildir, bir kaçış da değildir.

Unutmak, insanın kendine dönmesidir.

Yeni bir sayfa açmasının sessiz ama güçlü cesaretidir.

Kimi insanlar unutmayı hor görür;

Oysa bilmezler ki bazı yaralar hatırlanmaya değil, bırakılmaya muhtaçtır.

Ve belki bir gün…

Ben de unutmayı öğrenirim.

Lanetten değil, merhametten.

Kızgınlıktan değil, adaletten…

Çünkü bazen kurtuluş, hatırlamakta değil…

İnsanın kendine “artık yeter” diyebilmesindedir.

Nota ve Tınıyla...