Yeni bir yıl geliyor.

Takvimler değişecek, sokaklar ışıklanacak, vitrinler umut satacak.

Herkes “yeni başlangıçlar” diyecek.

Ama içimde garip bir sessizlik var.

Geçen yıl pek de iyi geçmedi. Hatta bazı yaraları hâlâ kapatamadım.

O yüzden bu kez içimden büyük dilekler tutmak gelmiyor.

Eskiden yeni yıl demek, umut demekti.

“Bu yıl her şey daha güzel olacak” demekti.

Şimdi o cümleleri kurarken insan tereddüt ediyor.

Çünkü hayat öğretti:

Her yıl yeni değil, bazıları sadece biraz daha yorgun.

Yine de yeni bir yıl geliyor işte.

İstesen de istemesen de.

Kapıyı çalıyor,

“Ben geldim” diyor.

Sen hazır olmasan da, hevesin kalmamış olsa da.

Belki de bu yüzden artık büyük hayaller değil, küçük şeyler diliyorum.

Uykusuz gecelerin azalmasını, içimdeki yükün biraz hafiflemesini, aynaya bakınca kendime yabancı hissetmemeyi…

Bu yıl mucizeler beklemiyorum.

Kimseye “her şey harika olacak” demiyorum.

Sadece biraz daha az can acısı, biraz daha çok nefes istiyorum.

Kalabalık sofralar değil belki ama samimi birkaç insan.

Gürültülü mutluluklar değil, sessiz bir huzur.

Yeni yıl…

Belki bir başlangıç değildir.

Belki sadece devamdır.

Ama yine de insan içinden “öylesine” bir umut geçirmeden edemiyor.

Çünkü umudu tamamen bırakmak, yıl bitmeden tükenmek demek.

O yüzden hoş geldin yeni yıl.

Benden büyük beklentiler isteme.

Sadece beni biraz yorma.

Gerisini birlikte hallederiz.

Nota ve Tınıyla...