TRT’nin, BBC ile  birlikte, gerek mesleki açıdan, gerekse de sanatçı yetiştirmek açısından olsun; adeta bir okul niteliği de taşıyan dünyadaki iki resmi yayın kuruluşundan biri olduğu yıllardı…

‘Dördüncü Murat’ adlı tarihi bir dizi yayınlanmıştı 1981 yılında…

Başrollerde,  usta isimler Ayten Gökçer, Cüneyt Gökçer ve onlarla beraber ustalaşmaya aday 35 yaşında genç ve yetenekli bir sanatçı daha…

O genç yetenek ki, aslında 14 yıldır devlet tiyatrolarında birçok ünlü eserde rol almıştı lâkin, ekran tanınırlığı o dizi ile oldu daha çok…

Müthş bi diksiyon, bass-bariton bir ses tonu, mimikler ve jestler, rol kabiliyeti…

Cihan Ünal’dı o isim…

O dizide IV. Murat’ı canlandırıyordu…

Yedi yıl sonra ise, Tarık Buğra’nın eserinden uyarlanan ‘Kuruluş ‘Osmancık’’ adlı dizi ile Osman Gazi olarak  çıkacaktı karşımıza Cihan Ünal…

***************************

Mâlum kıymetli halkımız o zaman da, şimdikine benzer bir şekilde çok sanatla haşır neşir olmayan,  magazin boyutu ile ilgilenen bir halktı…

Cihan Ünal’ı asıl tanımaları, Türk Sineması’nın ‘Sultan’ı Türkan Şoray ile evlenmesi ile olacaktı maalesef…

Maalesef dye yazdım zira o güne kadar 500’den fazla oyunda rol almış, muhteşem bir sanatçı ilk bu şekilde tanınmamalıydı…

******************

‘Kuruluş ‘Osmancık’’ dizisinin de üstünden yaklaşık 10 yıl geçti…

Yıl 1998, Hergün Gazetesi’nde, Başbakanlık ve TBMM Muhabirliği yapıyorum; her zaman her fırsatta yazmaktan hiç yüksünmem; hele şimdiki kötü örneklerine baktığımızda oldukça iyi bir gazeteci olduğumu söylemekten de geri duramam, bu konuda hiç mütevazi olamam ama bana bu mesleğin tüm kıvrak noktalarını öğreten bir isim vardır o da şu anda beraber yazı yazdığımız, o zaman da Haber müdürüm olan,  ve halen de Genel Yayın Yönetmenim olan; Macit Soydan’dır; bir not inanın sadece ki abartmıyorum bugüne kadar tanıdığım Ankara'nın en iyi gazetecilerinden biri olan Macit Soydan’dan edindiğim  tecrübenin ayrıntıları bile geniş kapsamlı bir yazı dizisi, hâtta kitap olur…

Neyse, Macit Müdürüm beni çağırdı; elinde bir faks, faksta kısaca; ‘Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuarı’nda, yeni nesil sanatçı yetiştirme eğitim seminerlerinin tanıtım toplantısı olacağı’ ile ilgili bir bilgi vardı; bu seminerler, altı hafta sürecekti, Cihan Ünal da faksa göre baş eğitmenlerden biriydi…

Bana toplantıya gitmemi, ama özellikle Cihan Ünal ile özel görüşmemiz için bir randevu talep etmemi söyledi…

Toplantı günü, malûm Ankara, bir siyasi gelişmeyi takip etmemizden ötürü o toplantıya gidemedik ama, iki gün sonra, bir Perşembe günüydü; çıktık Macit Müdürüm ile ve Beşevler’deki konservatuar binasına gittik, öğle tatiline de denk getirdik; Cihan Ünal dersten çıkar çıkmaz, kapıda yakaladık; talebimizi ilettik; ‘Genelde magazin soruları sorarlar, ama madem sanat kaygılı bir haber istiyorsunuz, seve seve’ dedi, öğlen yemek yiyecekmiş, hiç unutmam Gazi Tıp Fakültesi’nin çaprazında bir  orta kalite lokantaya oturduk ve bir buçuk saati aşkın hem öğle yemeği yedik, hem de sanat sohbeti yaptık…

