Bazı şarkılar vardır…

Tam en sevdiğiniz yerine gelirken yarım kalır.

Telefon çalar… Bir mesaj gelir…Hayat araya girer.

Sonra insan “sonra dinlerim” der. Ama o “sonra” bazen hiç gelmez.

Aslında sadece şarkılar değildir yarım kalan.

Okunamayan kitaplar… Bitirilemeyen filmler… Bir köşeye bırakılmış albümler… Hatta ertelenmiş hayaller…

Modern insanın hayatı biraz “yarım kalmışlıklar arşivi” gibi artık.

Çünkü çağımızda herkes çok meşgul ama nedense hiçbir şeyin tam içinde değil. Bir şarkıyı baştan sona dinlemeye bile sabrımız azaldı. Her şey hızlandı çünkü.

Şarkılar bile artık arka planda çalıyor. Kimse gerçekten dinlemiyor.

Eskiden insanlar bir plak koyup saatlerce aynı albümü dinlerdi. Kapaklarına bakardı. Şarkı sözlerini ezberlerdi. Müzikle zaman geçirirdi.

Şimdi ise müzik bile kaydırılıp geçiliyor.

Belki de mesele teknoloji değil… Dikkatimizi kaybetmemiz.

Çünkü bir şeye gerçekten odaklanmak artık lüks gibi görülüyor.

Oysa bir şarkıyı sonuna kadar dinlemek bile küçük bir sadakat ister. Kendine karşı…

İnsan bazen durmalı. Bir melodinin içinde biraz kaybolmalı. Hayatı birkaç dakika sessize almalı.

Çünkü sürekli yarım bırakan insan, bir süre sonra kendi içinde de eksik kalıyor.

Ve galiba çağımızın en büyük yorgunluğu tam burada başlıyor:

Hiçbir şeyi gerçekten yaşayamayacak kadar dağılmış olmak.

Nota ve Tınıyla... 

Sanatçı Bedri Baykam’ın kaleme aldığı sunuş yazısıyla başlayan kitap, modern, çağdaş ve güncel sanat kavramlarını eleştirel bir perspektifle yeniden değerlendirmeye açıyor. Sanat üretiminin kuramsal ve düşünsel temellerine ilişkin kapsamlı çözümlemeler sunarak okuru sanat tarihinin yerleşik kabullerini sorgulamaya davet ediyor. “Sanat ve Yalan”, “Kimliği Sorgulamak” gibi dikkat çekici başlıklar etrafında şekillenen çalışma, sanatın gerçeklik, temsil, bellek ve kimlik kavramlarıyla kurduğu çok katmanlı ilişkiyi irdeleyen bölümleriyle öne çıkıyor. 

Kuramsal tartışmaların yanı sıra, kişisel gözlemleri, üretim süreçlerine ilişkin deneyimleri ve sanat ortamına dair samimi anlatıları bir araya getiren kitap, akademik sınırlar içine hapsolmayan, okurla doğrudan diyalog kuran bir anlatım dili benimsiyor. Mehmet Yılmaz, sanat tarihine ve sanat düşüncesine ilişkin birikimini erişilebilir bir üslupla aktarırken, okuru yalnızca bilgi edinmeye değil, sorgulamaya ve yeni düşünce alanları keşfetmeye de davet ediyor. Bu yönüyle “Bildiğim ve Yaptığım ÇAĞDAŞ SANAT”, sanat profesyonelleri ve akademisyenlerin yanı sıra, sanat üzerine düşünmek, farklı bakış açıları geliştirmek ve yaratıcı üretim süreçlerinin dinamiklerini daha yakından tanımak isteyen geniş bir okur kitlesine hitap ediyor.

Sanatı kesin tanımlar içine hapsetmek yerine onu yaşayan, dönüşen ve çağrışımlarla büyüyen bir alan olarak ele alan bu kitap, okura hem bir düşünce haritası hem de kişisel bir içsel keşif alanı sunuyor. Sanat üzerine yeni sorular sormaya cesaret eden çalışma, çağdaş sanat tartışmalarına samimi, özgün ve derinlikli bir katkı niteliği taşıyor.

Her söze cevap vermek gerekmediğini...

Gençken farklı düşünüyoruz.

Biri bir şey söyler, hemen karşılık vermek isteriz. Biri haksızlık yapar, hemen kendimizi savunmaya çalışırız. Biri eleştirir, açıklama yapma ihtiyacı hissederiz. Sanki cevap vermezsek haklı çıkacaklar sanırız.

Oysa hayat insana zamanla başka bir şey öğretiyor.

Her savaş kazanılmaya değmez.

Bazı insanlar vardır; ne söylersen söyle fikrini değiştirmez. Bazıları tartışmak için konuşur. Bazıları anlamak için değil, üste çıkmak için dinler. Bazıları ise yalnızca dikkat çekmek ister. İşte böyle durumlarda verilecek en doğru cevap bazen hiç cevap vermemektir.

Ne yazık ki bunu anlamayanlar da olur.

Bir olayı görmezden gelirsiniz, korkak derler. Susarsınız, çekindiğinizi sanırlar. Tartışmaya girmezsiniz, cevap veremediğinizi düşünürler. Oysa çoğu zaman gerçek tam tersidir. Çünkü susmak her zaman güçsüzlük değildir. Bazen insanın kendine duyduğu saygıdır.

Her havlayan sese dönüp bakarsanız yolunuzu kaybedersiniz. Her eleştiriye kulak verirseniz kendi sesinizi duyamazsınız. Her kavgaya girerseniz enerjinizi tüketirsiniz. Ve sonunda başkalarına cevap vermekten kendinize yaşayacak zaman kalmaz.

Hayat zaten yeterince yorucu.

Geçim derdi... Sorumluluklar... Kayıplar... Hayal kırıklıkları...

Bir de bunların üzerine her konuşanın peşine düşersek, kendi huzurumuzu kendi ellerimizle yok etmiş oluruz. Olgunluk biraz da seçebilmektir. Neye cevap vereceğini... Neyi duymazdan geleceğini... Kimin fikrine değer vereceğini... Kimin sözünü rüzgâra bırakacağını...

Çünkü herkesin fikri önem taşımaz. Herkesin sözü de hayatımıza yön verecek kadar değerli değildir. Bazı insanlar bizim hakkımızda konuşacaktır. Bazıları eleştirecek, bazıları yanlış anlayacak, bazıları da hiç tanımadan hüküm verecektir.

Bunu engelleyemeyiz. Ama onların hayatımızdaki etkisini belirleyebiliriz. Belki de insanın kendine yapabileceği en büyük iyilik budur:

Her şeyi ciddiye almamak. Her sözü kalbine taşımamak. Her tartışmaya dahil olmamak. Çünkü huzur bazen haklı çıkmakta değil... Uzaklaşabilmektedir.

Ve insan bir gün şunu anlıyor:

Bazı şeyleri yok saymak korkaklık değil...

Kendini koruma sanatıdır.

Nota ve Tınıyla... 

Ama bu sevgi, yalnız kalma isteğinden ya da onlardan kaçma arzusundan doğmaz. Çünkü bazı işler vardır ki sessizlik ister.

Bir yazarın yeni bir cümle kurmaya çalıştığı anı düşünün. Bir bestecinin zihninde dolaşan notaları... Bir ressamın tuvale düşmeden önce zihninde şekillenen renkleri... Bir araştırmacının, bir şairin, bir sanatçının ya da bir düşünürün iç dünyasını...

Onlar çoğu zaman eserlerini önce kafalarında yaratırlar.
Kalem daha kâğıda değmeden önce hikâye çoktan kurulmuştur. Müzik daha çalınmadan önce melodiler çoktan duyulmuştur.

İşte tam o sırada duyulan gereksiz bir gürültü, yapılan anlamsız bir müdahale bazen dakikaların, bazen saatlerin, bazen de günlerin emeğini dağıtabilir.

Çünkü üretmek, dışarıdan göründüğü kadar kolay değildir. Ne yazık ki bunu anlamayan insanlar da vardır. Bir yazarın sessiz çalışma isteğiyle alay edenler... Okuyan insanı tuhaf bulanlar... Kitapla geçirilen zamanı boş iş sananlar... Düşünmeyi tembellik, gürültüyü canlılık zannedenler...

Onlar için sessizlik anlamsızdır.

Çünkü sessizliğin içinde neler üretilebileceğini hiç keşfetmemişlerdir. Kültürle, sanatla, düşünceyle gerçek bir bağ kurmamış insanların ortak bir özelliği vardır:

Anlamadıkları şeyi küçümsemek.

Bir insan saatlerce kitap okuyorsa onu garip bulurlar. Yazı yazıyorsa vakit kaybettiğini düşünürler. Bir şey üretmeye çalışıyorsa bunu ciddiye almazlar. Çünkü kendi dünyalarında yalnızca gözle görünen emek vardır.Oysa insanlık tarihini değiştiren şeylerin büyük bölümü sessiz odalarda ortaya çıkmıştır.

Romanlar sessizlikte yazılmıştır.Besteler sessizlikte doğmuştur. Bilimsel keşifler sessizlikte düşünülmüştür.Kültür, çoğu zaman kalabalığın değil, yalnızlığın ve dikkatin ürünüdür.

Bu yüzden sessizliğe saygı duymak sadece bir nezaket meselesi değildir. Birikime saygı duymaktır.Üretime saygı duymaktır. İnsanın zihinsel emeğine saygı duymaktır.

Asıl cehalet ise bilmemek değildir. Bilmediğini bilmeden konuşmak, anlamadığını küçümsemek ve değer üretmeye çalışan insanlarla alay etmektir.

Çünkü gürültü yapmak kolaydır. Zor olan düşünmektir. Rahatsız etmek kolaydır. Zor olan üretmektir. Ve ne yazık ki bazı insanlar hayatları boyunca gürültünün ne olduğunu öğrenirler de, sessizliğin ne kadar değerli olduğunu hiç anlayamazlar.

Oysa bir kitabın, bir bestenin, bir şiirin ve bazen bir ömrün arkasında...

Çoğu zaman sadece sessizlik vardır.

Nota Tınıyla... 

Eisner ödüllü yazar James Tynion IV’ün dünya çapında büyük ses getiren korku serisi Göl Kenarındaki Hoş Ev, psikolojik gerilim, kıyamet korkusu ve karanlık gizemleri bir araya getiren atmosferiyle Karakarga Yayınları etiketiyle okurla buluşuyor.

Modern korku çizgi romanlarının en dikkat çekici işlerinden biri olarak gösterilen Göl Kenarındaki Hoş Ev, dünyanın sonuna doğru sürüklenen bir grup arkadaşın, göl kenarındaki izole bir evde yaşadığı gerilim dolu olayları merkezine alıyor. James Tynion IV, insan psikolojisini, korkuyu ve paranoyayı; Álvaro Martínez Bueno’nun çarpıcı çizimleriyle birleşen sinematik bir atmosfer içinde anlatıyor.

Seri boyunca dostluk, travma, yabancılaşma ve hayatta kalma içgüdüsü giderek daha karanlık bir hâl alırken; okur da gerçeklikle kabus arasındaki sınırın silindiği bir dünyanın içine çekiliyor. Özellikle görsel dili, rahatsız edici atmosferi ve karakter derinliğiyle dikkat çeken eser, son yılların en çok konuşulan korku çizgi romanları arasında gösteriliyor.

Karakarga Yayınları tarafından yayımlanan Göl Kenarındaki Hoş Ev, korku ve psikolojik gerilim türünü seven okurlar için çarpıcı bir okuma deneyimi sunuyor.

Arka Kapak Yazısı:

“Göl Kenarındaki Hoş Ev’in dramını, gizemini ve cazibesini sevgi ile zulüm, dostluk ve ihanet arasındaki gerilim oluşturuyor. Bu hikâyeyi 2022’nin en muhteşem çizgi romanlarından biri yapan da tam olarak bu.” —Polygon

“Fazlasıyla tatmin eden bir devam cildi... Bugüne kadar yayımlanan en iyi Black Label serilerinden biri.” —ComicBook.com

“Bir şaheser... Tynion, Bueno ve Bellaire gerçekten çok özel bir şey yaratıyor ve ilk panelden beri çizgilerini hiç bozmadılar.” —AIPT

ARKADAŞLARINIZI NE KADAR İYİ TANIYORSUNUZ?

Bir grup genç arkadaş lüks, tenha bir göl evinde buluşurken dünyada gizemli bir felaket başlayalı birkaç gün oldu. (Yoksa daha mı fazla?) Ama neyse ki hepsinin ortak arkadaşı Walter, bilgeliği ve onlara olan derin sevgisiyle hepsini korumaya geldi. (Amacı gerçekten bu mu?) Korkularını, sorularını ve çözemedikleri şüphelerini bir kenara bırakırlarsa hepsi bu tehlikeli ve sinir bozucu durumdan sağ çıkabilecek. (Ama öyle olmayacak.)

Gizem dolu popüler korku hikâyesinin ikinci cildinde Göl Kenarındaki Hoş Ev’in karakterleri, Walter’ın hayatlarını değiştiren seyahat davetini kabul ettikten sonra yaşadıkları felaketle ilgili gerçeğe biraz daha yaklaşıyorlar. Bu gerçek ise kalplerindeki son ümit kırıntılarını yok edecek. Çizgi roman sektörünün prestijli Eisner töreninde iki ödül kazandıktan sonra korku ustası James Tynion IV (Batman, Something Is Killing the Children, The Department of Truth) ve senelerdir beraber çalıştığı çizer ortağı Ál varo Martínez Bueno (Detective Comics, Justice League Dark), kozmik korku efsanelerini şok edici bir sonla bitiriyorlar. Ancak Hoş Ev’in kapılarını daha da ürkütücü bir gelecek için açık bırakmayı ihmal etmiyorlar.

Göl Kenarındaki Hoş Ev #7-12’nin bir araya getirilmiş halidir.

Eser Adı: Göl Kenarındaki Hoş Ev 2

Orijinal Adı: Nice House On the Lake 2

Yazar / Çizer Adı: James Taynion

Yayınevi: Kara Karga Yayınları

Türü: Çizgi Roman

Çevirmen: Ece İstemi

Editör: Dilhan Hız

Fiyatı: 550 TL

Sayfa Sayısı: 192

Ama ilginçtir, çoğu zaman insanlar yalan söyleyeni daha zeki, doğruyu söyleyeni ise daha saf sanmıştır.

Oysa gerçek tam tersidir. Çünkü yalan söylemek çoğu zaman kolaydır.
İnsan işine geleni anlatır, eksik olanı gizler, hoş görünmek için gerçeği eğip büker. Karşısındakinin duymak istediğini söylemek, bazen gerçeği söylemekten çok daha az risk taşır.

Asıl zor olan doğrulardır. Çünkü doğru bazen alkış getirmez. Bazen insanı yalnız bırakır. Bazen dost sandıklarının senden uzaklaşmasına neden olur. Bazen de kalabalıkların hoşuna gitmez.

Bu yüzden doğruyu söylemek yalnızca dürüstlük değil, aynı zamanda cesaret işidir.

Hayatın birçok döneminde buna tanık oluruz.

Bir iş yerinde herkes susarken haksızlığa itiraz eden... Bir arkadaş ortamında herkes aynı fikirde görünürken gerçeği dile getiren... Ya da sadece yaptığı hatayı kabul edebilen insan...

Bunların hiçbiri kolay değildir. Çünkü insanın en büyük korkularından biri dışlanmaktır. Bu yüzden bazı insanlar doğruyu bildikleri hâlde susar. Bazıları ise gerçeği değiştirmeyi tercih eder.

Oysa yalanın bir yükü vardır.

İlk başta hafif görünür ama zamanla ağırlaşır. Bir yalanı korumak için başka yalanlar gerekir. İnsan sonunda söylediği sözleri değil, kurduğu duvarları taşımaya başlar.

Doğru ise farklıdır.

Bazen can yakar. Bazen insanı zor durumda bırakır. Ama geceleri başını yastığa koyduğunda vicdanını susturmaya çalışmazsın. Belki de bu yüzden gerçek cesaret, güçlü görünmek değil; doğruyu savunabilmektir.

Bugün dünyaya baktığımızda çok konuşan insan görüyoruz. Ama her konuşan doğruyu söylemiyor. Çünkü doğruyu söylemek bilgi kadar karakter de ister. Ve karakter, insanın yalnız kaldığında da savunduğu şeydir.

Belki bu yüzden hayatın sonunda insanlar zekâmızı değil, dürüstlüğümüzü hatırlar. Ne kadar kurnaz olduğumuzu değil, ne kadar güvenilir olduğumuzu... Çünkü yalan bazen insanı bir adım ileri taşıyabilir. Ama doğru, insanı ayakta tutar.

Ve unutmayalım:

Yalan söylemek zekâ göstergesi olabilir.

Ama doğruyu söylemek, insanın vicdanıyla yaptığı en büyük cesaret anlaşmasıdır.

Nota ve Tınıyla... 

Bu ülkede ne kadar ilginçtir ki herkesin fikri var.

Hem de her konuda…

Okunmamış kitaplar hakkında uzun yorumlar…

İzlenmemiş filmler üzerine derin analizler…

Bir fotoğraf görüp hayat dersi verenler…

Başlığını okuyup uzman kesilenler…

Bilgiye ulaşmak hiç bu kadar kolay değildi.

Ama bilgiyle kurulan ilişki de hiç bu kadar yüzeysel olmamıştı.

İnsanlar artık öğrenmekten çok, fikir sahibi görünmek istiyor.

Bir kitabın kapağı görülüyor, içeriği hakkında hüküm veriliyor. Bir filmden on saniyelik kesit izleniyor, yönetmen çözümleniyor. Üç alıntı paylaşınca entelektüel olunduğu sanılıyor.

Oysa kültür biraz emek ister. Sabır ister. Zaman ister.

Bir kitabı gerçekten okumak başka şeydir, onun hakkında konuşuyor gibi yapmak başka…

Ama çağımızda görüntü, içeriğin önüne geçti. İnsanlar bilgiyi taşımaktan çok sergiliyor artık.

Ve işin en garip tarafı şu:

Gerçekten okuyan insanlar genelde daha temkinli konuşuyor.

Çünkü ne kadar çok şey öğrenirsen, aslında ne kadar az bildiğini de fark ediyorsun.

Hiç okumayanlar ise çoğu zaman daha yüksek sesle konuşuyor.

Çünkü cehaletin en büyük özgüveni, kendini bilgi sanmasıdır.

Sosyal medya bunu daha da büyüttü. Artık herkes kendi küçük sahnesinde konuşuyor. Kimse dinlemiyor ama herkes anlatıyor.

O yüzden bugün bilgi çok…

Ama derinlik az.

Belki de mesele artık bilmek değil; bilmiş gibi görünmek.

Ve galiba çağımızın en büyük yorgunluklarından biri de bu:

Gerçek bilgiyle gösteriş arasındaki farkın giderek silinmesi.

Nota ve Tınıyla... 

Bayram tatilinde, tatil beldelerine giden çok sayıda okurum; takipçim ya da hayrnım(!), 'Lütfen lahmacuna 1000 TL. çeken, çorbayı 600 TL'ye satan insafsızları yaz' diye veryansın ettiler son birkaç gündür...

O konuyu söz, iki güne yazacağım...

***********************
 
Ama bugün, size cahil kamuflajını yazmak istiyorum...

**********************

Gerek  ekranlardaki  tartışma programlarına  evden katılanlarda, gerekse sosyal medya vdeosu çekenlerde; moda oldu...

Muhakkak arkada kitaplık var...

'Ben okurum, entellektüelim'in arkaya konulmuş kamuflajıdır bu...

Eyvallah da, arkadaş arkasına mesaj veren kitabı geçtim, aşk romanı, erotik roman, hatta katalog unutan var, onlar ne olacak...

*********************

Benim yalanla beslenen zavallı halkım, bakıyor; 'Ooooo, 'Böyük' adam, bak kaç kitap neyim okumuş' diyor içten içe...

Yahu arkada üçüncü sınıf vakit öldüme romanı da var; o da olsun da; bu o 'Herbokoolg'un, bir 'B.k' olduğunu mu gösteriyor...

Arkaya kitaplığını al, entelektül ol, o kadar kolay mı?

Demek kolay...

Yahu  ROK bile kitaplık önünde bağlanırdı yayınlara; millete tepeden baka baka; 'Dantellektüel' bir eayla konuşurdu; ROK gibi binlercesi var...

