Ocak ayının son haftasıdır şimdi. 

Takvim yaprakları ağır ağır düşer. 

Soğuk hâlâ aynı soğuk, ama günlerin rengi değişir. 

Sanki kış bile yorulmuştur artık. 

Sokaklar biraz daha sessiz, akşamlar biraz daha erken gelir insanın içine.

Ocak hep serttir. 

Yeni yılın aceleciliğini, “yeniden başlama” telaşını taşır üstünde. 

Umutları yüklenir sırtına, beklentileri, sözleri… 

Ama ayın sonuna gelince insan fark eder; asıl kalan yorgunluktur.

Yapılamayanlar, yarım kalanlar, içimize attıklarımız…

Şubat ise başka. 

Daha kısa ama daha derindir. 

Fazla konuşmaz, bağırmaz. 

Sessiz bir ay gibidir. 

Soğuğu daha keskin, ama samimiyeti daha fazladır. 

Şubat’ta hatıralar daha çok üşür, ama kalp daha çok hatırlar. 

Eski bir atkı gelir akla, buğulanan camlar, soba başında edilen suskun sohbetler…

Ocak uğurlanırken insan şöyle bir durur. 

“Bir ay geçti” der ama aslında geçen zamandan çok, biraz daha eksilen sabırdır. 

Şubat’a girerken büyük hayaller kurmaz artık. 

Küçük şeyler ister: Bir akşam eve erken varmak, sıcak bir çorba, içini ısıtan bir ses…

Nostalji tam da bu aralarda çöker insanın omzuna. 

Eski kışlar gelir akla. 

Daha yavaş geçen günler, daha uzun geceler… 

Kimsenin acele etmediği, herkesin biraz daha birbirine benzediği zamanlar. 

Şubat o yüzden hatırlatır geçmişi. 

Çünkü kısa olduğu kadar yoğundur; tıpkı bazı insanlar gibi.

Ocak giderken şunu öğretir bize: 

Her başlangıç gürültülü olmak zorunda değil.

Şubat da fısıldar: 

Dayan biraz… Bahar uzak ama imkânsız değil.

Şimdi tam da bu günlerdeyiz işte. 

Ocak kapıyı kapatıyor, Şubat usulca tokmağı tutuyor. 

İçimizde biraz hüzün, biraz umut, bolca hatıra… 

Ve her zamanki gibi hayat, yine tam ortasından devam ediyor.

Nota ve Tınıyla...