‘İşim var’ diyebilirdi, ‘Yemek saati’ diyebilirdi, ‘Randevu alın’ diyebilirdi; ‘Soruları fakslayın, uygun olduğumda yanıtlar size ulaştırırım’ da diyebilirdi; ama hayır, o mütevazi kişiliği ile, hâtta eğitim seminerine 18 dakika da  geç kalma pahasına bizimle sohbet etti; gazeteye döner dönmez de Macit Müdürüm; ‘Sen röportajı yaz, ben edidoryalını yaparım’ dedi ve Cumartesi-Pazar, iki gün tefrika haber olarak yayınlandı gazetenin en arka sayfasında, tüm manşet ve göbeği kaplayarak…

***************************

Yine yıllar geçti, 2008 yılı, yer Kuruçeşme Divan Etkinlik Alanı…

Bir ödül töreni vesilesiyle oradayız, iki arkadaşımla bir kokteyl masasında içeceklerimizi yudumluyoruz; bir anda yanımıza sakallı ve orta yaşlı yakışıklı bir adam geldi; esprili bir şekilde ‘Merhaba, beni hatırladınız mı?’, ‘Pardon!’ dememle o kişinin Cihan Ünal olduğunu anlamam arasında 30 salise ancak geçti; ‘Siz beni haırladıysanız, bu asıl bana mutluluktur’ dedim, ‘Yok yok unutmam, Macit bey ve sizinle bir röportaj yapmıştık ve son dakika haberi gibi gibi iki-üç gün yayınlamıştınız Ankara’da’ dedi, o kadar sanatçı arkadaşını bırakıp, masamızda o da iki kadeh bir şeyler içti…

‘Halâ çok fit görünüyor muyum Boğaç Bey’ diye de ısrarla soruyordu; biz ise arkadaşlarla gerçek bir sanatçı ile sanat sohbeti edebilmenin haklı gururunu yaşıyorduk…

***************************

Yine 17 Eylül 2010…

Cihan Ünal’ın kızının düğünü vardı Suada’da…

Basına çok açık değildi ama, az sayıda magazinle çok işi olmayan gazeteciyi çağırmıştı benim de aralarında bulunduğum…

Düğün kokteylinden yarım saat önce Suada’daydım; salonu tek tek denetlerken, karşılaştık, bu kez ismimle, ‘Boğaç hoş geldin, bir şeyler içtin mi, keyfine bak’ diye karşıladı beni; ara ara da basın masasına gelip, sohbet etti benimle…

***************************

Sonra da ara sıra külütr-sanat kokteyllerinde karşılaştık sürekli olarak…

***************************

En son 31 Aralık 2025 gecesi TV8’de Frank Sinatra’nın unutulmaz eseri ‘New York New York’u seslendirirken izlerken aklıma geldi o muhteşem insan, o mütevazi insan, o bizim yegane sanat gururumuz Cihan Ünal… Hemen Macit Müdürümü aradım ve uzun bir süre o geçmiş günleri yadettik. 

Yeni yıla da sanat dolu bir insanla başlamak istedim…

Bu arada bir not, kültür-sanatla ilgilenen insanların psikiyatrik tahlillerle kanıtlanmış bir   egosu, bir böbürlenmesi, özel bir psikozu vardır…

İstese bu kimlikte olmayı sonuna kadar hak eden Cihan Ünal aksine, hiçbir zaman bu sanatçı kisvesinde bir kişi olmamıştır…

Cihan Ünal, mütevazi, insancıl, kucaklayıcı yapısı ile, nadir adam gibi adam sanatçılardan birisidir…

Emin olun benim gibi yeni yıla Cihan Ünal'ın pozitif kişiliği ile girenlerin; 2026 onlar için gerçekten poztif geçecektir...

Hep birilkte sanat tadında mutlu  yıllar…

#Cihan Ünal #CihanÜnal #Hacettepe #Konservatuar #Beşvler #Macit Soydan #MacitSoydan #röportaj #Divan Kuruçeşme #DivanKuruçeşme #Suada