Arkada her kitaplık olnı, ne  entellektüel, ne  adam sanmayın...

Olan var...

Olmayan da, çok var...

Bazı aylar vardır...

Takvimdeki yerlerinden daha büyük anlamlar taşırlar.

Haziran mesela...

Adını duyunca insanın içine garip bir duygu dolar. Ne tam bir sevinçtir bu, ne de tam bir hüzün. İkisinin arasında, eski bir şarkının insanın içini yoklaması gibi bir şeydir.

Çünkü Haziran biraz vedadır.

Bir okulun son zili çalar Haziran'da. Bir defter kapanır. Bir dönem biter. Ama aynı zamanda yeni başlangıçların da kapısı aralanır.

Belki bu yüzden çocukluğumuzun en güçlü aylarından biridir.

Eskiden Haziran başka gelirdi sanki...

Karne heyecanı günler öncesinden başlardı. Sokaklarda top oynayan çocukların sesi daha da artardı. Pencereler açılır, evlere yaz girerdi.

Annemiz "Akşam geç kalma" derdi ama biz güneş batana kadar eve dönmek istemezdik.

Çünkü yaz başlamıştı.

Ve çocukken yaz, sonsuz gibi görünürdü.

Şimdi dönüp bakınca insan anlıyor ki aslında özlediğimiz şey yaz değilmiş. O günlerdeki kendimizmişiz.

Çünkü Haziran sadece mevsim değiştirmez.

İnsanın içindeki bazı kapıları da açar.

Birden yıllardır hatırlamadığınız bir arkadaş gelir aklınıza.

Bir okul bahçesi... Bir ilk aşk... Bir yazlık sinema... Bir kasetçiden alınmış eski bir şarkı... Bir akşamüstü bisiklet turu...

Ve hepsi, sanki dün olmuş gibi gözünüzün önünden geçer.

Belki de Haziran'ın en büyük sırrı budur.

İnsana zamanın geçtiğini hatırlatırken, hatıraların geçmediğini de göstermesi.

Yıllar değişiyor. Şehirler değişiyor. İnsanlar değişiyor.

Ama bazı Haziranlar insanın içinde yaşamaya devam ediyor.

Bir ağacın gölgesinde... Bir fotoğraf albümünde... Eski bir mektubun arasında...
Ya da yıllardır dinlenmeyen bir şarkının ilk notasında...

Bugün yine Haziran.

Sokaklarda çocuk sesleri var. Ağaçlar daha yeşil. Günler daha uzun. Ve hayat bütün telaşına rağmen bize küçük bir şey fısıldıyor:

Bazı güzellikler hâlâ burada.

Yeter ki onları fark edecek kadar yavaşlayabilelim.

Belki de bu yüzden Haziran'ı seviyoruz.

Çünkü o, yalnızca yazın başlangıcı değil...

Geçmişle bugünün kısa süreliğine el sıkıştığı aydır.

Nota ve Tınıyla...

Ümit Doğan, Osmanlı’nın son dönemindeki siyasi kırılmaları, işgal altındaki İstanbul’u ve gölgelerde yürütülen gizli mücadeleyi gerçek tarihsel atmosferle harmanladığı yeni romanı Teşkilatın Gizli Kahramanı: 37 Numara ile okuru nefes kesen bir casusluk hikâyesine davet ediyor.

Destek Yayınları etiketiyle yayımlanan Teşkilatın Gizli Kahramanı: 37 Numara, yalnızca bir dönem romanı değil; aynı zamanda işgal yıllarının karanlık atmosferinde şekillenen gizli direnişi, siyasi entrikaları ve insan ilişkilerini merkezine alan güçlü bir casusluk anlatısı sunuyor.

Erken Cumhuriyet tarihi üzerine yaptığı araştırmalar ve çok konuşulan kitaplarıyla tanınan Ümit Doğan, bu kez arşiv belgeleriyle desteklenen kurgusal bir hikâye aracılığıyla okuru 1919 İstanbul’una götürüyor. Roman; Damat Ferit çevresinde şekillenen siyasi dengeler, İngiliz etkisi altındaki İstanbul, Anadolu’da büyüyen direniş hareketi ve gizli teşkilatlar arasında geçen tehlikeli bir oyunu merkezine alıyor.

Romanın merkezinde yer alan Galip karakteri üzerinden ilerleyen hikâye; aşk, sadakat, ihanet ve vatan mücadelesi arasında sıkışmış bir dönemin ruhunu canlı bir atmosferle yansıtıyor. İşgal altındaki İstanbul’un sokakları, kahvehaneleri, köşkleri ve siyasi kulisleri; detaylı tasvirler ve tarihsel gerçeklik duygusuyla romanın en dikkat çekici unsurları arasında yer alıyor.

Teşkilatın Gizli Kahramanı: 37 Numara, tarihsel gerçekliği yüksek atmosferi, temposu giderek yükselen olay örgüsü ve dönemin politik çatışmalarını merkeze alan yapısıyla; hem tarih meraklılarının hem de sürükleyici casusluk romanı arayan okurların ilgisini çekecek güçlü bir anlatı sunuyor.

Arka Kapak Yazısı:

YAZARIN BİNLERCE ARŞİV BELGESİNE DAYANAN ÇALIŞMALARIYLA ÖRÜLÜ İLK ROMANI...

Bugüne kadar yazdığı eserlerle tarihe ışık tutan Ümit Doğan, binlerce arşiv belgesinin, tozlu dosyaların ve gizli raporların arasından süzülüp gelen bir hakikati, bu kez romanın gücüyle gün yüzüne çıkarıyor. Milli Mücadele’nin isimsiz kahramanlarını, istihbarat ağlarının soğuk nefesini ve işgal İstanbul’unun puslu sokaklarında yaşanan imkânsız bir aşkın hikâyesini bir tarihçi titizliğiyle ama bir edebiyatçı ruhuyla resmediyor.

Ümit Doğan’ın tarihçilikten romancılığa uzanan bu ilk adımında, kurgu ile gerçek arasındaki çizgi hiç olmadığı kadar inceliyor. Doğan, okuru sadece bir döneme tanıklık etmeye değil, o dönemin acısını, sevdasını ve yalnızlığını solumaya çağırıyor. Bu sadece bir aşk hikâyesi değil; her satırı belgeyle sınanmış, her karakteri tarihin içinden süzülmüş bir “sadakat ve ihanet” senfonisi.

Tarihi sadece okumaya değil, hissetmeye davetlisiniz.

Eser Adı: Teşkilatın Gizli Kahramanı–37 Numara

Alt Başlık: Bir Casusluk Romanı

Yazar Adı: Ümit Doğan

Yayınevi: Destek Yayınları

Türü: Edebiyat

Fiyatı: 380 TL

Sayfa Sayısı: 272

Uzatmadan dönemin SES dergisinde çıkan bir haberle devam edelim...

1960’lı yıllar…

SALON hınca hınç dolu, dinleyicilerin yarısından fazlası genç kız. Konserin başlama saati gelmiş. Sabırsız ellerin davetkâr alkışları ve ıslıklar. Işıklar birden sönüverdi. Hafif hafif aralanan perde ile başlayan ye-ye temposunda bir müzik salonun aniden kanşmasına çığlıkların, ıslıkların ve alkışlann had dereceye varmasına yetti.

Günlerden cumartesi, Küçükyalı'da bir sinemanın salonu ve bu çığlıkların, bağırmalann sebebi de «The Shadows» tipi bir parça ile mevsimin ilk konserini açan Siluetler topluluğunun sahnede görünmesi. 

Popüler müziğin en beğenilen parçalanndan kurulu yeni repertuarlan ile dinleyicilerinin karşısına çıkan Siluetler, bir Beatles veya Trini Lopez konserinde dinleyicilerin gösterdiği tezahürata yakın ilgi topladılar.

Mazisi 1,5 yıla dayanan bu topluluğun kuruluşu bir yarışmanın sonucu. Daha ziyade enstrümental parçalara yer veren Siluetler, yanşmaya girdikleri kendi arajmanları olan parça ile derece aldılar ve bugünkü seviyelerine eriştiler.

Topluluğun solo gitaristi Mesut Aytunca, Siluetler topluluğunun kurucusu. 1942 İstanbul doğumlu. Halen Tıp Fakültesi öğrencisi. Müziğe 1959'da başlamış. Evvelâ Gökçen Kaynatan ile 4 yıl, daha sonra Bilge Su Duru ile bir yıl çalışmış.

Arkadaşlarının teşviki ile kurduğu orkestranın davul hariç bütün enstrümanları kendisinin. Kendilerini meşhur eden «Kaşık Havası»nın arajmanını yapmış ve halen bazı parçalar üzerinde de çalışıyor. Tahsili bitince müziğe devam etmeyecek.

Topluluğun ritm gitarcısı, Göktuğ Vensürel, 1944 Ankara doğumlu. Galatasaray Lisesi'nde talebe. Mimarlık tahsil edecek ve tahsili bitiminde fırsat bulursa müzikle uğraşacak.

Erol Bilem, Siluetler topluluğunun tek evli mensubu. Tabii Güzel Sanatların son sınıfında, tahsili sonunda yalnız kendi zevki için müziğe devam edecek.

Koral Yılmaz, dinleyicilerin ısrarla solosunu istedikleri bateri. Tahsil için Av-rupa'ya gitmek niyetinde. Bu takdirde müziğe devam etmemek kararında.

Siluetler'de iki de misafir şantör var: Sadık Bütünley ve Sabi Halevi.

Yeni sezon için henüz bir lokalle anlaşmayan Siluetler, sık sık konser vermek ve böylece kendi hayranlarının ve kendilerinin müzik zevklerini tatmin etmek istiyorlar.

Popüler müziğin en beğenilen parçalarından kurulu yeni repertuarları ile o gün dinleyicilerinin karşısına çıkan Siluetler, bir Beatles veya Trini Lopez konserinde dinleyicilerin gösterdiği tezahürata yakın ilgi topladılar.”

Haberimiz bu kadar. 

***

Bugün bu satırları okuyunca insan yalnızca bir müzik haberine bakmış olmuyor. Sanki eski Türkiye’nin gençlik heyecanını görüyor.

Henüz her şeyin bu kadar hızlı tüketilmediği yıllar…

Bir orkestranın sahneye çıkmasının olay olduğu zamanlar…

O dönem insanlar müziği bugünkü gibi “arka fonda” yaşamıyordu. Müziğin içine giriyordu. Aynı orkestranın peşinden gidiyor, aynı şarkıları ezberliyor, aynı heyecanı paylaşıyordu.

Siluetler işte tam da böyle bir dönemin içinden çıktı.

1960’lı yıllarda Gökçen Kaynatan ve Arkadaşları Show Orkestrası’ndan ayrılan Mesut Aytunca ve Erol Bilem tarafından kurulan topluluk, kısa sürede Türkiye’nin en dikkat çeken orkestralarından biri hâline geldi.

Ama onları farklı yapan yalnızca Batı müziği çalmaları değildi.

Asıl mesele, Anadolu ezgilerini modern müzikle buluşturabilmeleriydi.

“Kâtibim”, “Kaşık Havası”, “Lorke Lorke”, “Sis”…

Bugün bile isimlerini duyunca insanın zihninde başka bir Türkiye canlanıyor.

Belki siyah beyaz televizyonlar…

Belki yazlık sinemalar…

Belki de gençlerin ilk kez elektrik gitar sesiyle tanıştığı günler…

1965 Altın Mikrofon yarışmasında “Kaşık Havası” ile büyük ilgi toplamaları, ertesi yıl “Lorke Lorke” ile birinci olmaları boşuna değildi.

Çünkü Siluetler yalnızca müzik yapmıyordu.

Türkiye’nin değişen ruhuna ses veriyordu.

Ve belki de en etkileyici yaşanmışlık Tıp eğitimi gören Mesut Aytunca’nın hikâyesiydi.

Genç bir müzisyen… Döneminin en iyi rock gitaristlerinden biri olarak gösteriliyor. Sonra müziği bırakıyor. Yıllar sonra ise trajik bir cinayetle hayatını kaybediyor.

Bazı hayatlar vardır…

Kısa sürer ama iz bırakır.

Siluetler de biraz öyleydi.

Bugün artık o eski orkestralar yok denecek kadar az. O büyük konser heyecanı, aynı müziğin etrafında birleşen kalabalıklar, günlerce konuşulan gitar soloları…

Şimdi her şey daha hızlı.

Şarkılar birkaç haftada unutuluyor. İnsanlar aynı melodinin etrafında eskisi kadar birleşemiyor. Herkes kendi ekranında, kendi kulaklığında.

Ama eski bir Siluetler kaydı açıldığında insan hâlâ başka bir zamana gidiyor.

Çünkü bazı orkestralar sadece müzik yapmaz.

Bir dönemin hafızasına dönüşür.

Ve gerçek müzik, yıllar geçse de insanın içinde yaşamaya devam eder.

Nota ve Tınıyla... 

NOT : Araştırmacı - Yazar Metin Turhan Arşivi'nden alınmıştır... 

Sadece baharı değil geçmişi de getirir.

Akasya mesela…

Bir sokakta ansızın kokusu duyulduğunda insan bir an durur. Sanki yıllardır unuttuğu bir kapı sessizce açılmış gibi olur. Çocukluk gelir akla… Eski yaz akşamları… Açık pencerelerden gelen radyo sesleri… Balkonlarda oturan insanlar… Henüz her şeyin bu kadar hızlı olmadığı zamanlar…

Belki de bu yüzden akasya biraz hüzünlüdür.

Çünkü kokusunda eski günler saklıdır.

Bir zamanlar mahalle aralarında akasyalar açardı. Çocuklar sokakta oynar, büyükler kapı önlerinde sohbet ederdi. Aşklar daha yavaş yaşanırdı o zamanlar. İnsan sevdiği kişiyi görmek için aynı sokaktan defalarca geçebilirdi.

Şimdi ise herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor.

Ama akasya hâlâ eski zaman gibi kokuyor.

Belki bu yüzden insanı bir anda yıllar öncesine götürüyor. Eski bir Türk filmi gibi… Siyah beyaz ama sıcak… Yavaş akan ama samimi…

“Akasyalar Açarken” denince insanın aklına boşuna nostalji gelmiyor belki de. Çünkü bazı filmler sadece hikâye anlatmaz; bir dönemin ruhunu taşır.

O dönemlerde insanlar birbirine daha dikkatli bakıyordu sanki. Bir mektup günlerce saklanır, bir bakış haftalarca unutulmazdı. Şimdi ise duygular bile aceleye geldi.

Kimse uzun uzun beklemiyor artık.

Ne aşkı, ne özlemi, ne de bir çiçeğin açmasını…

Oysa akasya biraz sabır ister.

Belki de bu yüzden eski kuşaklar onu daha çok severdi. Çünkü onlar beklemeyi biliyordu. Bir trenin gelişini… Bir şarkının başlamasını… Sevdiği insanın köşe başında görünmesini…

Bugün bir akasya ağacının altından geçerken insanın içini sebepsiz bir huzur kaplıyorsa, bunun nedeni belki de içimizde hâlâ eski zamanlardan kalmış bir tarafın yaşıyor olmasıdır.

Hâlâ bir şarkıyla duygulanan…

Hâlâ eski filmleri özleyen…

Hâlâ akasyalar açarken birini hatırlayan bir taraf…

Ve insan yaş aldıkça şunu daha iyi anlıyor:

Bazı çiçekler sadece baharı değil, kaybettiklerimizi de hatırlatıyor.

Nota ve Tınıyla...

Eskiden bu cümlede başka bir heyecan vardı sanki.

İnsan daha günler öncesinden hissederdi bayramın geldiğini. Evlerde telaş başlar, dolaplardan en güzel kıyafetler çıkarılır, mutfaktan tatlı kokuları yükselirdi.

Ve en güzeli de şuydu:

Bayram sadece takvimdeki bir gün değildi. Bir duyguydu.

Çocukken bayram sabahlarının ayrı bir sesi vardı. Erkenden uyanılırdı. Sokaklar daha temiz görünürdü insana. Büyüklerin yüzünde garip bir yumuşaklık olurdu. Kapılar daha çok çalınır, insanlar birbirine daha içten sarılırdı.

Şimdi düşünüyorum da…

Belki de bayramın kendisini değil, o günlerdeki insan hâlimizi özlüyoruz.

Çünkü eskiden insanlar birbirine daha çok uğrardı. Bir çay için kapı çalınırdı. Kolonyanın, şekerin, yeni ütülenmiş kıyafetlerin bile ayrı bir anlamı vardı.

Bir bayram ziyaretinde sadece “iyi bayramlar” denmezdi. Hasret giderilirdi. Küslükler unutulurdu. Aynı masanın etrafında yeniden aile olunur, yeniden çocuk olunurdu.

Şimdi ise her şey biraz daha sessiz. Mesajlar kısa... Ziyaretler az…

Sofralar daha kalabalık görünse de sanki içlerinde eksik bir sandalye var gibi…

Çünkü bazı insanlar artık sadece hatıralarda oturuyor o sofralarda.

Belki de insan yaş aldıkça bayramlar biraz hüzünlü oluyor. Geçmişle bugünün aynı masaya oturduğu zamanlar hâline geliyor.

Bir köşede çocukluğun bekliyor…

Diğer tarafta kaybettiklerin…

Ama yine de bayramın garip bir gücü var.

İnsan ne kadar yorulursa yorulsun, içinde küçücük de olsa bir umut bırakıyor. Belki bir telefon sesiyle… Belki eski bir dostun kapıyı çalmasıyla… Belki de yıllardır duyulmayan bir kahkahayla…

Çünkü bayram aslında biraz da şunu hatırlatıyor:

İnsan, insana lazım.

Belki bugün eski bayramların tam yerinde değiliz. Sokaklar değişti, insanlar değişti, zaman hızlandı…

Ama yine de bir çocuk yeni ayakkabılarıyla heyecanlanıyorsa…
Bir anne mutfakta telaşla tatlı hazırlıyorsa…
Bir yaşlı insan kapının çalınmasını umut ediyorsa…

Bayram hâlâ tamamen kaybolmuş değil demektir.

Ve belki de en güzel bayramlar, geçmişte kalanlar değil…

İçimizde hâlâ yaşatabildiklerimizdir.

Nota ve Tınıyla...

Şimdiden başladılar...

Yok, 'Kurban etini ilk gün yemeyin, denlinderin', yetmiyor; 'İlk gün bakteri ürer, ertesi gün yiyin' filân...

Oysa asırların geleniğidir; imkânı olan kurbanını keser, bazıları daha kesim alanında bir kısmnı pişirtip, oradakilere dağıtırdı; yani ilk gün taze taze yenmesi bir adet...

Şimdi  geleneklere karşı da geyik hazır:

'Eski zamanda bu kadar çok suni gıda, bu kadar  zararlı kimyasal mı vardı' diyecekler;  desinler...

Bir de lüks otel yemeklerinde dana madalyon yiyip, bayramda 'Ay ben kan göremem, pek fena' diyerek kurbanı eleştiren tatminsiz kokonalar da var sırada...

Bu bayram ara verin...

Bayram sonrası muhteşem cemiyet dedikoduları ile karşınızdaım...

Haydi bir ipucu, çok 'Mert' bir adam olarak gösterilmesine rağmen bir 'Yüksek Sosyetenin Ankara Göçmeni Çakma Gay'ı bir tipin, tüm kirli çamaşırlarını,  söze üüncü sınıf cemiyetle olan çarpık pezoluk ilişkilerini aktaracağım bu satırlarda...

Ve daha neler neler...

Bir önceki yazıda, doktor, uzman, sözde lokman hekim ya da ‘Herbokolog’ kisvesi ile insanları başta gıdalar olmak üzere  birçok konuda korkuya sevk eden haysiyet düşmanlarından söz etmiştim…

Serinin ikinci yazısında ise, bu aziz milletin inanç değerleri ile, kökleri ile, cumhuriyet sevgisi  ile uğraşıp, nasıl kolay ihanet  edeildiklerini aktarmak istiyorum…

Sosyal medanın toplumumuzun vazgeçilmezi olmasından sonra; para  kazanmak uğrna, reyting uğruna; birçok değer üzerinden topluma ahkâm kesen haysiyet ve şeref eksikliği yaşayanları da sık sık görür oluyoruz maalesef video paylaşımlarında…

Görsellerde, soyunsa daha iyi diyebileceğimiz tipler belli, çoğu dolandırıcı ki onlara bir sonraik ‘RANTTOUBER’ yazısında değineceğim ayrıntılı olarak; tabii para kazanma üzerinden de yapanlar var ki; Sayın Cumhurbaşkanı dahil, herkesi yapay zeka ile konuşturarak, insanları sömürüyorlar; bu da  işlenecek ayrıntılı olarak…

Ama bugün konumuz; Atatürk ve cumhuriyet düşmanı touberlarla ilgili…

İHANETTOUBERLAR

Önce ‘’İhanettouber’ nasıl olunur?’ ona bir bakalım mı?

