Bazen hiçbir şey olmamış gibi görünür dışarıdan. Gün akıp gider, insanlar konuşur, işler yapılır, çaylar içilir, hatta birileri kahkaha atar… Ama senin içinde tuhaf bir boşluk vardır. Bir sıkıntı çöreklenmiştir yüreğine. Ne tam anlamıyla bir hüzün ne de açık bir sebebi olan bir dert. Sadece bir ağırlık. Sessiz ama derin. Tarifsiz ama tanıdık. Ya da patlamak üzere olan bir volkan... 

Kendini ifade etmeye kalksan, doğru kelimeleri bulamazsın. Zaten anlatsan da karşındakinin gerçekten anlayacağına dair bir inancın yoktur. Bazı şeyleri insan kendi içinde yaşar çünkü. İçinde kopan o fırtınayı, dışarının güneşli havası bastıramaz. Biri sorsa, "İyiyim" dersin, çünkü başka bir şey demenin faydası olmayacağını farkındasındır. Hem anlatmak istesen de, karşındakinin seni değil, kendi duygularını önceleyeceğini çok iyi bilirsin.

İçinde biriken bu duyguyu kimse fark etmez. Herkes seni aynı sanır, hep neşeli, hep idare eden biri olarak görmeye alışmıştır çünkü. Senin de buna ayıracak gücün yoktur artık. Küçücük bir imayla anlatmaya çalışırsın belki. Bir bakışla, kısa bir sessizlikle, bir kaçamak cümleyle… Ama nafile. Herkes kendi dünyasına gömülmüş, herkes kendi hikâyesinin başrolü.

Ve sen, o kalabalığın ortasında, usul usul içine kapanırsın. Dışarının uğultusu artarken, iç sesinle baş başa kalırsın. Bir süre sonra kendini bile susturursun. Çünkü ne hissettiğini anlamak da yorucudur artık. Hissizliğe bile razı olursun. Yeter ki kimse bir şey sormasın.

Böyle anlar olur hayatta. Ve bu anlar geçtiğinde geriye ne kalır biliyor musun? Kimseye anlatamadığın ama içinde büyüttüğün bir yorgunluk. Sessiz fırtınaların izleri, görünmeyen yaraların hatırası.

Ama yine de... geçer. Fırtınalar diner, bulutlar dağılır. Belki biri gelir, hiçbir şey sormadan yanında oturur sadece. Belki bir şarkı dokunur kalbine seni hayata geri çağırır. Ve o zaman anlarsın: Bazen anlatamadıkların da seni sen yapan şeylerdir.

İşte böyle... 

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com