Cüppeyi ve sarığı giyersin; sakalı uzatırsın; hainlik yansımış gözlerinle, bir zamanların çizgi film kahramanları Şirinler’in baş düşmanı Gargamel bakışı ve ses tonunu ekleyip, insanlara kılık-kıyafet üzerinden, yaşam tarzı üzerinden, palavradan  cennet-cehennem hikayeleri ile ağzınızdan salya saça saça konuşmak, ‘İhanettouber’lığın baş şartı…

Ya mecburen ‘Adam’ diyeceğim, adamlar, pegamberi insan gibi sevmeyi  ‘Ponçiklik’ olarak nitelendirip; ‘Peygamber senin sandığın gibi  biri değildi haaaa… Yeri geldi adam dövdürttü, yeri  geldi adam dövdürttü, yeri geldi kendi de adam öldürdü’ diyecek kadar zavallılaştılar…

İnsanları sevgi ile, saygı ile imana çağıracaklarına; korku ile, tehdit ile açık açık fetva makamı oluveriyorlar…

Bir tane de değiller, yüzlerceler…

Ha bir de, ‘Atatürk aslında İngiliz ajanıydı’ dersen, ‘Karı-kız düşkünüydü’ dersen; hele bir de trollerle alttan yorum alırsan; al sana ihanettobur mevkiinin sakinisindir artık…

Yani, Çağdaş Yaşamı Köstekleme Derneği kurulsa; bu tipler, federasyon başkanı olur; bırakın dernek başkanlığını…

Peki yazık değil mi bu yüce milletin onuruna, gururuna; mutlu, barış içerişindi, huzur içerişindi, insanarı severek yaşamak bu milletin hakkı değil mi?

Unutmayın!!!

Adam olmak zor; ihanettouber olmak ise çok kolay…

Bence burada, zoru seçin…

Adam olun…

Vatanseer olun…

İnsan olun…

Biraz gastronomiye ve kültür-sanata ara verip, topumsal birkaç mesaj içeren ve şerefsiz ve haysiyetsizlerle ilgili içerikler barındıracak olan kelamlar etmek istiyorum...

Aslında ana başlık olarak konumuz, 'Youtuber' ya da 'İnstagrammer'lar olacak...

Ama öyle cinsel içerik, edepsiz söylem filân değil; daha ahlaksızları, daha edepsizleri konu alacağım...

KORKUTTOUBERLAR

Bugün ilk olarak, size çok masum görünebilecek olan; lâkin bir o kadar tehlikeli, riskli, ahlâksız, hayâsız, iğrenç bazı ekan yüzlerinedn  söz  edeceğim...

Kimi doktor, kimi eczacı, kimi sözde lokman hekim, kimi kimyager, kimi 'Hiçbir 'b.k' değil; ama...

Maalesef, tehlikeli, riskli, ahlâksız, hayâsız, iğrenç olmanın meslek seçimi gibi bi  alışkanlığı yok...

Her gün karşılaşıyorsunuzdur eminim, her kafadan bir ses çıkan sosyal medyada; bir gün biri çıkıyor; misâl veriyorum; 'Havuçla ilgili gerçekleri biliyor musunuz?' diyerek söz başlıyor; araya birkaç korkulu müzik ve ölümü çağrıştıran efekt; sonra başlıyor anlatmaya; sizi havuçtan soğutmak için, elinden geleni yapıyor; bu tehlikeli, riskli, ahlâksız, hayâsız, iğrenç karakteril insanların, bir de makyajlı bir ikna etme özelliği var; anlatsa, ananızdan, babanızan, eşiinzden, evlâdınızdan soğursunuz; bir  anda  sizi kötülediğine düşman ediyor; tabii istediğine de dost...

Biraz da safsanız; siz de eşinize, dostunuza, arkadaşlarınıza anlatıyorsunuz; 'Ya, havuç şöyleymiş, böylemiş' diye...

O, tehlikeli, riskli, ahlâksız, hayâsız, iğrenç mâhlukun sözcüsü oluveriyor  toplum...

O kadar tehlikeli, riskli, ahlâksız, hayâsız, iğrenç tipler ki; 'Aslında' diye söze başlayıp, bir de dozunda diyerek, sigarayı öven var; yine aynı başlangıçlarla; taze sebze meyveyi ven  var...

Hoş bu ülke margarini öven satlık kalp profesörlerine tanıklık etmedi mi?

Hatta bulyon öven söze gurmelere tanıklık etmiyor muyuz her gün...

Ama bu daha riskli...

Yıllar önce, bir İngiliz üniversitesi; 'Dezenformatik Bilgi Kirliliği' ile ilgili izinli bir farkındalık ankeit yapmış...

Üniversitenin bilim kurulu, ayda bir toplanıp, 'Değerli vatandaşlarımız, sizi zehirliyorlar; üzerinde 'Di Hidrojen bi oksit' yazılı ya da 'H2O' ifadesi yer alan hiçbir ürünü tüketmeyin...'

Satılan gıda  ürünlerinin neredeyse yüzde 75'inde, 'H2O' olan İngiltere'deki tüm dünyada böyledir; insanlar 'H2O' avına çıkmışlar ve gerçek altı ay sonra açıklanmış...

'H2O' sudu ve insan su olmadan yaşayamaz. Ama kirli bilgi, susuzluktan insanı öldürür...'

Siz de ekranda, internette her  gördüğnüz ve muhtemelen tehlikeli, riskli, ahlâksız, hayâsız, iğrenç  tiplere inanmayın...

Araştırın; zira inanın; bunlar çıksa ve 'Bugün ölenler cennete gider, haydi ölmeye' dese; buna inanacak yüz binler olduğuna  adım gibi eminim...

Bunlara inanalar arasında sadece cahiller yok; inanın eğitimli insanlar da kanabiliyorlar bu zavallı tehlikeli, riskli, ahlâksız, hayâsız, iğrenç  yaratıklara...

Bilgiyi doğur ama çoklu kaynaktan araştırın; tehlikeli, riskli, ahlâksız, hayâsız, iğrenç insanlara ihtiyacınızyok...

Bir sonrak yazımda ise; 'İHANETTOUBER'ları ele alacağım...

Onlar da en az yukarıdakiler kadar tehlikeli, riskli, ahlâksız, hayâsız, iğrenç tipler...

Herkes komik… ama ortada mizah yok.

Sosyal medyaya giriyorsunuz; insanlar birbirine bağırıyor, hakaret ediyor, küçümsüyor, sonra da adına “mizah” diyor. 

Üç kelimeyi yan yana getirince espri yaptığını sananlar, bir filtre ekleyince yaratıcı olduğunu düşünenler, başkasını aşağılayınca zekâ gösterisi yaptığını zannedenler…

Oysa mizah dediğimiz şey yalnızca güldürmek değildir.

Mizah; zekâ, kültür, gözlem ve ince bir sezgi ister. Çünkü iyi espri, herkesin göremediği ayrıntıyı görebilme sanatıdır.

Asıl sorun da burada başlıyor zaten.

Bazı insanlar yapılan espriyi anlamıyor. Çünkü mizahı sadece “laf sokmak” ya da yüksek sesle konuşmak sanıyorlar. İnce zekâyla kurulmuş bir cümleyi ciddiye alıyor, altındaki ironiyi fark edemiyorlar.

Sonra da bozuluyorlar.

Çünkü anlamadıkları şeyi tehdit gibi algılıyorlar.

Oysa gerçek mizah çoğu zaman bağırmaz.

İnce çalışır.

Zihnin içinde dolaşır.

Bazen bir cümlede, bazen tek kelimede saklanır.

Bunun için de yalnızca konuşmak yetmez; okumak gerekir. Düşünmek gerekir. Hayatı gözlemlemek gerekir. 

Hayatında doğru dürüst bir mizah dergisi bile karıştırmamış insanların kendilerini büyük hiciv ustası sanması biraz da bu yüzden trajikomik duruyor.

Çünkü mizahın da bir geçmişi vardır.

Karagöz ile Hacivat yalnızca insan güldürmüyordu; toplumun aynasını tutuyordu. Eski mizah dergileri yalnızca karikatür basmıyordu; dönemin korkularını, çelişkilerini ve baskılarını kayda geçiriyordu.

Bugün ise birçok kişi, beş saniyelik görünürlük uğruna her şeyi “şaka” sanıyor. Gürültüyü mizahla karıştırıyor.

Oysa kötü mizah hemen tüketilir.

İyi mizah ise insanın aklında kalır.

Çünkü gerçek espri sadece kahkaha attırmaz; düşündürür de.

Ve galiba bugün en büyük eksiklik tam burada:

İnsanlar mizah yaptığını sanıyor…

Ama çoğu zaman yalnızca konuşuyor.

Nota ve Tınıyla... 

Neyse ki, tam zamanından da beş dakika önce, ofisinizin  civarındasınız; hemen saatçiyle, kuyumcunun arasındaki börekçye uğradınız; börekçi ile tanış olduğunuz için de 'Ne verim abime' demeden, sen hemen, 'Üç dilim sade börek, doğransın, şekerlensin' deyip, böreğini de aldıktan sonra işte ofistesin...

Çay ocağının dahisi kaçtı, tamam; '4580', 'İhsan, acil bi çay' veeeee...

O klasik soru:

'Abi normal mi, duble mi?'...

***************************

Evet, bir zamanlar, yobaz dincilikten ve faşist milliyetçilikten besleen kapitalezm, bizi kültürel anlamda bu kadar ele geçirmemişken, 'Duble Çay' diye br kavram vardı...

Hoş, 'Duble' kelimesi, Fansızca, 'İkili', 'İki Misli' anlamına geen bir sözcükten alıntıydı ama, bize at bir kültür olmuştu...

***************************

Yıl 1960...

Paşabahçe; kuruluşunun 25. yılına özel dokuz  ayrı tasarım yapar; bunlardan biri de üzeri yol yol cam desen şeritli  su bardağıdır...

İlk etapta, lüks konsept için üretilen ve 'Kesm-icamena' denilen bu bardak, öyle gil görür ki, daha az malietli seri üretim  yapılmaya başlanır. 2004 yılına kadar  44 yılda, 118  milyon adet üretilir. Sonra daha şık tasarımlara bırakır kendini bu bardak...

************************

İşte bu bardak, önce dğün salonlarında, sonra da pastaneerde, yegane meşrubat ya da limonata bardağı iken, İstanbullu çay ocakçıları; bu bardağa nokmalin iki buçuk misli parasına çay koyup, duble diey satmaya başlarlar...

'Duble Çay' aslında alelade bir içecek değldir. Bardağın tabanı, normal çay ocağı çay tabağına sığdığı için, aynı tabakla gelir ama, üzerinin metalik bir kapağı vardır, hem soğamısın, hem toz girmesin diye, size servis esnasında kapağı alırlar o ayrı...

Desenindeki ışık kırılması sebebiyle,  hiç  çay içemyene bile çayı imrendirir, yine bardağın yapısı sayesinde çayın o muhşetem kokusu yayılır gider ortamda...

***************************

Eminim ki, benim gibi birçok ülkede, birçok mekanda, çay içtiniz...

içlerinde kristal, limonj, porselen, seramik ya da toprak malzemeli bardak ya da  fincenlar vardır. Lâkin, önründe bir kez bile, 'Duble Çay' içmeyen biri, dışarıda çay içtiğni öne sürmemeli...

Bazen bir rüzgâr eser…

Öyle sert , ürkütücü hiç değil.

Ama insanın içinden bir şeyleri alıp götürecek kadar derin.

Sanki bir zamanlar yanında duran birinin yokluğunu hatırlatır gibi…

Pencereyi hafif araladığında giren o serinlik…

Perdeyi usulca kıpırdatan, masanın üzerindeki eski bir kâğıdı titreten…

Sanki bir şey anlatmak ister gibi.

Belki de yarım kalmış bir cümlenin devamını getirir.

Rüzgârın bir dili vardır aslında.

Ama herkes duymaz.

Duyanlar ise genelde biraz eksik kalanlardır.

Eskiden…

Yaz akşamlarında balkonlarda otururken, birden esen o hafif rüzgârla birlikte uzaklardan gelen bir şarkı karışırdı geceye.

Kim bilir hangi evden, hangi hikâyeden…

Ama tanıdık gelirdi.

İnsanın içine dokunurdu.

Belki de o an, birinin omzuna yaslanmanın ne demek olduğunu hatırlardın…

Belki de rüzgâr, sadece havayı değil, anıları taşır.

Bir zamanlar yürüdüğün sokakları, elini tuttuğun birini, söylenememiş cümleleri…
 

Hepsini alır, yıllar sonra hiç beklemediğin bir anda getirir önüne.

Ve en çok da, “keşke”leri…

O yüzden bazen durup dinlemek gerekir rüzgârı.

Çünkü o acele etmez.

Bizim gibi koşmaz hayatın peşinden.

Sadece gelir…

ve dokunur.

Tıpkı bir zamanlar birinin sana dokunduğu gibi…

Bir saç telini savurur mesela…

ya da yüzüne hafifçe çarpar.

Ama asıl dokunduğu yer, insanın içidir.

Orada bir kapı açar.

Ve o kapının ardında, hâlâ kapanmamış bir hikâye durur.

Unuttuğunu sandığın bir gülümseme…

Yarım kalmış bir veda…

Ya da hiç başlayamamış bir hikâye…

Belki de “seni seviyorum” denmemiş bir an…

Rüzgâr, hatırlatmayı sever.

Hem de en sessiz hâliyle.

Belki de bu yüzden,

insan bazı akşamlar pencereyi bilerek açık bırakır.

İçeri biraz geçmiş girsin diye…

Biraz eski zaman kokusu, biraz yarım kalmışlık…

Belki de bir zamanlar birlikte gülünmüş bir akşamın hatırası…

Çünkü insan, ne kadar ileri giderse gitsin, bir yanını hep geride bırakır.

Ve rüzgâr…

o geride kalan parçaları bulup getirir.

Ama hiçbir zaman eksik olanı tamamlayamaz.

Bazen de hiçbir şey getirmez aslında.

Sadece sana, hâlâ hissedebildiğini hatırlatır.

Ve bazen bu bile insanı biraz acıtır.

Sonra bir gün başka bir rüzgâr eser…

ve insan, bir anlığına durur.

Gözlerini kapatır belki.

İçinden bir isim geçer sessizce.

Dudaklarına gelmeyen ama belki de yeniden yeşeren bir isim…

İşte o an…

hayat biraz yavaşlar.

Ve insan, geçmişle şimdi arasında ince bir yerde kalır.

Ve insan anlar…

Bazı şeyler geçer.

Ve bazen, kalbin en kuytu yerinde yeni bir rüzgar esmeye başlar. 

Nota ve Tınıyla... 

Çünkü ortada yalnızca yazılmış sayfalar değil, yıllara yayılan bir inat, takıntı ve hafıza mücadelesi bulunur.

“Türkiye'nin Mizah Dergi ve Gazeteleri - 1923 - 2025” tam da böyle bir emeğin sonucu.

Sekiz yıl…

Bugünün hızlı tüketilen dünyasında, bunca yılı yalnızca araştırmaya ayırmak neredeyse eski zamanlara ait bir davranış gibi geliyor insana. 

Hele konu mizahsa… 

Daha da zor. 

Çünkü mizah bu ülkede çoğu zaman ciddiye alınmayan ama toplumun ruhunu en fazla ele veren alanlardan biridir.

Bu çalışma, 1923–2025 yılları arasında yayımlanan tam 1102 mizah dergisi ve gazetesini kayıt altına alıyor. 

Üstelik yalnızca isimlerini değil; hangi şehirde yayımlandıklarını, hangi dönemin ruhunu taşıdıklarını, nasıl doğup nasıl kaybolduklarını da…

Düşünün…

Kapanmış matbaalar, sararmış sayfalar, kayıp nüshalar, artık kimsenin hatırlamadığı yayınlar…

Bazılarının adı bile unutulmuş.

İşte böyle bir hafızanın peşine düşmek masa başında yapılacak sıradan bir araştırma değildir. Bu, biraz koleksiyonculuk, biraz tarihçilik, biraz da inat işidir.

Yazarın hayat hikâyesine bakınca bunu daha iyi anlıyorsunuz.

Hacettepe Üniversitesi Maden Mühendisliği ve Anadolu Üniversitesi Sosyoloji mezunu…

Ankara Atatürk Lisesi yıllarında karikatürle tanışıyor. O dönem bazı mizah dergilerinin genç çizer sayfalarında yer alıyor. Sonra yıllar içinde binlerce fasikülden oluşan dev bir mizah arşivi kuruyor.

Aslında burada önemli olan yalnızca koleksiyon yapmak değil.

Önemli olan, kimsenin dönüp bakmadığı şeyleri saklama ihtiyacı hissetmek.

Çünkü kültürel hafıza bazen devlet arşivlerinde değil, evlerin içindeki kolilerde yaşar.

İşin ilginç tarafı, bu titiz arşivciliğin yanında güçlü bir müzik kültürünün de olması. 

Yıllarca Self Torture adlı Ankara çıkışlı Hardcore müzik yapan grubun bas gitaristliğini yapmış olması tesadüf gibi görünmüyor. 

Çünkü yeraltı müziğiyle mizah arasında görünmeyen bir bağ vardır.

İkisi de ana akımın dışında nefes alır. 

İkisi de rahatsız etmeyi sever. 

İkisi de toplumun üstünü örttüğü şeyleri kurcalar.

Belki de bu yüzden kitapta kuru bir akademik dil yok.

Sayfaların arasında yaşayan bir kültür hissi var.

Karikatürlerin, taşlamaların, kapatılmış dergilerin, unutulmuş çizerlerin arasında dolaşırken insan şunu fark ediyor: 

Bu ülkede mizah hiçbir zaman sadece eğlence olmadı.

Bazen açık açık söylenemeyenin yerine geçti.

Bazen öfkenin en zarif hâli oldu.

Bazen de insanların ayakta kalma biçimi…

Ve galiba en etkileyici taraf da şu:

Bu çalışma yalnızca geçmişi anlatmıyor.

Unutulmaya bırakılmış bir hafızayı son anda yakalayıp yeniden görünür hâle getiriyor.

Çünkü bazı insanlar kitap yazmaz.

Kaybolmasın diye hafıza toplar.

Eline Sağlık Engin Kamarot... 

Nota ve Tınıyla... 

Market fiyatları, faturalar, yetişmeyen maaşlar…

İnsan daha gün başlamadan yoruluyor.

Ama bazen, tam da o yorgunluğun içinde, kalbinin hâlâ bir şeylere dokunabildiğini fark ediyorsun.

Kimsenin kimseye “keyif yap” diyecek hâli yok aslında.

Çünkü hayat, çoğumuz için uzun zamandır bir eğlence değil;
bir denge meselesi.

Ve insan, o dengeyi kurarken en çok kalbini ihmal ediyor.

Ama tam da burada, garip bir şey söyleyeceğim:

Dans etmekten bahsetmek istiyorum.

Belki de kalbin yeniden hatırlaması için…

Yanlış anlaşılmasın…

Kimseye “her şeyi boş verin oynayın” demiyorum.

Zaten öyle bir hayat yok.

Ama insanın, bütün bu ağırlığın altında ezilmemek için
kendine küçük alanlar açması gerekiyor.

Bazen o alan, sadece bir şarkının içine sığınmak oluyor.

Eskiden…

Sokak aralarında düğünler olurdu.

Bir teybin başında toplanılır, aynı şarkıya herkes başka başka dertlerle eşlik ederdi.

Kimisi işsizdi, kimisinin borcu vardı, kimisi sevdiğini kaybetmişti belki.

Ama o an…

O birkaç dakika…

Hayat biraz hafiflerdi.

Ve belki de birinin omzuna değen el, insana yalnız olmadığını hatırlatırdı.

Dans, zengin işi değildi o zamanlar.

Hâlâ da değil aslında.

Dans; insanın, “Ben buradayım ve hâlâ ayaktayım” ve aynı zamanda, “Hâlâ hissedebiliyorum” deme biçimi…

Bugün kimse kalkıp salonlarda dans etmek zorunda değil.

Bir mutfakta, tek başına…

Radyodan gelen eski bir şarkıyla bile olur bu.

Belki bir an, gözlerini kapatıp kendini başka bir zamana bırakırsın…

Önemli olan figürler değil, önemli olan insanın kendine izin vermesi.

Çünkü hayat sadece dayanmak değildir.

Bazen direnmek de gerekir.

Ve bazen en büyük direniş, kimsenin beklemediği bir anda
iki adım ileri, bir adım geri atmaktır.

Bakarsın o adımların arasında, kalbin yeniden atmayı öğrenir.

Belki de mesele şudur:

Bizim derdimiz dans etmek değil, unutmamaktır.

Unutmamak…

Bir zamanlar gülebildiğimizi, bir bakışın içimizi ısıttığını, bir şarkıyla hafifleyebildiğimizi, insan kalabildiğimizi…

Çünkü insan, sadece çalışan, ödeyen, yetişen bir varlık değildir.

İnsan; hisseden, yorulan, ama yine de ayağa kalkabilen bir hikâyedir.

Ve bazen o hikâyeyi güzelleştiren şey, çok büyük mutluluklar değil,
küçük ama içten anlar olur.

Ve bazen…

O hikâyeyi ayakta tutan şey, küçücük bir ritimdir.

Ya da kalbinin bir yerinde sakladığın, kimsenin bilmediği bir his…

Belki de bu yüzden,

hayat ne kadar ağır olursa olsun, insanın içinde bir yerlerde hep dans eden bir taraf kalmalıdır.

Nota ve Tınıyla...

Hayat bazen uzun bir sessizliktir.

İçinde kelimeler vardır ama cümle olmaz, duygular vardır ama anlatılamaz.

İnsan yürür, konuşur, güler hatta… ama içinde bir şey eksik kalır. İşte o eksiklik çoğu zaman fark etmediğimiz bir şeydir: müzik.

Müziksiz bir yaşam, duyguların çıplak hali gibidir. Serttir. Soğuktur.

Yağmur yağar ama sadece ıslanırsın. Rüzgâr eser ama sadece üşürsün.
Oysa bir melodi girince hayatına, aynı yağmur romantik olur, aynı rüzgâr hatıraları savurur yüzüne.

Düşünsene… en mutlu anlarını.

Bir şarkı yok mu arka planda?

Ya da en çok canının yandığı o gece…

Bir şarkıya sarılmadın mı?

Müzik aslında hayatın tercümanıdır.

Söyleyemediklerimizi söyler, sustuklarımızı dile getirir.

Bazen bir şarkı, bir insanın yerini tutar.

Bazen de bir insanın bıraktığı boşluğu doldurur.

Ama mesele şu:

Müzik gerçekten iyileştirir mi, yoksa sadece yarayı daha güzel mi gösterir?

Hayat bazen ağır gelir insana.

Öyle günler olur ki, sabahın ışığı bile içini aydınlatmaz.

Konuşmak istemezsin, anlatmak yorucu gelir, susmak ise eksik.

İşte tam orada, görünmeyen bir kapı aralanır: müzik.

Müziksiz bir yaşam, aslında sadece sessizlik değildir. Daha fazlasıdır…

Duyguların çıplak kaldığı, düşüncelerin yankılanmadan dağıldığı bir boşluk.

İnsan bazen ne hissettiğini bile anlayamaz ya, işte müzik o karmaşaya bir isim koyar. Bir şarkı girer araya ve senin yerine konuşur. Sen susarsın, o anlatır.

Peki ya mutsuzken?

Müzik gerçekten bir şey değiştirir mi?

Belki hayatı değiştirmez. Belki derdini çözmez. Ama seni değiştirir. Aynı yükü biraz daha taşınabilir kılar. Çünkü müzik, acıyı yok etmez; onu anlamlandırır. İçindeki dağınıklığı bir melodiye, bir ritme dönüştürür. Ve insan, kendi acısını bir düzene girmiş halde duyunca… biraz daha katlanabilir hale gelir.

Müziksiz bir hayat düşün.

Yaşarsın, evet. Nefes alır, konuşur, çalışırsın.

Ama eksik kalırsın. Çünkü müzik sadece bir eğlence değildir; bir eşliktir.

Yolda yürürken, birini özlerken, bir vedayı kabullenirken… hep oradadır.

İnsan bazen en yalnız olduğu anda bile yalnız değildir; kulaklığındaki bir şarkı, dünyanın en sadık dostu olabilir.

Müzikli yaşam ise biraz daha derindir. Daha çok hissedersin. Belki daha çok incinirsin ama aynı zamanda daha çok anlarsın. Çünkü müzik, insanın içindeki duyguları keskinleştirir. Bir aşkı daha güzel, bir ayrılığı daha anlamlı, bir yalnızlığı daha tanıdık kılar.

Romantik mi? Belki.

Ama gerçek de biraz romantiktir zaten.

Sonuçta müzik sana yeni bir hayat vermez. Ama elindekini daha yaşanır yapar. Bazen bir şarkı, sana şunu fısıldar: “Geçiyor.”

Ve inanmak için başka hiçbir şeye ihtiyacın kalmaz.

Çünkü müzik varsa… umut da vardır.

Ama asıl soru orada başlar: Müzik gerçekten iyileştirir mi, yoksa sadece yarayı daha estetik bir hale mi getirir?

Belki de ikisi de… Çünkü bazı yaralar kapanmaz, sadece alışılır. Müzik de tam burada devreye girer; acıyı silmez ama onunla yaşamayı öğretir. 

Bazen insan en hüzünlü şarkıları açar. İyileşmek için değil… daha derinden hissetmek için.

Çünkü garip bir şekilde insan, kendi acısına temas etmek ister. Ondan kaçmak yerine, onun içinde biraz daha kalmak… Belki de “ben buradayım” diyebilmenin en sessiz yoludur bu.

Çünkü müzik sadece kaçış değildir. Bazen geri dönüştür. Kendine, geçmişe, yarım kalmış cümlelere… Bir şarkı başladığında, aslında insan sadece dinlemez; hatırlar.

Ve belki de en doğru cevap şudur:

Müzik iyileştirmez… ama insanı iyileşmeye hazırlar.

Sessizliği biraz azaltır, ağırlığı biraz hafifletir. Ama en önemlisi, insana şunu unutturmaz: Hâlâ hissediyorsun.

Ve hissetmek…

Bazen en büyük iyileşmedir.

Nota ve Tınıyla...

Resimli Kült Klasik “Bütün Yarınlar” ile İnsanlığın Uzak Geleceğini Keşfedin!

İnternetin en popüler evrimsel bilimkurgu-korku eseri, sonunda Türkçe çevirisi ile yayınlandı! C. M. Köşemen’in kült eseri Bütün Yarınlar, insanlığın gelecekteki evrimini, tükenişini ve yeniden doğuşunu resimli, sarsıcı bir hikaye olarak okurlara sunuyor.

Karakarga Yayınları etiketiyle yayımlanan Bütün Yarınlar: İnsanlığın Geleceği ve Kaderi, yalnızca bir bilimkurgu anlatısı değil; kitap, aynı zamanda insanlığın kırılganlığına, dönüşümüne ve evrendeki yerine dair çarpıcı bir düşünsel yolculuk sunuyor.

C. M. Köşemen’in özgün anlatımı ve detaylı resimleri ile hayat bulan eser, insanlığın Dünya’dan koparak farklı gezegenlere yayılmasıyla başlayan uzun ve karanlık bir evrim hikayeşini anlatıyor; milyar yıllık bir zaman ölçeği boyunca, ortaya çıkan farklı insan türlerini hem grotesk hem de düşündürücü tasvirlerle okura sunuluyor.

Bütün Yarınlar, sadece karanlık bir evrim anlatısı değil; aynı zamanda uygarlık, bilinç, kimlik, varoluş, ve insanlığın özü  hakkında derin sorular soran bir eser. İnsanlığın yükselişi kadar çöküşünü de gözler önüne seren kitap, her yok oluşun içinde yeni bir başlangıcı barındırdığını okurlara hatırlatırken, insan olmanın ne anlama geldiğini de yeniden düşünmeye davet ediyor.

60’lar… 70’ler… 80’ler… 90’ler…

Bir neslin dünyayı öğrenme biçimi kitapların sayfaları arasında şekillenirdi.

O zamanlar bilgi, cebin içinde taşınmazdı.

Bir telefon ekranında kaymazdı.

Bilgi, bir kitabın içine gizlenmiş sabır gibiydi.

İnsan onu bulmak için çaba gösterirdi.

Kütüphaneler vardı mesela…

Sessiz, ağır, saygılı yerlerdi.

Sayfaların çevrilme sesi bile bir düşünce gibi duyulurdu.

Bir çocuk dünyayı Google’dan değil, ansiklopediden öğrenirdi.

Bir sorunun cevabı hemen gelmezdi; aranırdı.

Bulununca da unutulmazdı.

60’larda kitap, bir lüks değil bir ihtiyaçtı.

70’lerde bir ideolojiydi, bir düşünceydi.

80’lerde evlerin baş köşesinde duran bir yol arkadaşıydı.

90’larda ise hâlâ televizyonun gürültüsüne rağmen sessizliğini koruyan en güvenilir bilgiydi.

Ve şimdi…

Bugün bambaşka bir çağdayız.

Bilgi artık kitapların içinde değil, ekranların akışında.

Ama o akış çok hızlı… Çok gürültülü… Ve çoğu zaman çok yüzeysel.

Bir zamanlar bir kitabı bitirmek günler sürerdi.

Şimdi bir başlık birkaç saniyede okunuyor, geçiliyor, unutuluyor.

Oysa okuma dediğimiz şey sadece görmek değil, kalmaktır. Düşüncenin içinde biraz durabilmektir.

Eskiden insanlar bir konuyu öğrenmek için kitap açardı.

Bugün ise bir şey öğrenmek için ekran açılıyor ama çoğu zaman öğrenmeden kapanıyor.

Sosyal medya, internet, videolar…

Hepsi birer kapı gibi. Ama her kapı gerçek bir odaya açılmıyor artık. Bazıları sadece bir yanılsama.

Ve en tehlikelisi de şu: İnsanlar artık çok şey bildiğini sanıyor, ama çok azını gerçekten anlıyor.

Kitaplar böyle değildi.

Bir kitabın içinde acele yoktu.

Bir yazar, sana bir fikri bağırarak değil, yavaş yavaş fısıldayarak anlatırdı.

Sen de o fikri sindirirdin. Karşı çıkardın, katılırdın, düşünürdün… Ama mutlaka “kalırdın”.

Bugün ise içinden geçiyoruz cümlelerin, fikirlerin, görüntülerin… Ama hiçbirinde durmuyoruz.

Geçmiş dönemlerin o ağır ama anlamlı dünyasından bugüne baktığında insan şunu hissediyor: Bir şeyler kolaylaştı ama derinlik azaldı.

Eskiden bir kitap bir yoldu. Şimdi bilgi bir akış.

Ama insan yol ister, akış değil.

Çünkü yol, seni bir yere götürür. Akış ise sadece sürükler.

Belki de mesele teknoloji değil… Mesele, insanın kendi hızını unutması.

Kitaplar hâlâ orada.

Sessiz, sabırlı, biraz da kırgın.

Raflarda, birinin onları yeniden açmasını, yeniden yavaşlamasını bekliyorlar.

Ve belki de en büyük soru şu:

Biz kitapları mı geride bıraktık… yoksa kendimizi mi unuttuk?

Nota ve Tınıyla...

Uzun zamandır yazmıyorum, ya da benim de en kızdığım şey olmasına rağmen, yazılarım arasında mevsimsel zaman aralıkları olduğu için; başta 28 senelik haber müdürüm Macit Soydan olmak üzere tüm okurlarımı sevindirecek bir haberim var…

Bugün yazıyorum(!!!!!!!)…

***************************

Şaka bir yana, bir yandan memuriyet, bir yandan gönüllü olarak çağrıldığım ve gastronomi üzerine  çok sayıda konuşma yatığım sempozyum, panel ya da konferanslar, bir yandan ise dijital ebru alanında açtığım sergilerin en azından açılışları sebebiyle; gerçekten çok youn bir süreçten geçtim…

Birkaç haftalığına rahatım gibi sanki…

Hoş yine turizm sezonu ile ilgili görüşlerimi istiyorlar, konuşma yapmamı istiyorlar; bu işi gönüllü olarak yaptığım için de bir  hayli rağbet var fikirlerime; ben de kimseyi kıramıyorum…

Ama bana son bir ayda o kadar çok  e-posta geldi ki; onları da kırmayayım…

**************************

Abartısız son on beş günde iki binden fazla e-posta aldım ve yine abartmıyorum, bunların üçte biri; ‘Boğaç, bize en iiy, en lezzetli ve en tercih edilmesi lazım gelen mezeleri yaz’ üzerine…

Baştan söyleyeyim ki, dünyanın 38 ülkesinde yöreseller de dahil, yüzlerce yemek yemişliği olan bir gurmeyim; öyle ‘Meze’ denildiği zaman akla gelen kültür; inanın sadece Anadolu’da  var; elbette Yunanistan ve adaları da meze açısından zengin ama; hami onlar som altın burma bir bilezikse, bir büyük bi kuyumcu dükkanıyız…

‘Meze’ dediğimiz şey, hemen her bölgemizde, yemek ncesi ya da yemeğe yancı olarak ikram edien küçük porsiyon yiyecekler…

Anadolu’ma, bu açıdan  çok zengin ama…

Benden stenen genellikle ‘İstanbul Mezeleri’, rakı yanı yani…

Şunu söylememde yarar var ki, rakı mezesiz içilmez; mutlaka meze olmalı yanında…

İstanbul Rakı Kültürü de bir başka malûm, o halde size birkaç İstanbul meesi sayayım…

**************************

‘ÇİROZ’ ile başlayayım mı?

1960lı yıllarda İzmir Çamlaraltı Kız Koleji’nde okuyan teyzemin, coğrafya dersi için kullandığı ‘Büyük Orta Atlas’, ortaokulda benim de kullandığım bir  atlastı ve  çeşitli görsellerle süslü zengin bir içeriğe sahipti…

İstanul için hazırlanan görsellerde ise, hiç unutmayacağım bir resimde, eski Galata Köprüsü’nün özellikle İstanbul Boğazı’na bakan alt katında bulunan eski meyhanelerin ön kısmında; iplere asılı balıklar gösteriliyordu…

Uskumrular ki, artık Mart-Nisan gibi yumurtamışlar ve yağsız ve zayıf bir halde kalmışlar; işte o balıklar özel olarak tutulup, güneşte kurutularak yapılıyordu..

İklim değişikliği sebebiyle, İstanbul daha sıcak belki ama nemli bir sıcak  olduğu için artık bu yiyecek neredeyse yapılıyor; ya da suni çakması yapılıyor…

Orjanila  yok mu? Elbette az da olsa var; işte o balıklar güneşte kurutlup, hafif tuzlanıp, sirke ile servis ediliyor; muhteşem bir meze…

**************************

Yine bir deniz ürünü; ‘LAKERDA’ ile devam edelim…

Torik ile yapılır ama, artık torik bulmak define bulmak gibi, palamuttan yapılanı da aynı gibi…

Daha önce tarifini vermemden ötürü, ayrıntıya girmiyorum; bol tuzlu olması makbul, ama yerken tereyağı gibi yumuşak olmalı, ya da ‘Lokum’ gibi desek daha doğru…

**************************

Humusu sevmeyen azdır, işte İstanbul Humusu deyibileceğim, ‘TOPİK’ de muhteşem bir meze, meşakatli yapılıyor, az tahinli, soğanlı bir meze ama tadından yenmez…

**************************

Veee gelelim benim mezelerdeki aşkıma…

‘TARAMA’, yani balık yumurtasından yapılan, az zeytinyağı ve limonla, çırpılarak yapılan, bir mevi balık yumurtası mayonezi…

Bunu kızarmış ekmeğe sürerek yersiniz, hele de sarımsaklı kızarmış ekmek  üzerine…

**************************

Sırada ‘FAVA’ var, aslında her bakliyattan yapılabilen ama, koyu kıvamlı kuru bakla favası; muhteşem olur; tek arıntı, sert kıvamda olacak…

**************************

Veeeee, ‘DALLÛKA’, yain dalak dolması…

Bir sır, Fatih Sultan Mehmet döneminde de bu yiyecek, Rumlarca yapılıyormuş, fetih sonrası Fatih de çok sevmiş…

Bu tarifi birçoğunuz duymamıştır eminim, benim gibi gastronomi tarihçisi değilseniz rastlamamışsınızdır; anlatayım öyleyse…

Kuzu dalağı en makbulü, iyice yıkyıp, sandviç gibi arasını açın ve tuzlu suda bir gece dolapta bekletin…

Ertesi günü ister içini doğranmış ve haşlanmış böbrek ve işkeble ilavesi ile bol soğan ve fıstıkla yapın, ister klasik dolma gibi, bulgur, soğan, fıstık, üzüm, arçın ve dereotu; doldurun; önce mısır ununa, ardından da yumrutaya bulayıp, kızgın yağda kızartın; havlu kağıtta yağını alın; ara sıcak gibi afiyetle yiyin…

**************************

‘ZEYTİNYAĞIL BARBUNYA PİLAKİ’ de rakının olmazsa olmazlarından…

**************************

Bir lezzet düşkünü ve bir gurme olarak  size şunu söyleebilirim ki, ‘Haydari’ yakışır bir rakı mezesi değildir; şaşırmayın; zaten rakı olgunlaştırılmış sert bir beyaz peynir, tereyağı yanında servis edilmiş tulum peyniri olmazsa olmaz; yoğurda geek yok; ama tabii kızarmış patlıcanlı ‘KÖPĞLU’ içindeki yoğurt ayrı…

*********************

Elbette zevkler ve renkler tartışılmaz ama…

Küçük bir öneriydi sadece…

**********************

Afiyetler olsun…

GASTRONOMİ&GASTRONOMİ TURİZMİ UZMANI

GURME BOĞAÇ YÜZGÜL

Hem de öyle böyle değil, sinsice, usul usul yaklaşıyor. 

Daha bahar tam yerleşemeden evlerde bir telaş başladı bile. 

Kışlıklar yavaş yavaş rafa kalkıyor, yazlıklar ortaya çıkıyor. 

Ama asıl gün yüzüne çıkan şey… gerçekler.

Ve tabii klasik serzenişler:

Hanımlar cephesinde durum şöyle :

“Şekerim, ben yine kilo almışım galiba. Bunları hemen eritmem lazım. Hiç anlamıyorum ki… Arada bir pizza, mantı, makarna, tatlı tüketiyorum sadece. Ona rağmen kilo alıyorum!”

“Arada bir” dedikleri şeyin haftalık programı bir restoran zincirini kurtaracak düzeyde ama neyse…

Beyler tarafı daha bilimsel yaklaşıyor:

“Oğlum, ben yine göbeklenmişim ya…”

Hemen uzman yorum geliyor:

“Biradandır o biradan. Yanında patates kızartması ve hamburger olunca… deme gitsin keyfine!”

Ama itiraz hazır:

“Yok canım, ne alakası var? Akşamdan akşama 3-5 bira, bir iki hamburger mi kilo aldıracak? Sanmıyorum!”

Tabii… Yer çekimi de yok zaten.

Sonra iş spora geliyor. 

En sevdiğimiz bölüm: hayal gücü.

“Spor yap” dersin…

“Tam çıkıyordum yürüyüşe, bir işim çıktı. Acil olmasa vallahi 1-2 kilometre yürürdüm.”

Bir diğeri:

“Bu sabah koşuya başlıyordum, tam o sırada önemli bir telefon geldi. Ama yarın kesin başlıyorum!”

O “yarın” var ya… tarihin en yoğun günü. Herkes her şeye yarın başlıyor.

Ya da ne bileyim bisiklet mesela.  Çık dışarı biraz sür. Yok evde bisikletim var onu deneyeceğim dersen peki kabul ama türlü bahanelerle onu da savsaklama...

Bu muhabbetler bazen benim yanımda da oluyor. Ben de dayanamayıp gülünce bütün oklar bana dönüyor. Sanki ben kilo aldırmışım gibi bakıyorlar.

Dolayısıyla hatırı sayılır bir “gıcık kapanım” oluşmuş durumda, kabul ediyorum.

Şimdi kimseyi kırmadan açık konuşalım:

Bu işin formülü aslında çok basit. O kadar evirip çevirmeye gerek yok.

Biraz gırtlağa sahip çıkılsa, bu kadar dramatik konuşmaların çoğu ortadan kalkacak.

Ama tabii bunu söylemek kolay… uygulaması biraz zor. Özellikle de pizza, lahmacun veya etli ekmek sıcaksa.

Ben mi?

Öyle büyük bir derdim yok. Nadiren pusulayı şaşırsam da hemen kendimi toparlıyorum. Yani öyle “ben hiç kaçırmam” diyecek kadar da iddialı değilim, ama ipin ucunu da bırakmamaya çalışıyorum.

Ama yine de yanlış anlaşılmasın: 

Bu yazıyı okuduktan sonra “Tamam ben diyete başlıyorum!” diye ani kararlar almayın. 

Her şeyin fazlası zarar. Diyet, spor vs. konularında uzman görüşü almakta fayda var. “Ben dün akşam gazla başladım” diyeti genelde bugün akşam pizzayla son buluyor.

Velhasıl…

Yaz geliyor, aynalar dürüstleşiyor, tartılar düşman oluyor.

Herkese şimdiden sabır, irade ve mümkünse az karbonhidrat diliyorum.
İyi diyetler… (Doktor kontrolünde tabii ki ))

Nota ve Tınıyla…

Takvimde bir yer kaplamaktan fazlasıdır.

Mayıs da onlardan biri.

Ne tam bahardır ne de yaz…

Ama ikisinin arasında, kalbin en yumuşak yerinde durur.

Bir çocuğun ilk kez denize bakması,

Bir gencin ilk kez âşık olması gibi…

Heyecanlı, taze ve biraz da utangaç.

Mayıs gelince bir şeyler değişir insanda.

Fark etmeden yürüyüşün yavaşlar,

Bir ağacın altında durup gereksiz yere gökyüzüne bakarsın.

Rüzgâr, sanki sadece senin için eser.

Ve o rüzgârın içinde, geçmişten kalma bir şeyler dolaşır.

Belki bir okul çıkışı…

Belki ilk tutulmuş bir el…

Belki de yarım kalmış bir cümlenin iç çekişi…

Mayıs, hatırlatır.

Ama acıtarak değil…

Usulca.

Bir zamanlar her şeyin mümkün olduğuna inandığın günleri getirir aklına.

Koştuğun, güldüğün, hiçbir şeyi ertelemediğin o günleri…

Şimdi bakıyorsun…

Her şey daha ciddi, daha ağır.

Ama Mayıs, inadına hafif.

Sokak aralarında açan çiçekler,

Pencereden sızan güneş,

Akşamüstü serinliğinde içilen bir çay…

Hepsi bir şey söyler sana:

“Unutmadın, değil mi?”

İşte bu yüzden Mayıs kırılgandır biraz.

İlgi ister.

Hatırlanmak ister.

Eğer yazmazsan onu,

Eğer iki satır bile ayırmazsan…

İçinden sessizce geçip gider.

Ama biraz da küser.

Çünkü Mayıs, herkes gibi değildir.

Onu fark etmeni, sadece yaşamanı değil, hissetmeni ister.

Belki de bu yüzden,

Her yıl geldiğinde kapını çalmadan önce bir an durur…

“Beni hatırlayacak mı?” diye düşünür.

O yüzden…

Bir gün, hiçbir sebep yokken gülüyorsan,

Bir şarkı durduk yere içini ısıtıyorsa,

Ya da geçmiş, bir rüzgâr gibi omzuna dokunuyorsa…

Bil ki Mayıs oradadır.

Ve eğer yazmazsan onu…

Eğer kalbinde bir yer açmazsan…

Mayıs, sana darılmaz belki.

Ama bir dahaki gelişinde

Aynı sıcaklıkla sarılmaz.

O yüzden yaz…

Çünkü bazı aylar unutulmayı affetmez...

Ve Mayıs

En çok hatırlanmak isteyenidir.

Nota ve Tınıyla…

Sokakta kavga, evde kavga, aile arasında kavga, karı – koca arasında kavga, kardeşler arasında kavga, okulda kavga, trafikte kavga, televizyon tartışma programlarında kavga, magazin haberlerinde kavga, maçlarda kavga, spor programlarında kavga, sosyal medyada kavga, siyasette kavga, uçakta, otobüste, minibüste, metroda kavga, apartmanda kavga… Televizyon dizilerinde kavga…

Kısacası her yerde kavga...

Yüzler sürekli asık…

Bellerde ve ellerde silah adeta olmuşsunuz birer kovboy.

Herkes birbirine düşmancasına bakıyor.

İnsanın sokağa çıkası gelmiyor…

Ne bu be…

"Aç kapıyı Veysel Efendi..

Daraldım. Çıkasım var…"

diyesi geliyor insanın…

Ha tabii,

"çık da nereye çıkacaksın?" diyeceksiniz.

Kapıyı açsan sokak hazır, kapatsan ev zaten sahne. Kaçtığın yerle vardığın yer aynı hikâyenin farklı bölümü. Üstelik bu hikâyede figüran yok; herkes başrol, herkes haklı, herkes mağdur.

Bir garip çağdayız.

İnsanlar birbirine çarpmadan yürüyemiyor ama kimse kimseye dokunamıyor. Sesler yükseliyor, anlamlar kayboluyor. Herkes konuşuyor, kimse duymuyor. En çok da bu yoruyor insanı: Gürültü var, ama hakikat yok.

Birine selam veriyorsun, altında şüphe aranıyor. Birine yol veriyorsun, “zayıflık” sayılıyor. Birine sabrediyorsun, “eziklik” diye yazılıyor hanene. İyilik bile artık savunma gerektiriyor.

Sonra dönüp soruyoruz: “Ne oldu bize?”

Cevap aslında herkesin cebinde ama kimse elini atmak istemiyor. Çünkü o cevap, biraz da kendimize çıkıyor.

Hani denir ya: “Bir toplum kendinde olanı değiştirmedikçe, onun hali değişmez.”

Biz değişmeden kavga bitmez. Çünkü kavga sadece yumrukta değil; niyette, dilde, bakışta başlıyor.

Bugün kimse kimseye tahammül edemiyor.

Ama işin acı tarafı şu: Herkes kendine sonsuz tahammül istiyor. Kendi hatası “insanlık hali”, başkasınınki “karakter meselesi.” Kendi öfkesi “haklı tepki”, başkasınınki “terbiyesizlik.”

Böyle olunca ne oluyor?

Kavga büyümüyor aslında… Normalleşiyor.

En tehlikelisi de bu.

Çünkü alışıyoruz.
Bağırmaya alışıyoruz.
Kırmaya alışıyoruz.
Kırılmaya alışıyoruz.

Bir süre sonra kavga yokken huzursuz oluyor insan. Sessizlik bile şüpheli geliyor. “Bir şey mi olacak?” diye etrafa bakıyoruz. Olmayan kavgayı bile zihnimizde başlatıyoruz. Sanki kavga, varlığımızın fon müziği olmuş.

Kara mizah tam burada başlıyor işte.

İnsanlar barışı anlatırken bile kavga ediyor.

Televizyonlarda tartışma programı diye açılan şeyler, mahalle kavgasının stüdyo versiyonu. Kim daha çok bağırırsa o haklı. Kim daha çok bölerse cümleyi, o kazanıyor. Hakikat ise arada reklam arasına sıkışıp kayboluyor.

Sosyal medya ayrı bir meydan… Herkes savcı, herkes hâkim, herkes cellat. Delil yok, sabır yok, vicdan zaten çoğu zaman çevrimdışı.

Sonra yine dönüp diyoruz ki: “Bu toplum nereye gidiyor?”

Aslında bir yere gitmiyor. Olduğu yerde dönüp duruyor.

Aynı öfke, aynı dil, aynı refleks…

Yukarıda kavga büyük, aşağıda hayat küçük.

Ve insan, en çok da bunu fark edince daralıyor.

Tam o anda, o tanıdık sahne düşüyor akla…

Kapıya yöneliyorsun tekrar.

“Aç kapıyı Veysel Efendi…”

Ulan insanın içinden her zamanki gibi yazıyı bitirirken yazdığım "Nota ve Tınıyla" diyesi bile gelmiyor…

Ceviz Üreticileri Derneği Yayınları Tarafından Modern Tarımın Yeni Pusulası: “Modern Ceviz Yetiştiriciliği Rehberi” Satışta!

Ceviz bahçesini bir “yıllık ödev listesi” değil, yaşayan bir sistem olarak yönetmek isteyenler için hazırlanan kapsamlı teknik rehber okurla buluştu.

Türkiye’nin ceviz üretim potansiyelini dünya standartlarına taşımayı hedefleyen Ceviz Üreticileri Derneği, sektöre kalıcı bir eser kazandırdı. Deneyimli üreticiler Ceviz Üreticileri Derneği Yönetim Kurulu Başkanı Ömer Ergüder ve Zeynep Ergüder tarafından kaleme alınan “Modern Ceviz Yetiştiriciliği Rehberi”, ceviz yetiştiriciliğini bilimsel temel ile saha tecrübesi ekseninde yeniden tanımlıyor.

Modern Ceviz Yetiştiriciliği Rehberi, Türkiye ve Portekiz’deki gerçek üretim sahalarından elde edilen verilerle; bahçe planlamasından hasat sonrası kaliteye, sulama stratejilerinden rejeneratif toprak yönetimine kadar tüm süreci sistematik bir yaklaşımla ele alıyor. Hem profesyonel üreticiler hem de bu alana yeni adım atacak girişimciler için pratik ve uygulanabilir çözümler sunan rehber, tarımsal verimliliği artırmanın kodlarını paylaşıyor.

Bilim ve Sahayı Buluşturan Yaklaşım

Yazar Zeynep Ergüder, kitabın felsefesini şu sözlerle özetliyor: “Ceviz yetiştiriciliği sadece ağaç dikmek değil; toprağı, suyu ve iklimi doğru okuyarak sürdürülebilir bir ekosistem kurmaktır. Biz bu rehberde, akademik bilgiyi sahanın tozuna karışmış gerçek deneyimlerle harmanladık.”

Rehberde Öne Çıkan Başlıklar:

• Ceviz bahçesi kurulumu ve stratejik planlama
• Modern sulama yönetimi ve ferti-gasyon programları
• Taç mimarisi ve budama tekniklerinde yeni yaklaşımlar
• Entegre Zararlı Yönetimi (IPM) ve hastalıklarla mücadele
• Toprak sağlığı ve onarıcı (rejeneratif) tarım uygulamaları
• Hasat sonrası kalite koruma ve depolama süreçleri

Üretime Destek, Geleceğe Yatırım

“Modern Ceviz Yetiştiriciliği Rehberi”, bir dernek yayını olmasıyla da dikkat çekiyor. Kitabın satışından elde edilen tüm gelir, Ceviz Üreticileri Derneği’nin tarımı geliştirme ve üreticiyi bilinçlendirme faaliyetlerine kaynak olarak aktarılıyor. Satın alma işlemi sonrası düzenlenen ödeme makbuzu ile okurlar aynı zamanda yerli üretimin sürdürülebilirliğine katkıda bulunuyor.

Yazarlar Hakkında: Profesyonel kariyerine tekstil sektöründe başlayan Zeynep Ergüder, 2010 yılında eşi Ömer Ergüder ile ERBA Tarım’ı kurarak tarım sektörüne adım attı. Türkiye ve Portekiz’deki bahçelerinde modern üretim modelleri üzerine çalışan Ömer Ergüder, Ceviz Üreticileri Derneği bünyesinde bilimsel yaklaşım ile uygulamayı birleştiren projeler yürütmeye devam etmektedir.

Eser Bilgileri:

• Eser Adı: Modern Ceviz Yetiştiriciliği Rehberi
• Yazarlar: Zeynep Ergüder, Ömer Ergüder
• Yayınevi: Ceviz Üreticileri Derneği Yayınları
• Satış Kanalı: https://www.ceviz.org.tr/product-page/ceviz-ureticiligi-kitabi

Ne zaman başladığını bilmezsin, ne zaman bittiğini de.

Ama bir yerinde mutlaka sana dokunur.

“Hatırla…” diye başlar bazı hikâyeler.

Kimi için Hatırla Sevgili, kimi için Hatırla Ey Peri…

Yıllardır kulaklarımızda dolaşan, bir döneme damga vurmuş o melodi…

2006’da bir diziye adını verip jenerik olduğunda, aslında hepimizin hayatına bir kez daha dokunmuştu.

Ama her şarkının bir hikâyesi vardır.

Ve bazen o hikâye, sandığımızdan çok daha eskidir.

Bu ezginin aslı, çoğu kişinin bilmediği bir yerde saklıdır:

"Hatırla Margarit" ya da “Hatırla Margaretha…”

Bestesi, Osmanlı döneminin önemli isimlerinden biri olan Muhlis Sabahaddin Bey’e ait, Nihavend makamında bir semai…

İçinde hem zarafet var, hem de derin bir hüzün.

Ve hikâye…

İşte o, şarkının en kırılgan yeri.

II. Abdülhamit döneminin baş hafiyelerinden Fehim Bey…

Bursa’ya vali olarak atanır.

Ama tarih değişir.

II. Meşrutiyet ilan edilir.

Ve o kalabalığın içinde, bir zamanların güçlü ismi, linç edilerek hayatını kaybeder.

Geride ise bir hikâye kalır.

Bir aşk hikâyesi.

Fransız sevgili Margaretha’ya yazıldığı söylenen bu şarkı…

Belki bir özlemin, belki bir pişmanlığın, belki de yarım kalmış bir vedanın sesi olur.

Ama müzik…

Hiçbir zaman tek bir yere ait kalmaz.

Bu melodi de kalmamış

Yunanistan’da “Μενεξέδες και ζουμπούλια” olarak anılmış,

Sırbistan’da “Zar je morala doć” diye söylenmiş,

Rusya’da ise “Ах зачем эта ночь…” diye yankılanmış.

Ve her dilde, her ülkede…

Aynı şeyi anlatmış aslında:

Biraz aşk, biraz hüzün, biraz hatıra…

Belki sözler değişti, belki isimler…

Ama duygu hep aynı kaldı.

Çünkü bazı şarkılar, bir millete değil…

İnsana aittir.

Bir akşamüstü, eski bir fotoğrafa bakarken açarsın bu şarkıyı…

Ya da bir gece, kimse yokken odanda…

Bir anda geçmiş gelir, sessizce oturur yanına.

İşte o an anlarsın…

Şarkının adı ne olursa olsun,

Hikâyesi kime ait olursa olsun,

Aslında dinlediğin şey… biraz da sensin.

Ve belki de en doğrusu budur:

Ne kadar araştırırsak araştıralım, ne kadar tartışırsak tartışalım…

Sonunda herkes, kalbine dokunan versiyonu seçer.

Kimi Hatırla Sevgili der,

Kimi Hatırla Margaretha,

Kimi hatırla Ey Peri, 

Kimi uzak bir dilde mırıldanır aynı ezgiyi…

Ama ne olursa olsun…

Kim hangisini seviyorsa, onu dinlesin.

Nota ve Tınıyla... 

Yağmur bu akşam sadece yağmıyor; konuşuyor.

Camlara düşen her damla, içimizde susturduğumuz ne varsa tek tek dile getiriyor.

Rüzgar ise boş durmuyor; dar sokaklardan geçerken eski cümleleri toplayıp bugüne savuruyor.

Şehir, kendi sesini kısmış gibi…

Ama insanın içi, tam tersine, hiç olmadığı kadar gürültülü.

Böyle akşamlarda hayatın hızı kesiliyor.

Yetişilmesi gereken işler, kurulması gereken cümleler, cevaplanması gereken sorular bir süreliğine anlamını yitiriyor. Çünkü yağmur, insana hep aynı şeyi hatırlatıyor: Kaçtığın her ne ise aslında hep içinde. Ve nereye gidersen git, onu da yanında götürüyorsun.

İnsan kalabalıkların içinde kendini oyalayabiliyor.

Günlük telaşlar, küçük konuşmalar, alışkanlıklar…

Hepsi bir çeşit perde. Ama yağmur o perdeleri indiriyor. Geriye sade, filtresiz bir iç dünya kalıyor. İşte asıl yüzleşme de tam burada başlıyor. Birine değil, kendine karşı.

Hatırlamak garip bir şey.

Bazen bir ses, bazen bir koku, bazen de sadece bir akşam…

Yetiyor.

Zaman dediğimiz şey ileri doğru akıyor belki ama duygular öyle değil. Onlar bir yerde bekliyor.

Tam da böyle anlarda, hiç çağrılmadan çıkıp geliyorlar. Ne tam yabancı ne de tamamen tanıdık bir his gibi…

Sokak lambalarının altında biriken su, şehrin yüzünü bulanık bir aynaya çeviriyor.

O aynada kendini görüyorsun ama sanki biraz flu.

Belki de mesele tam olarak bu: İnsan kendini hiçbir zaman tamamen net göremiyor. Hep biraz eksik, biraz yarım, biraz da geçmişten izler taşıyarak…

Rüzgar şiddetini artırdıkça, insanın içindeki düşünceler de savruluyor.

Bazıları gidiyor, bazıları kalıyor.

Ama kalanlar hep aynı: Söylenmemiş sözler, ertelenmiş kararlar, yarım kalmış hikâyeler… İnsan en çok tamamlayamadıklarıyla hatırlıyor kendini.

Ve sonra yavaş yavaş fark ediyorsun…

Hayat, büyük kırılmalarla değil; böyle küçük, sessiz anlarla değişiyor. Kimseye anlatamadığın, hatta bazen kendine bile itiraf edemediğin o ince sızıyla. İşte o sızı, seni sen yapan şeyin ta kendisi.

Yağmur elbet dinecek.

Rüzgar bir noktada susacak.

Sokaklar yeniden kuruyacak, hayat kaldığı yerden devam edecek.

İnsan yine alışacak, yine unutuyormuş gibi yapacak.

Ama bazı geceler vardır; insanın içinden bir parçayı alır ve onu geri vermez.

Ve gerçek şu ki—

insan en çok, kimse görmezken değişir.

Nota ve Tınıyla…

 Daha önce de kendisine ve çalışmalarına köşemde yer verdiğim değerli araştırmacı – yazar Ali Kayacan'dan sürükleyici bir roman daha…

Düz Kontak…

Ankara’nın griye çalan gökyüzü altında, insanın içini usulca sızlatan bir hikâye…

Ali Kayaca’nın Düz Kontak romanı, yalnızca bir kayboluşun izini sürmekle kalmıyor; kalbin en kırılgan yerlerine dokunan, geçmişle bugün arasında sıkışmış hayatların sessiz çığlığını da duyuruyor.

Sekseni yılların başkentinde, suskun apartmanların, rüzgârın tozunu sürüklediği sokakların arasında filizlenen bu hikâye; aşkın, kırgınlığın ve yarım kalmış bağların izini sürüyor.

Banu’nun öfkeyle yoğrulmuş kaçışı, aslında bir tür kendini arayış…

Herkese şifa olmaya çalışan bir ruhun, kendi yaralarını saramamasının ince sızısı.

Onun dokunduğu hayatlar iyileşirken, kalbinin en derin yerinde sakladığı geçmiş, her adımında peşinden geliyor.

Ve bir annenin hiç dinmeyen özlemi…

Meltem’in kaybolan kızına uzanan umudu, yıllar öncesinden gelen bir tanıdıklıkla kesişiyor.

Semih’in sabırla, neredeyse bir aşka dönüşen sadakatle yürüttüğü arayış; sadece bir kayıp vakasının değil, insanın insana duyduğu derin bağlılığın da hikâyesi.

Roman; seksenli yılların Ankara’sında, gri sokakların, suskun apartmanların ve yarım kalmış hayatların arasında filizlenir.

Babasının intiharının yükünü annesine yükleyen Banu, annesinin kurduğu yeni hayata duyduğu öfkeyle sarsılır ve ardına bakmadan bilinmeze doğru bir kaçışa sürüklenir.

Genç bir psikolog olarak hayatın sillesini yemiş, zarar görmüş kadınların tutunacak dalı olan Banu; başkalarının ruhuna dokunurken kendi geçmişinin gölgelerinden kaçmaya çalışır.

Geride kalan Meltem ise kaybolan kızının izini sürebilmek için geçmişe uzanır ve eski mahalle arkadaşı Semih’ten yardım ister. Dedektif Semih bu arayışı sadece bir görev olarak değil, yılların içinden gelen bir vefa duygusuyla üstlenir.

Bir yanda Banu’nun öfke ve kırgınlıkla örülü yeni hayat mücadelesi, diğer yanda Semih’in sabırla ilerleyen iz sürüşüyle şekillenen bu anlatı; aile bağlarının kırılganlığını, geçmişin silinmeyen izlerini ve Ankara’nın soğuk sokaklarında yankılanan o soluksuz arayışı derin ve şiirsel bir dille okura taşır.

Düz Kontak, bir şehrin fonunda yankılanan bir kalp hikâyesi…

Aşkın bazen bir bakışta değil, yıllar süren bir bekleyişte saklı olduğunu hatırlatan; kaybolanların aslında hep bir yerlerde bizi bulmayı beklediğini fısıldayan bir roman.

Ankara’nın ayazında ısınan bir hikâye arıyorsanız, bu sayfalarda kendinizden bir iz bulacaksınız.

Nota ve Tınıyla...

Okul bahçesine daha adım atmadan hissederdik o günü…

Ütülenmiş önlüklerin hafif buğusu, annelerin kız çocuklarının saçlarına iliştirdiği kurdelelerin telaşı, babaların aceleyle erkek evlatlarının saçlarını tarayıp “adam gibi ol bugün” diye gülümseyerek omuzlarına dokunuşu, cebimize sıkıştırılmış küçük bayrakların hışırtısı…

Sanki bütün mahalle aynı kalple uyanırdı o sabah.

Çocuk olmak, o gün biraz daha anlamlı, biraz daha görünür olurdu.

Şimdi ise içimizde tuhaf bir ağırlık var.

Son zamanlarda okullardan gelen şiddet haberleri, sadece birer olay değil; hepimizin ortak hafızasına düşen gölgeler gibi.

Oysa okul dediğimiz yer, insanın ilk kez kendini güvende hissettiği, dünyayı tanımaya cesaret bulduğu yer olmalıydı.

Bir çocuğun kalbinde korkunun değil, merakın büyümesi gerekirdi.

Ama bazen, o masumiyetin arasına sert ve soğuk bir gerçek sızıyor.

Ve unutmamalıyız; o bahçelerde koşan sadece kız çocukları değil…

İçine atmayı öğrenmiş, “ağlama” denilerek büyütülmüş, duygularını saklamaya zorlanan erkek çocuklar da var.

Onların sessizliği de en az diğerleri kadar duyulmayı hak ediyor.

İşte tam da bu yüzden 23 Nisan’ı yeniden hatırlamaya ihtiyacımız var.

Çünkü bu bayram, sadece bir takvim günü değil.

Bir ülkenin, en kıymetli varlığını —çocuklarını— sahnenin en önüne koyduğu nadir anlardan biri.

“Söz sizin” dediği, “gelecek sizin” diye fısıldadığı bir gün.

Ve belki de en çok bugünlerde, bu fısıltıyı yeniden yükseltmemiz gerekiyor.

Hatırlıyor musunuz, sınıflarda yapılan o küçük törenleri?

Şiir okurken titreyen sesleri, ama yine de vazgeçmeyen o çocuk cesaretini…

Gösteri sırasında ritmi kaçırsa bile gülümsemeyi sürdüren yüzleri…

Kimse mükemmel değildi o gün, ama herkes değerliydi.

Belki de kaybetmeye başladığımız şey tam olarak bu: Her çocuğun, olduğu haliyle değerli olduğunu hatırlamak.

Şiddetin kökü çoğu zaman görülmemekten, anlaşılmamaktan, duyulmayan bir iç sesten beslenir.

Oysa bir çocuğun omzuna konan küçük bir el, söylenen sıcak bir söz, bazen en büyük karanlığı bile dağıtabilir.

Biz büyüdükçe unutsak da, çocuk kalbi unutmaz; ne sevgiyi ne de ihmali.

23 Nisan bize sadece geçmişin güzel anılarını değil, aynı zamanda bir sorumluluğu da hatırlatır:

Çocukların korkmadan gülebildiği bir dünya kurmak.

Belki bu yıl, bayram törenlerinde alkışlarken biraz daha dikkatli bakarız o yüzlere.

Sadece kostümlerine değil, gözlerinin içine…

Kim ne anlatmak istiyor, kim sessiz kalıyor, kim biraz daha ilgi bekliyor…

Ve belki bu kez, bayram sadece bir kutlama değil, bir hatırlayış olur.

Çünkü bir ülkenin yarını, bugünün çocuklarının kalbinde atar.

Ve o kalp, en çok sevgiyle, en çok güvenle büyür.

23 Nisan’ın o eski, iç ısıtan sabahlarına yeniden kavuşmak dileğiyle…

Hem neşeyi hem merhameti büyüttüğümüz günler tekrar geri gelsin.

Çocuklar gülsün ki, dünya biraz daha yaşanır olsun.

Nota ve Tınıyla…

 “Evet, ödüm kopuyor… Kaybettim, çocukluğumun ülke'sinde duyduğum o güveni. Korkuyorum şimdi. ”

Bu bir cümle değil sadece.

Bu, bir ülkenin kalbinden yükselen kırık bir ses.

Bir zamanlar sokaklarında korkusuzca yürüdüğümüz, gecenin bile insana huzur verdiği o eski ülkenin…

Şimdi sanki hatıraların içinde kalmış bir masal gibi.

Ve o masalı en iyi anlatanlardan biri, sözlerin sahibi, sahnede hayatı yeniden var eden büyük bir isimdi:

Yıldız Kenter.

O yıllar önce söylemişti aslında.

Henüz bu kadar derin hissetmezken biz…

Henüz korku, gündelik hayatın içine bu kadar sinsice sızmamışken…

“Güven kalmadı,” demişti.

Ve biz o cümlenin ağırlığını, yıllar sonra anladık.

Eskiden kapılar kilitlenmezdi belki…

Ama asıl kilitsiz olan kalplerdi.

İnsan insana güvenirdi.

Bir selam, bir bakış, bir tebessüm yeterdi tanımaya.

Şimdi ise…

Kalabalıkların içinde yalnızız.

Göz göze gelmekten kaçınan, birbirine şüpheyle bakan insanlar olduk.

Bir çocuk kahkahası bile eskisi kadar hafif değil artık; sanki arkasında görünmeyen bir endişe taşıyor.

Korku…

Yavaş yavaş büyüyen, adı konulamayan bir gölge gibi çöktü üzerimize.

Sokak lambalarının altında bile içimiz karanlık.

Ve en acısı, bu korkuya alışmaya başlamamız.

Oysa bir toplum, güvenle nefes alır.

Güven yoksa, sadece yaşar gibi yapar.

Belki de en çok bu yüzden içimiz acıyor.

Çünkü kaybettiğimiz şey sadece huzur değil…

Kendimiziz.

Ama yine de…

Bir yerlerde hâlâ o eski günlerin izleri var.

Bir komşunun kapıyı çalmadan getirdiği sıcak bir tabakta,

Bir yabancının içten “iyi akşamlar”ında,

Bir çocuğun sebepsiz kahkahasında…

Belki tamamen kaybolmadık.

Belki sadece uzaklaştık.

Ve belki de yeniden hatırlamamız gerekiyor:

Güvenin, en az sevgi kadar hayati olduğunu.

Çünkü korkarak yaşayan bir toplum, aslında yarım kalmış bir hikâyedir.

Ve biz…

Yarım kalmayı hiç hak etmedik.

Nota ve Tınıyla...

“Fazla ciddiye almayın bu hayatı…”

Ne kadar basit bir cümle gibi duruyor, değil mi?

Ama içinde koca bir ömür saklı.

Koşturuyoruz…

Yetişmeye çalışıyoruz bir şeylere.

İşlere, sorumluluklara, beklentilere…

Ve çoğu zaman fark etmeden kaçırıyoruz hayatın kendisini.

Oysa hayat, büyük anlardan çok küçük detaylarda saklı.

Bir sabah kahvesinin buharında,

Sevdiğin birinin gözlerinin içindeki ışıltıda,

Hiç planlanmamış bir gülüşte…

Ama biz ne yapıyoruz?

Ertelemeyi seçiyoruz.

Sevmeyi, sarılmayı, söylemeyi… hep sonraya bırakıyoruz.

“Daha zaman var,” diyoruz.

Ama zaman, en çok da beklemeyenlerin yanında oluyor.

Sonra bir gün…

Bir fotoğrafa bakıyorsun.

Bir gülüş, bir an, bir dokunuş…

Hepsi donmuş.

Hepsi geçmiş.

Ve o an anlıyorsun:

Hayat, aslında yaşandığı kadar var.

Ertelendiği kadar eksik.

Keşke dediğin her şey,

Bir zamanlar “nasıl olsa var” dediğin anların mezarı oluyor.

O yüzden…

Bugün sev.

Bugün söyle.

Bugün sarıl.

Çünkü yarın geldiğinde,

Elinde kalan tek şey…

Hatırladıkların ve bir avuç fotoğraf olacak.

Nota ve Tınıyla...

sokaklar vardı. 

Mahallemizin sokakları. 

Cıvıl cıvıl...

Ve oyunlar...

Eskiden, 

Uzun Eşek, Çanak Çömlek, Köşe Kapmaca, Japon Kale, 9 Taş, Sek Sek, İp Atlama, Saklambaç, Birdirbir, Yağ Satarım, Bal Satarım, Kuyu, Beştaş, Üç Taş, Bezirgan Başı, Körebe, Çelik Çomak, Yakan Top, En Üstte Kimin Eli Var, Misket, Gazoz Kapağı, Kuka, İstop vardı.  

Eskiden,

çizgi filmler vardı... 

Afacan Dennis, Tom ve Jerry, Ağaçkakan Woody Woodpecker, Red Kit, Ayı Yogi, Buggs Bunny, Scooby-Doo, Donald Duck, Garfield, Heidi, He-man, Casper, Vikingler, Taş Devri, Jetgiller, Ninja Kaplumbağalar, Pembe Panter, Pokemon, Şirinler, Tazmanya Canavarı, Temel Reis, Ten Ten, Snoopy, Winnie The Poo, Kaptan Tsubasa..

Eskiden,

kahramanlar vardı...

Supermen, Super Girl, Karaoğlan, Tarkan, Battal Gazi, Malkoçoğlu...

Eskiden,

diziler vardı...

Çalı Kuşu, Süper Baba, İkinci Bahar, Bizimkiler, Ekmek Teknesi, Yedi Numara, Mahallenin Muhtarları, Çocuklar Duymasın, Kaynanalar.. 

Eskiden,

mahallemiz vardı. 

Samimiyet kokan, apartmanlarda herkesin birbirini selamladığı, bayramlarda ziyaret ettiği, çocuklara şeker ve kurabiye ikram edildiği...

Çok uzun bir zamandan bahsetmiyorum. 

Daha ötesine gitmiyorum ama 60'lar, 70'ler, 80'ler, 90'lar çocukları. 

Bunlarla büyüdüler...

Peki bugün... 

Sokaklarda çocuk yok. 

Tek arkadaşı tablet ve bir sürü ne idüğü belirsiz oyunlar, 

Televizyonda çizgi filmin esamesi okunmuyor ki olsa izleyen kim ? 

Ve tabii malum diziler. 

Elde silahla kendi kanunlarını iyi bir şeymiş gibi göstermeye çalışan çakma kahramanlar.

Burada uzun uzun yazmaya gerek yok.  

Hepiniz biliyorsunuz zaten...

Sonuç...

Yani bugün gelinen nokta... 

Herkes izliyor ve görüyor...

Peki siz hangi dönemde çocuk olmak isterdiniz ? 

Nota ve Tınıyla...

Mahalle aralarında yankılanan o kahkahalar, ne bir korku tanırdı ne de bir öfke. 

Toprak kokusuna karışan oyunlar, dizleri yaralı ama kalpleri tertemiz çocuklar…

Şimdi düşünüyorum da, ne değişti?

Eskiden bir çocuğun en büyük derdi, akşam ezanına kadar oyunu bırakmak istememesiydi. 

Parklar dolup taşardı, bahçelerde koşan ayak sesleri hayatın en saf melodisiydi. 

Kimse kimseye düşman değildi. 

Taşlar sadece seksek için vardı, sopalar yalnızca topa vurmak içindi.

Bugün ise içimize çöken bir sessizlik var.

O kahkahaların yerini, haber bültenlerinden yükselen ürkütücü cümleler aldı. 

Okullar… 

Bir zamanlar öğrenmenin, dostluğun ve hayallerin yuvası olan o yerler, artık zaman zaman korkunun adresi olarak anılıyor. 

Bir çocuğun elinde olması gereken kalemin yerini öfke alıyorsa, burada sadece çocukları suçlamak yetmez.

Çünkü çocuk dediğin, gördüğünü büyütür.

Sevgi görürse sevgiyi, şiddet görürse şiddeti öğrenir.

Belki de biz unuttuk…

Onlara nasıl çocuk olunacağını göstermeyi,

Birlikte gülmeyi,

Kaybetmeyi kabullenmeyi,

Kırmadan konuşmayı…

Betonların arasında yetişen nesiller, toprağa basmadan büyüyor artık. 

Ekranlara sıkışmış hayatlarda, gerçek dostlukların yerini sanal yalnızlıklar aldı. 

Ve yalnızlık, en çok da çocuklara ağır geliyor.

Oysa bir çocuğun dünyası çok basittir:

Biraz ilgi, biraz sevgi ve biraz da oyun.

Belki de yeniden hatırlamamız gerekiyor…

Bir çocuğun elinden tutup parka götürmeyi,

Onunla yere oturup oyun oynamayı,

Hiçbir şey konuşmadan sadece yanında olmayı…

Çünkü kaybettiğimiz şey sadece çocukluk değil,

İçimizdeki insanlık.

Ve inanıyorum ki bir gün, yeniden rüzgâr esecek…

Ve eğer biz istersek, o rüzgâra yine kahkahalar karışabilir.

Yeter ki, çocukların kalbine korku değil, umut bırakalım.

Nota ve Tınıyla...

Biz büyüdükçe, çocukluğumuz geride kaldı sandık.

Ama gerçekte, o parklarda, bahçelerde, sokak aralarında özgürdük.

Elimizde top, cebimizde birkaç kuruş, akşamüstleri arkadaşlarımızla buluşmanın heyecanıyla koşardık.

Radyo ya da kasetçaların çaldığı şarkılara eşlik eder, sözlerini yanlış da söylesek, birlikte gülmenin tadını alırdık.

O günlerde mutluluk basitti, paylaşmak kolaydı ve samimiyet doğal.

Bugün ise durum çok farklı.

Çocuklar, ellerinde telefon, sosyal medya hesapları, WhatsApp yazışmaları ve sürekli foto paylaşma telaşıyla büyüyor.

Arkadaşlıklar ekranlarda kurulu, gülüşler emojiye dönmüş, sohbetler kısa mesajlarla sınırlı.

Bizim sokakta çamurla, top oyunuyla öğrendiğimiz dostluk, bugün kaydırmalar ve beğenilerle ölçülüyor.

Belki de sorun sadece teknoloji değil.

Biz de büyürken, o samimiyeti içselleştirerek yetiştik.

Ama günümüz çocukları, mutluluğu anlık paylaşımlarda arıyor, gerçek gülüşü ve paylaşmayı unutuyor.

Arkadaşlık bir “like” kadar kolay, ama aynı zamanda bir o kadar da yüzeysel hâle gelmiş.

Düşünmek gerekiyor:

Çocukluğun gerçek keyfi parklarda koşmak, birlikte şarkı söylemek ve küçük şeylerle mutlu olmayı bilmektir.

Telefon ekranına gömülmüş bir gülümseme, hiçbir zaman çimlerin üstünde, rüzgarla karışmış kahkahalar kadar samimi olamaz.

Belki de bunu büyükler olarak biz hatırlatmalıyız.

Çocuklarımıza, sosyal medya ve teknolojiye rağmen gerçek bağları, basit sevinçleri ve dostluğu öğretmeliyiz.

Yoksa onlar da, bizden miras kalan bir hüzünle, samimiyeti arayacak ama bulamayacaklar.

Nota ve Tınıyla…

Yıl…

1975…

Anlamayana,

rakamla 51,

yazıyla elli bir sene önce,

“Şöyle geriye bakıp bir düşünün,

ta ilkokul sıralarından beri onlarla ne kadar ilgilendiniz,

onlarla arkadaş olup onları anlamaya, dertlerine ve sorunlarına ortak ve yardımcı olmaya çalıştınız mı ?...

Kendilerine, bizlere ve sizlere ve memlekete faydalı bir insan olabilmeleri için naaptınız..?

Görev ve sorumluluklarını kendilerine hatırlattınız mı...?

Bir çocuk eline çanta verip okula yollamakla, cebine üç beş kuruş para koyup okul köşesine atılmakla eğitilmez.

Daha doğrusu ana babanın görevi burada bitmez.

Bu yüzden benim kanımca tembel çocuk, hatalı çocuk, suçlu çocuk yoktur.

Hatalı ve hatta suçlu ana baba vardır“

Demiş “Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı“ filminde Mahmut Hoca…

Rakamla 51,

Yazıyla elli bir sene önce,

Anlayana…

Organizasyonda ikinci cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün kızı Özden Toker ve diplomatik misyon temsilcileri de yer alırken, Vakıf Başkanı Ali Başman ile eşi Nazan Başman, başkan yardımcısı Murat Başman ve Elif Başman çifti geceye ev sahipliği yaptı.

Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası Ada Ankara'daki konserde şef Orhun Orhon yönetimindeki Ankara Festival Orkestrası yer alırken, gecenin ilk bölümünde soprano Ezgi Karakaya, Hector Berlioz'un altı şiirden oluşan Yaz Geceleri isimli eserini yorumladı.

Konserin ikinci bölümünde ise Joseph Haydn'ın 103. Senfonisi seslendirildi.

Açılışta bir konuşma yapan Vakıf Başkanı Ali Başman, festivalin Ankara kültür hayatına önemli bir katkı sunduğunu belirtirken, Bu yıl festival kapsamında 17 ülkeden 10 şef, 22 solist ve800'ü aşkın sanatçının yer alacağını kaydetti.

Başman, festivalde ayrıca  toplam 17 konser ve etkinliğin gerçekleştirileceğini söyledi.

Ali Başman, ayrıca açılış konserinin vakıf kurucularından Cenap And'ın, kapanış konserinin ise vakfın 28 yıl başkanlığını yürüten Mehmet Başman'ın anısına düzenleneceğini de sözlerine ekledi.

4 Nisan tarihinde başlayan ve 30 Nisan'a kadar sürecek olan etkinlik programı ise şöyle :

15 Nisan Çarşamba..

Artemis Danza – Dans – MEB Şura Salonu..

16 Nisan Perşembe..

Los Pitutos – Orkestra – CSO Ada Ankara, Ankara Ziraat Odası Ana Salon..

18 Nisan Cumartesi..

La Boheme – OPERA – Ankara Devlet Opera ve Balesi, Opera Sahnesi

20 Nisan Pazartesi..

Gypsy Devils – Dünya Müziği - Çankaya Belediyesi Atatürk Sanat Merkezi. Kırmızı Salon.

21 Nisan Salı.. 

Bobby Watson Quartet – CAZ – CSO Ada Ankara, Tarihi Salon.

22 Nisan Çarşamba..

Ensemble Klasik Keyifler – ODA MÜZİĞİ – Devlet Resim ve Heykel Müzesi, Konser Salonu.

24 Nisan Cuma..

Ingmar Lazar – RESİTAL - Devlet Resim ve Heykel Müzesi – Konser Salonu.

28 Nisan Salı..

Tataristan Senfoni Orkestrası – ORKESTRA – CSO Ada Ankara. Ziraat Bankası Ana Salon.

30 Nisan Perşembe..

Kapanış Konseri – Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası - ORKESTRA – CSO Ada Ankara, Ziraat Bankası Ana Salon.

İyi Seyirler..

Nota ve Tınıyla…

Bir zamanlar “Arkadaş” diye bir şarkı vardı…

70'li yıllarda,

"Bir kıvılcım düşer önce, büyür yavaş yavaş. Bir bakarsın volkan olmuş, yanmışsın arkadaş" diye başlayan..

Herkesin dilinde, herkesin hayatında bir karşılığı olan.

O dönemin arkadaşlıkları vardı o şarkının içinde; omuz omuza verilen mücadeleler, ekmeği ikiye bölüp paylaşmalar, birinin acısına diğerinin ortak olması…

Birlikte büyünür, birlikte düşülür, birlikte kalkılırdı. O şarkının sözleri kadar sahici, güvenilirdi insan ilişkileri.

Bugün hâlâ dinleniyor o şarkı…

Ama o anlattığı arkadaşlıklar?

İşte onlar eskisi kadar yok artık.

Bugünün arkadaşlık diye sunulan ilişkileri çoğu zaman menfaatin gölgesinde gelişiyor.

İnsanlar birbirine değer verdiği için değil, birbirinden ne koparabileceğini hesapladığı için yanaşıyor.

Birinin yanında olmak için gönül yeterli olmuyor; çıkarlar kesişmezse yollar da kesişmiyor.

Bir zamanlar “yan yana durmak” kıymetti, şimdi “işine yarıyorsa yanında görünmek” moda.

O eski günlerde biri seni aradığında sebebi belliydi:

-merak ettiği içindi.-

Bugün çoğu aramanın altından bir hesap, bir istek, bir beklenti çıkıyor.

O eski arkadaşlıklar, sözün senet olduğu, bakışın her şeyi anlattığı dostluklar… Artık bir hatıra gibi anlatılıyor.

Ama bütün bunlara rağmen insanın içinde tuhaf bir özlem kalıyor.

Bir zamanlar vardı çünkü…

Güven duvarını bir kerede değil, yıllara yayılarak ören arkadaşlıklar.

Kimse kimsenin sırtına basmazdı; herkes birbirinin yükünü hafifletirdi.

Şimdi ise insan bazen kalabalığın içinde bile yalnız hissediyor.

Çünkü yanında duran çok, ama yanında duran “gerçek” az. Menfaatler değişince dostluklar da değişiyor. “Kardeşim” diyenlerin çoğu, ilk fırtınada seni yalnız bırakıyor.

O yüzden bugün o eski şarkıyı dinleyince insanın içinde hem bir sızı hem de bir buruk gülümseme beliriyor.

Çünkü biliyor ki:

**Şarkı duruyor ama şarkının anlattığı dünya çoktan gitti.**

Yine de umutsuz olmak gerekmiyor.

Hayat hâlâ, çok nadir de olsa, insanın ruhuna iyi gelen dostlar çıkarabiliyor.

Belki az, belki tek tük…

Ama onların kıymeti, bir dönemin bütün sahteliğine bedel oluyor.

Gerisi mi?

Gerisi sadece kalabalık.

Nota ve Tınıyla...

Ekranların sevilen ismi Murat Aygen, ilk kitabı “Sesten Az Önce”nin lansmanı kapsamında önce Ankara’da ardından İstanbul’da kitapseverlerle buluşacak. Oyunculuk kariyeriyle tanınan Aygen, bu kez bambaşka bir kimlikle, yazar olarak sevenlerinin karşısına çıkıyor.

Türkiye’nin en büyük kitap platformu D&R, kültür sanat etkinlikleri kapsamında okurları değerli isimlerle buluşturmaya devam ediyor. D&R, başarılı oyuncu Murat Aygen'i bu kez yazar kimliğiyle ağırlıyor. Sanatçı; aşkı, yalnızlığı ve insanın içsel yolculuğunu derinlikli bir dille ele aldığı "Sesten Az Önce" adlı ilk kitabını, 12 Nisan Pazar günü saat 15:00’te D&R Ankara Tunalı mağazasında ve 18 Nisan Cumartesi günü ise İstanbul’da; D&R Zorlu mağazasında saat 15:00’te okurları için imzalayacak. Her iki etkinlik de Murat Aygen’in kitabın yazım sürecini ve hayata dair dokunuşlarını paylaşacağı özel bir söyleşi ile başlayacak, ardından imza seremonisi ile devam edecek.

“Sesten Az Önce” Hakkında:

Yeni kitabı Sesten Az Önce ile okuru kelimelerin başladığı yerden değil, tam da kelimelerin doğmadan önceki o kırılgan aralıktan yakalayan Aygen; yalnızlık, aşk, hafıza ve insanın kendi iç sesi üzerine yoğun, düşündürücü metinler kaleme alıyor. Bu kitapta öğüt veren bir yazar değil, soruların etrafında dolaşan bir anlatıcı var.

Bir zamanlar insanlar hissettiklerini anlatmak için kelimelere sığınırdı.

Bir şiirin içine saklanır, bir romanın satırlarında kendini bulurdu.

Şimdi ise birkaç saniyelik paylaşımlara, içi boş cümlelere ve hızla tüketilen duygulara bıraktık her şeyi.

Peki ne oldu bize?

Ne zaman bir kitabın kokusunu, bir cümlenin derinliğini; ekranların soğuk ışığına değiştik?

Ne zaman yazmak bir emek olmaktan çıkıp, görünmek için yapılan bir gösteriye dönüştü?

Bugün herkes yazıyor. Ama ne yazık ki herkes yazar değil.

Kalemi eline alanın kendini yazar, iki mısra karalayanın kendini şair ilan ettiği bir çağdayız.

Oysa yazmak; kelimeleri yan yana dizmek değil, onları bir kalbin ritmine uydurabilmektir.

Her cümle bir yük taşır, her satır bir iz bırakır. Bu yüzden herkes kitap yazamaz. Yazmaya kalkışanların çoğu ya eksik kalır ya da anlamdan uzak, dağınık cümlelerin içinde kaybolur.

Gerçek yazar ise kurduğu dünyanın içinde kaybolmaz; aksine okurunu da o dünyanın içine çeker. Olayları bir bütün halinde, anlamın ve mantığın izinde örer. Onun yazdıkları yalnızca bir metin değil, neredeyse yaşayan bir hakikattir.

Ve şairler…

Onlar kelimelerin en kırılgan, en derin halini taşıyan insanlardır.

Herkesin anlatamadığını iki dizede anlatan, bir ömrün yükünü bir mısraya sığdırabilen nadir ruhlardır.

Şiir, basit uyaklardan ibaret değildir; şiir, hissedilmeden yazılamayan bir hakikattir.

Gerçek bir şair, kelimeleri süslemez—onlara ruh verir.

Ama gel gör ki, bu ruh çoğu zaman fark edilmez.

Bugün öyle bir noktadayız ki, değersiz olanın parlatıldığı, değerli olanın ise sessizliğe mahkûm edildiği bir düzenin içindeyiz.

Çok satanın iyi olduğu yanılgısı, edebiyatın en büyük yaralarından biri haline geldi.

Oysa bir kitabın çok okunması, onun derin olduğu anlamına gelmez. Gerçek değer, çoğu zaman kalabalıkların gürültüsünde değil, sessizliğin içinde saklıdır.

Yazarlık ise bir anda var olunan bir kimlik değildir. Okudukça büyür insan. Okudukça genişler, derinleşir, dönüşür.

Yazarlık dediğimiz şey de tam olarak bu birikimin ürünüdür. Okunan her kitap, yoğrulan bir hamur gibidir. Ve bir gün o hamurdan bir eser çıkar. Bazen eksik, bazen kusurlu…

Ama bu, çoğu zaman yazarın değil; zamanın, şartların ve dünyanın henüz hazır olmayışının sonucudur.

Ne yazık ki bugün, emeğin yerini kolaycılık almış durumda.

Kopyala-yapıştır bilgilerle “kitap” yazanlar, birkaç sohbeti derleyip kendine “yazar” diyenler çoğaldı.

Daha da acısı, şiirin zarafetini hafife alan, iki basit kafiyeyle kendini şair sananların çoğalmasıdır. Oysa gerçek şairler, bir kelimeyi bile yazmadan önce defalarca hisseden insanlardır.

Çünkü şair olmak; kelimelerle konuşmak değil, kelimelerle susabilmeyi de bilmektir.

Asıl soru ise hâlâ aynı:

İnsanlar ne zaman bu kadar yüzeyselleşti?

Bugün bir kitap almak yerine saatlerce sosyal medyada anlamsız içeriklere gömülmeyi tercih eden bir alışkanlık büyüyor.

Bir kitaba verilecek para ağır gelirken, geçici heveslere harcananlar sorgulanmıyor.

Oysa bir kitap, yalnızca kâğıt değildir; bir hayat, bir iz, bir duygudur.

Bir şiir, insanın içindeki kırıkları onarabilir.

Bir roman, insanın kendine bile söyleyemediği duyguları yüzüne vurabilir.

Ama biz, bu derinliği ekranların yüzeyselliğine değişiyoruz.

Belki de sorun şu:

İnsanlar duygularını yitirmedi…

Sadece onları susturmayı öğrendi.

Ve susturulan her duygu, bizi biraz daha uzaklaştırdı kelimelerin gerçek anlamından.

Yine de umut var.

Çünkü bir yerlerde hâlâ gerçekten yazanlar var.

Ve bir yerlerde hâlâ bir dizeyi okurken kalbi titreyen insanlar…

Belki azlar.

Ama edebiyat zaten hiçbir zaman kalabalıkların işi olmadı.

Nota ve Tınıyla…

Havalar yavaş yavaş ısınırken, şehir de sanki derin bir uykudan uyanıyor…

Ağaçların dallarında taze yapraklar, sokak aralarında gezinen hafif bir rüzgâr, insanın içine sebepsiz bir ferahlık bırakıyor.

Böyle zamanlarda insanın içinden, betonun arasından sıyrılıp bir parka sığınmak geçiyor.

Ben de tam bu yüzden, bugün biraz parklardan, biraz da kalbimde en çok yer edenlerden birinden söz etmek istedim.

Ne zaman Kuğulu Park’ın önünden geçsem, içimde ince bir sızı belirir.

Sanki rüzgâr, yalnız ağaçların arasından değil, çocukluğumun içinden geçer…

Bir zamanlar bildiğim o Kuğulu Park usulca gözlerimin önüne düşer.

O yıllarda, bugün Sheraton Oteli ve Karum’un yükseldiği yerde Kavaklıdere Şarap Fabrikası vardı.

Üzüm bağlarının arasında kaybolan çocuk kahkahaları, en masum yaramazlıklarla yankılanırdı.

Salkım salkım üzümler “ödünç alınır”, ardından fabrikanın bekçisinin sesiyle başlayan o tatlı telaş…

Koşarken ya da kaçarken kalplerimiz de bizimle yarışırdı.

Ve biz, soluğu Kuğulu Park’ta alırdık; saklanır, nefeslenir, çocukluğumuzu orada bırakırdık.

O zamanki Kuğulu, bugünkünden çok daha geniş, çok daha derindi.

İçinden henüz yollar geçmez, zaman orada biraz daha yavaş akardı.

Daha da eskisini anlatanlar, buranın bir zamanlar içinden dere geçen, kavak ağaçlarıyla dolu bir arazi olduğunu söylerdi.

Zaten Kavaklıdere adı da oradan kalmıştı.

Yaz akşamları ağabeylerimizle, ablalarımızla giderdik parka.

Salıncakların gıcırtısına karışan kahkahalar, çay bahçelerinde yudumlanan demli çay…

Hepsi birer anı değil, sanki hâlâ orada yaşayan küçük parçalarımızdı.

Kış geldi mi Kuğulu bambaşka olurdu; beyaz bir sessizlik kaplardı her yeri.

Eldivenlerimizi takar, kartopu savaşlarıyla dünyayı yeniden kurardık.

Sonra büyüdük.

Parka gidişlerimizin sebebi değişti, ama Kuğulu hep aynı kaldı.

Bu kez sevgilimizin elini tutarak yürüdük o yollarda. Kuğuların süzüldüğü gölette, aşkın en sade halini izledik.

Kulaklara fısıldanan şiirler, kalplerde saklanan umutlar…

Park, çocukluğumuzdan gençliğimize uzanan en sessiz tanık oldu.

Bize anlatılanlara göre parkın adı, Viyana’dan hediye edilen zarif beyaz kuğulardan gelirdi.

Bugün gölette süzülen kuğular ise başka bir coğrafyadan, Çin’den gelmiş olsalar da, o zarafet hiç değişmedi.

Zamanla park küçüldü. Bir kısmı elçilik sınırlarına katıldı, bir kısmı yollara dönüştü.

O kocaman dünya, şimdi küçük bir alana sığdırılmış gibi.

Ama ne tuhaftır ki, Kuğulu küçüldükçe içindeki anılar büyüdü.

Bugün hâlâ şehrin ortasında bir kaçış noktasıdır orası.

Kalabalığın içinde yalnız kalabildiğin, gürültünün ortasında kendi sesini duyabildiğin bir sığınak…

Banklarda oturan insanlar, suya bakan gözler, ağır ağır yürüyen kuğular… Hepsi bir hikâye anlatır, duyan olursa.

Parkın girişindeki Tunalı Hilmi Efendi heykeli, çocuklara adanmış anıt ve o isimsiz metal heykel…

Rivayetlere karışmış bir aşkın, yarım kalmış bir hikâyenin sessiz bekçileri gibi dururlar. Belki de Kuğulu’nun hüznü biraz da buradan gelir.

Şimdi geriye dönüp baktığımda, Kuğulu Park’ın aslında bir park olmadığını anlıyorum.

O, çocukluğumuzun saklandığı bir köşe, gençliğimizin ilk heyecanı, hayatın içinden kopup gelen bir hatıradır.

Ve bilir misiniz…

Bazı yerler küçülmez aslında.

Sadece insanlar büyür, anılar derinleşir.

Kuğulu Park da öyle…

Şimdi belki küçücük bir alan ama hâlâ koca bir ömür saklıyor içinde.

Ve biz her önünden geçtiğimizde, biraz kendimize, biraz geçmişimize rastlıyoruz orada…

Haydi gidin kağıt helvalar tükenmeden...

Nota ve Tınıyla..

Moodist Psikiyatri ve Nöroloji Hastanesi Medikal Direktörü Prof. Dr. Kültegin Ögel yönetiminde, alanında uzman 21 ruh sağlığı profesyonelinin katkılarıyla hazırlanan Psikoterapi: Kendini Tanıma Yolculuğu, psikoterapiye dair merak edilen tüm sorulara sade, anlaşılır ve bilimsel temelli yanıtlar sunuyor.

Psikoterapi: Kendini Tanıma Yolculuğu belirsizliği gidermek ve doğru bilgiyi güvenilir bir çerçevede sunmak amacıyla hazırlandı. Kitap, terapinin ne gizemli bir sihir ne de sıradan bir sohbet olduğunu; bilimsel temellere dayanan, yapılandırılmış ve etik sınırlar içinde yürütülen bir süreç olduğunu ortaya koyarken, dizilerde, sosyal medyada ve gündelik sohbetlerde yer alan yanlış temsilleri de ele alarak terapiye dair gerçekçi beklentiler oluşturmayı hedefliyor.

En çok sorulan sorulara net ve anlaşılır yanıtlar…

Alanında uzman psikologlar ve ruh sağlığı profesyonelleri tarafından kaleme alınan kitapta şu sorular bütüncül bir yaklaşımla ele alınıyor:

*Psikoterapi nedir, ne değildir?

*Kimler psikoterapisttir?

*Hangi terapi türleri vardır?

*Terapi sürecinde neler beklenmeli, neler beklenmemelidir?

Bunun yanı sıra; safsata terapiler, psikoterapinin etkili olduğu ve olmadığı durumlar, gizlilik ilkesi, psikolojik testlerin terapi sürecindeki yeri, aile, bağımlılık ve ilişkiler gibi başlıklar da kapsamlı biçimde inceleniyor.

Ruh Sağlığı Okuryazarlığını Attırmayı Hedefliyor

Toplumda ruh sağlığı okuryazarlığını artırmayı amaçlayan bu eser, psikoterapiyi tüm insani ve bilimsel yönleriyle görünür kılarak okuru kendi kendini tanıma yolculuğuna davet ediyor. Psikoterapi: Kendini Tanıma Yolculuğu, terapiye başlamayı düşünenler için yol gösterici bir kaynak; terapi sürecinde olanlar için yaşadıklarını anlamlandırmaya yardımcı bir rehber; ruh sağlığı alanına ilgi duyan herkes için güvenilir bir başvuru kitabı niteliği taşıyor.

Medya İletişimi: 3D İLETİŞİM HİZMETLERİ – Gülçin Yılmaz İzel 0532 244 46 29

Psikoterapi : Kendini Tanıma Yolculuğu - Yazarlar

Prof. Dr. Kültegin Ögel

Prof. Dr. Önder Kavakçı

Klinik Psikolog Muhammed Yusuf Babacan

Psikolog Buse Başakgil

Klinik Psikolog Eslem Fulya Ekşi

Uzman Psikolog Mert Kaya

Klinik Psikolog Beste Hasırcı

Psikiyatrist Dr. Pelin Taş

Psikolog Ege Tanriöğen

Psikolog Tuğçe Hilal Kadıoğlu

Klinik Psikolog Ayça Kumru Urgancı

Klinik Psikolog Derya Büşra Güneş 

Klinik Psikolog Semanur Konuk

Klinik Psikolog Beril Eser Odabaşı

Klinik Psikolog Ezgi Uzun 

Klinik Psikolog Elif Sena Özata 

Klinik Psikolog Nihal Altıner

Klinik Psikolog Gökşin Aköz

Klinik Psikolog İsmail Anıl Usta

Klinik Psikolog Aleyna Damla Özcan

Klinik Psikolog Neslihan Turan Kuş

Fotoğrafları indirmek için lütfen üzerlerine tıklayınız!.

Sinema bazen yalnızca bir hikâye anlatmaz; bir ruh hâlini, bir dönemi, hatta unutulmuş duyguları yeniden hatırlatır.

O Yaz tam da bunu yapan, izleyicisini sessizce içine çeken ve bitse bile etkisi uzun süre devam eden bir film.

Başrollerde Radife Baltaoğlu İnce ve Çetin Osman Büyükakın’ın yer aldığı yapım, ilk bakışta sade bir anlatı sunuyor gibi görünse de aslında derinlikli bir duygusal yolculuk vadediyor.

Tanıtımda “tiyatro tadında” olarak nitelendirilmesi ise boşuna değil.

Film, sahne estetiğini sinemanın diliyle ustaca harmanlayarak izleyiciye adeta canlı bir performans izliyormuş hissi veriyor.

Yönetmen koltuğunda oturan Serdar Yıldırım, bu projede hem anlatım dili, hem de atmosfer kurma becerisiyle dikkat çekiyor.

Bir süre önce Ankara’da gerçekleşen gala sonrası film hakkında oluşan olumlu izlenimlerin tesadüf olmadığı çok net.

Yıldırım’ın detaylara verdiği önem, karakterlerin iç dünyasını yansıtmadaki başarısı ve duyguyu abartıya kaçmadan aktarabilmesi, filmi özel kılan unsurların başında geliyor.

Senaryo ve afiş tasarımını da üstlenen Çetin Büyükakın’ın katkısı, filmin kimliğini daha da güçlü hâle getiriyor.

Görüntü yönetmeni Erdem Avcı’nın kadrajları, sahne hissini destekleyen bir sadelikle ilerlerken; Saki Çimen’in müzikleri duyguların altını incelikle çiziyor.

Özellikle Gökhan Şeşen imzalı “O Yaz” şarkısı, filmin ruhunu tamamlayan önemli bir parça olarak öne çıkıyor.

O Yaz, eski Türk filmlerinin o tanıdık, iç burkan ama bir o kadar da samimi atmosferini günümüze taşıyor.

Aceleye getirilmeyen anlatımı, karakterlerin diyaloglarına yüklenen anlam ve sahne kullanımındaki sadelik, filmi benzerlerinden ayırıyor.

Bu yönüyle izleyiciye yalnızca bir film değil, adeta bir yüzleşme deneyimi sunuyor.

Filmi sinemada izleme fırsatını kaçırdıysanız, şu anda YouTube üzerinden erişilebilir olması büyük bir şans.

Böyle bir yapımın gözden kaçması gerçekten üzücü olur.

Yönetmen Serdar Yıldırım’a kısa bir parantez açmak gerekirse, kendisini yakından tanıyanların da bileceği üzere; iyi bir okur, entelektüel ve araştırmacı gezgin olması,  samimiyeti, üretkenliği, her daim insanın içini ısıtan güler yüzlülüğü ve sanata olan bağlılığı bu emeğe doğrudan yansımış durumda.

Bundan sonra adını herhangi bir projede gördüğünüzde tereddüt etmeden takip etmeniz gerektiğini söylemek abartı olmaz.

Filme kısa bir bakış atarsak, yüzeyde bir ilişkinin izlerini taşıyor gibi görünse de, aslında insanın kendi içindeki hesaplaşmalarına, söylenmemiş sözlerin ağırlığına ve zamanında sorulmayan ya da sorulmaması gereken soruların nelere mal olabileceğine ince bir dokunuş yapıyor.

Bazen bir anlık öfke, bazen de küçük bir söz, hayatın akışını geri dönülmez şekilde değiştirebilir…

İşte O Yaz, tam olarak bu kırılgan çizgide yürüyen bir hikâyenin izlerini taşıyor.

Ve belki de en acısı şu:

Hayatta bazı cümlelerin telafisi yoktur…

Bazı sorular hiç sorulmamalıdır.

Çünkü bazen bir yaz geçer, ama bıraktığı iz bir ömür silinmez.

Nota ve Tınıyla…

Nisan yaklaşırken, insanın içinde tarif edemediği bir kıpırtı başlar.

Sanki uzun süredir suskun kalan bir şarkı, yavaş yavaş hatırlanır.

Rüzgârın sesi değişir, gökyüzü daha derin bir maviye döner, toprak ise sabırla sakladığı tüm renkleri bir bir geri vermeye hazırlanır.

Nisan, sadece bir ay değildir.

Nisan, kalbin yeniden atmayı hatırladığı zamandır.

Kışın yorgunluğu henüz tam silinmemişken, bir sabah ansızın açan çiçekler gibi gelir hayatımıza.

Biraz ürkek, biraz cesur…

Tıpkı insanın yeniden umut etmeye başlaması gibi.

Pencereden süzülen o ılık güneş, sadece odayı değil, insanın içini de aydınlatır.

Ve fark ederiz; aslında en çok kendimize uzak düşmüşüzdür.

Nisan, eski defterlerin arasına saklanmış bir fotoğraf gibidir.

Tozunu üflediğinizde, içinden bir anı dökülür.

Çocukluk gelir akla…

Islak kaldırımlarda seksek oynanan günler, yağmurdan sonra toprağın kokusu, dallardan koparılan ilk çiçekler…

O zamanlar zaman daha yavaştı, duygular daha gerçekti sanki.

Ya da biz, hissetmeyi daha iyi biliyorduk.

Belki de Nisan’ın en güzel yanı, insana unuttuğu şeyleri hatırlatmasıdır.

Sevmeyi, beklemeyi, sabretmeyi…

Ve en önemlisi yeniden başlamayı.

Çünkü doğa, her yıl aynı hikâyeyi anlatır bize:

Ne kadar sert geçerse geçsin kış, bahar mutlaka gelir.

Bir şehrin sokaklarında yürürken, ağaçların dallarında açan tomurcuklara denk gelirsiniz.

Kimse fark etmese bile onlar oradadır; sessizce büyür, sabırla açar.

İnsan da biraz böyledir aslında.

İçinde taşıdığı umutları kimse görmese bile, doğru zamanı bekler.

Nisan, kalbin en yumuşak yeridir.

Bir bakışta, bir gülüşte, belki de yarım kalmış bir hikâyede kendini hatırlatır.

Bazen bir şarkıda, bazen bir rüzgâr esintisinde dokunur insana.

Ve der ki:

“Her şey yeniden başlayabilir.”

Belki de bu yüzden Nisan, en çok âşıkların ayıdır.

Çünkü içinde hem özlem vardır hem kavuşma…

Hem geçmişin izi, hem geleceğin ihtimali…

Şimdi takvimler yavaş yavaş Nisan’ı gösterirken, içimizdeki o küçük umudu büyütmenin zamanı.

Belki bir pencere açarak, belki eski bir anıyı gülümseyerek hatırlayarak…

Çünkü bazı aylar sadece yaşanmaz…

Hissedilir.

Ve Nisan, en çok hissedilen aydır.

Nota ve Tınıyla…

Kalp Sağlığına Yeni Bir Yaklaşım: Cor Vita – Demir Protokolü Okurla Buluştu

 Prof. Dr. Bülent Demir’in kalp sağlığına bütüncül bir bakış getirdiği Cor Vita: Demir Protokolü, Destek Yayınları etiketiyle raflardaki yerini aldı. Kardiyoloji alanındaki yıllara dayanan klinik deneyimini bilimsel verilerle harmanlayan Demir, bu kitapta yalnızca hastalıkları değil, kalbi yaşlandıran görünmeyen nedenleri de mercek altına alıyor.

Modern tıbbın çoğu zaman semptomlara odaklandığını vurgulayan eser, kalp-damar hastalıklarının arkasındaki temel dinamikleri; yaşam tarzı, beslenme alışkanlıkları, stres, çevresel toksinler ve inflamasyon gibi geniş bir perspektiften ele alıyor. Kitapta geliştirilen “Demir Protokolü” ve “CardioLongevity” yaklaşımı, kalp sağlığını yalnızca damar açıklığıyla değil, biyolojik yaşlanmanın merkezinde konumlandırarak okura yeni bir sağlık anlayışı sunuyor.

Eserde dikkat çeken en güçlü mesajlardan biri ise kalbin yalnızca fizyolojik bir organ olmadığı; duygular, zihin ve bedenle çift yönlü bir iletişim içinde çalışan kompleks bir merkez olduğu fikri. Kalp ile beyin arasındaki etkileşimden elektromanyetik alanlara, beslenmeden psikolojik dengeye kadar uzanan geniş bir çerçevede sunulan bilgiler, okuru kendi yaşam alışkanlıklarını sorgulamaya davet ediyor.

Cor Vita: Demir Protokolü, sadece kalp hastaları için değil; daha uzun, sağlıklı ve kaliteli bir yaşam hedefleyen herkes için bilimsel temellere dayanan bir yol haritası niteliği taşıyor. Beslenmeden egzersize, uyku düzeninden çevresel faktörlere kadar günlük hayatın her alanına dokunan önerileriyle kitap, “sağlıklı yaşam” kavramını yeniden tanımlıyor.

Kalp sağlığını korumanın ve hatta geri kazanmanın mümkün olduğunu savunan bu çalışma, okura şu soruyu yöneltiyor: Kalbinizi gerçekten ne kadar tanıyorsunuz?

Arka Kapak Yazısı:

Daha genç bir kalp, daha uzun bir hayat.

Kalp ve damar hastalıkları hâlâ dünyada bir numaralı ölüm nedeni ve çok ciddi bir sağlık sorunudur.

Bilim artık gösteriyor ki kalbin ve damarların biyolojik yaşını gençleştirmek, yaşam süresini ve yaşam kalitesini belirleyen en önemli faktörlerden biridir.

Bu kitap, beslenme, inflamasyon, mikrobiyota, metabolik sağlık, çevresel toksinler ve modern kardiyoloji tedavileri arasındaki bağlantıları güncel bilimsel kanıtlarla açıklayan kapsamlı bir rehberdir. Amaç yalnızca hastalığı ve semptomları yönetmek değil, kalp ve damar sistemini bütüncül bir yaklaşımla korumak, güçlendirmek ve genç tutmaktır.

Demir Protokolü temelinde geliştirilen cardiolongevity yaklaşımı, klasik tıbbın kanıtlarını, yaşam tarzı tıbbının gücünü ve yeni nesil tedavilerin imkânlarını bir araya getirerek daha uzun, daha sağlıklı ve daha kaliteli bir yaşam için bilimsel bir yol haritası sunuyor.

Bu eser kendi kalbini de iyileştirmeye çalışan bir kardiyolog ve ilaç bilimcinin profesyonel birikimiyle hazırlanmıştır.

Yazar Hakkında:

Prof. Dr. Bülent Demir,MD,PhD 2005 yılında Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden mezun olmuştur. Aynı yıl girdiği Tıpta Uzmanlık Sınavı’nda derece yaparak Türkiye 3.’sü olmuş ve kardiyoloji ihtisasına Ankara Türkiye Yüksek İhtisas Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde başlamıştır. 2010 yılında kardiyoloji uzmanı unvanını almıştır.

2010–2019 yılları arasında İstanbul Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde kardiyoloji uzmanı ve başasistan olarak görev yapmış, bu süreçte özellikle girişimsel kardiyoloji alanında yoğun klinik ve pratik deneyim kazanmıştır.

2016 yılında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nde Tıbbi Farmakoloji alanında doktorasını tamamlamış; damar sertliği ve kolesterol tedavisinde kullanılan ilaçlar (özellikle statinler) üzerine yaptığı tez çalışması ile Bilim Doktoru (PhD) unvanını almıştır. Kardiyovasküler farmakoloji alanındaki bu akademik birikimi, klinik pratiğinde hasta yönetimine önemli katkı sağlamaktadır.

2017 yılında Üniversitelerarası Kurul tarafından kardiyoloji alanında Doçent Doktor unvanı verilmiştir. 2024 yılında ise kardiyoloji alanında Profesör Doktor unvanını almıştır.

2019–2022 yılları arasında yurt dışında çalışarak uluslararası hasta deneyimi kazanmış ve farklı sağlık sistemlerinde ileri kardiyolojik uygulamalar konusunda tecrübe edinmiştir.

Prof. Dr. Bülent Demir halen İstanbul Medipol Mega Üniversite Hastanesi’nde görev yapmaktadır.

Girişimsel kardiyoloji alanında ileri düzey deneyime sahip olup;

• Koroner anjiyografi, balon ve stent işlemleri
• Periferik arter hastalıklarının girişimsel tedavisi
• Karotis (şah damarı) stentleme
• TAVI (Transkateter Aort Kapak İmplantasyonu)
• MitraClip (transkateter mitral kapak onarımı)

gibi ileri girişimsel işlemleri aktif olarak uygulamaktadır.

Kardiyovasküler farmakoloji, Prof. Dr. Demir’in öne çıkan uzmanlık alanlarından biri olup; lipid düşürücü tedaviler, antitrombotik tedaviler ve kalp-damar hastalıklarının ilaçla yönetimi konusunda ileri düzey bilgi ve deneyime sahiptir.

Ulusal ve uluslararası hakemli dergilerde yayımlanmış 40’tan fazla bilimsel makalesi bulunmakta olup, bu çalışmaları literatürde çok sayıda atıf almıştır. Özellikle ateroskleroz (damar sertliği), damar sertliğinin geriletilmesi (reversal) ve kardiyometabolik risk yönetimi konularındaki çalışmaları öne çıkmaktadır.

Ayrıca çok sayıda ulusal ve uluslararası kongrede sözlü sunumlar yapmış, oturum başkanlığı görevlerinde bulunmuştur. Görsel ve yazılı basında sağlık alanındaki görüşleriyle sıkça yer almakta olup, kamuoyunda tanınan kardiyologlar arasında bulunmaktadır.

Prof. Dr. Bülent Demir, modern kardiyolojiyi yalnızca hastalık tedavisi ile sınırlamayan; aynı zamanda uzun yaşam (longevity) ve kalp odaklı uzun yaşam (cardiolongevity) perspektifi ile ele alan bir yaklaşımı benimsemektedir. Klinik pratiğinde, ileri kardiyolojik tedavileri yaşam tarzı düzenlemeleri ile entegre ederek, kalp ve damar hastalıklarının önlenmesi ve geriletilmesine yönelik çalışmalar yürütmektedir.

Bu kapsamda özellikle kalp dostu beslenme, egzersiz,  obezite tedavisi, yeni nesil risk faktörleri,  enerji tıbbı, aralıklı oruç (intermittent fasting), açlığı taklit eden diyet (fasting mimicking diet) ve bitki ağırlıklı diyet yaklaşımlarına ilgi duymaktadır.

 Eser Adı: Cor Vita: Demir Protokolü

Alt Başlık: “Kalbini gençleştir, ömrünü uzat!”

Yazar Adı: Prof. Dr. Bülent Demir

Editör: Devrim Yalkut

Yayınevi: Destek Yayınları

Türü: Sağlık

Fiyatı: 420 TL

Sayfa Sayısı: 312

Sen anlat Karadeniz...

Yağmurunla, rüzgarınla, öfkenle anlat.

Anlat ki bilelim; ne çok susmuşsun, ne çok yanmışsın içinde...

Kazım’la başlasın türkülerin.

Denizin ötesine söylenmiş şarkılarla…

“Gelevera Deresi”nden yankılansın sesi;

Çünkü o, bir halkın içli çığlığıydı.

Tulumun sesinde, martının çığlığında, yağmurun aralığında saklıydı o çocuk.

Erken gitti…

Ama ardından milyonlarca yürek ağladı;

Çünkü Kazım, sadece bir sanatçı değil, bir direnişti.

Sahici, hırçın, yaralı ama dimdik bir yürek.

Şair Ceketli…

Sonra Volkan…

Karadeniz’in öteki asisi.

Bir başka acının, bir başka özlemin sesi.

“Cerrahpaşa”da bir gece boğazımıza düğüm olduysa onun yüzünden oldu.

Sesi, dağların ardından yükselen bir isyan gibi.

Bazen bir annenin ağıdı, bazen terk edilmiş bir sevdalının çırpınışı gibi...

Sen anlat Karadeniz…

Çünkü senin evlatların, sevdikçe kanıyor.

Ağladıkça türkü oluyor.

Ve sustukça ölüyor içten içe…

Bu iki asi çocuk da seni anlattı hep.

Kazım biraz ölüme inat, Volkan biraz hayata küskün...

Ama ikisi de senin kokundu.

Senin toprağındandı.

Senin yüreğinden konuştu.

Şimdi ikisi de mezarında sessiz…

Ama ikisi de hala anlatıyor seni.

Çünkü Karadeniz susmaz.

Sustuğunda, o türküleri dinleyin.

İçinde Kazım da var, Volkan da…

Ve sen varsın Karadeniz.
 

31 Mart…

Volkan Konak..

1 yıl önce bugün kaybetmiştik…

Hazır onunla ilgili bir yazı yazmaya karar vermişken, yine ölüm yıldönümü yaklaşan ki 25 Haziran 2005 tarihinde yaşama veda eden Kazım Koyuncu'dan da bahsetmek istedim bu köşede…

Karadeniz'in yetiştirdiği iki mert ve demokrat sanatçı..

Tabii başarılı müzik yapan başka müzisyenler de var ama halk nezdinde Karadeniz müziği denilince ilk akla gelen bana göre bu iki isim.

En azından bana göre…

Bu yüzden ikisini de birlikte yad etmek istedim.

Kazım’ın isyanını, Volkan’ın hüznünü…

Karadeniz’in iki çığlığını.”

Işıklar içinde uyusunlar…

Nota ve Tınıyla…

Türkiye’nin En Tartışmalı Konularından Birine Atılan Cesur Bir Neşter: Kayıp Türkler 15. Baskısıyla Destek Yayınları’nda.

Ali Rıza Özdemir’in çok konuşulan çalışması, Türkiye’de etnik kimlik tartışmalarının merkezindeki “kayıp aidiyetler” meselesini yeniden gündeme taşıyor.

Ali Rıza Özdemir imzalı Kayıp Türkler, Destek Yayınları etiketiyle 15. baskısına ulaşarak Türkiye’de uzun süredir tartışılan etnik kimlik meselesini yeniden tartışmaya açıyor. İlk yayımlandığı günden bu yana yoğun ilgi gören eser, özellikle sosyal medyada ve akademik çevrelerde süregelen tartışmaların da etkisiyle okur kitlesini büyütmeyi sürdürüyor.

Kitap, Türkiye açısından son derece hassas ve ilgi çekici bir başlığa odaklanıyor: Türkmen kökenli bazı aşiretlerin zaman içinde farklı diller konuşmaya başlaması ve bunun yarattığı kimlik dönüşümü. Yazar, bu dönüşümü “kültürel değil, ağırlıklı olarak dilsel bir değişim” olarak ele alarak tartışmayı farklı bir zemine taşıyor.

Eserde yer alan en dikkat çekici noktalardan biri, Osmanlı arşivleri ve saha araştırmalarıyla desteklenen veriler üzerinden Türkiye’nin doğu ve güneydoğusundaki bazı toplulukların kökenlerine dair yeni bir okuma sunulması. Kitapta, tarihsel kayıtlar, aşiret anlatıları ve akademik çalışmalar birlikte değerlendirilerek, Türkiye’deki etnik yapının sanıldığından çok daha karmaşık olduğuna dikkat çekiliyor

Özdemir’in çalışması günümüz Türkiye’sinde hâlâ canlılığını koruyan kimlik, aidiyet ve toplumsal bütünlük tartışmalarına doğrudan temas ediyor. Yazar, özellikle etnik ayrışmaların önüne geçilmesi için bilimsel verilerle hareket edilmesi gerektiğini vurgularken, “kayıp” olarak tanımlanan toplulukların yeniden değerlendirilmesi gerektiğini savunuyor

Türkiye’nin yakın tarihinde ve bugünün toplumsal yapısında karşılık bulan bu çalışma kamuoyunda yeni tartışma başlıkları açmaya aday güçlü bir araştırma olarak öne çıkıyor.

Arka Kapak Yazısı:

Türkiye’nin toplumsal hafızasında eşikleri aşan, kimlik tartışmalarında ezber bozan bir klasik.

Bu çalışma; Türkiye, Irak, İran ve Suriye hattında yüzyıllardır varlık gösteren yüzlerce Türkmen aşiretinin dilsel değişim süreçlerini, “etnik coğrafya” metodolojisiyle mercek altına alıyor. Tarihi süreç içerisinde Kürtçe ve Zazaca konuşmaya başlayan Türkmen boylarının izini süren eser, meseleyi kapsamlı ve yetkin bir şekilde ele alıyor.

Kitap, şu can alıcı sorulara yanıt arıyor:

• Kürt-Türkmen etkileşimi nasıl gerçekleşmiştir?

• Türkmen aşiretleri neden Kürtleşmiştir?

• Kürtleşme neyi ifade etmektedir?

• Kürtleşme halen devam etmekte midir?

• Hangi Türkmen aşiretleri Kürtleşmiştir?

• Türkmen kökenli bu aşiretlere milli aidiyetleri geri verilebilir mi?

• Türkleşen Kürtler yok mudur?

Kimliklerin iç içe geçtiği bu coğrafyada, dünü anlamak ve bugünün

toplumsal yapısını kavramak isteyenler için Kayıp Türkler, vazgeçilmez bir

başvuru kaynağı niteliğinde

Yazar Hakkında:

1977 yılında Erzincan’da doğdu. Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü’nden mezun oldu. Erzincan Üniversitesi’nde Dersim’de Eğitim (1848-1908) başlıklı teziyle yüksek lisansını tamamladı. Yazarın yayımlanmış otuza yakın kitabı, yüzlerce köşe yazısı, onlarca akademik yayını, çok sayıda kitap bölümü, rapor ve söyleşisi bulunmaktadır. Uzmanlık alanlarıyla ilgili birçok konferans, panel ve sempozyuma konuşmacı olarak katıldı, radyo ve televizyon programlarında bilgilerini kamuoyu ile paylaştı. Birçok sivil toplum örgütüne fahri danışmanlık yaptı. Alevilik ve Bektaşilik araştırmalarına yoğunlaşmış uluslararası akademik bir yayın olan Ahmet Yesevi Dergisi’nin sahibidir. 200 kadar Alevi inanç ve kanaat önderinin imzaladığı Alevilik Bildirgesi’ni kaleme aldı, bu bildirge Almancaya da çevrildi. Yirmi yılı aşkın süreyle Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı okul ve kurumlarda öğretmenlik ve yöneticilik yaptı. 2023 ile 2025 yılları arasında ise Kültür ve Turizm Bakanlığı’na bağlı Alevi-Bektaşi Kültür ve Cemevi Başkanlığı’nda başkanlık/genel müdürlük görevinde bulundu. Halen yüzlerce sivil toplum örgütünün yer aldığı Alevi-Bektaşi Güç Birliği Platformu’nun başkanlığını yapmaktadır.

Eser Adı: Kayıp Türkler

Alt Başlık: Etnik Coğrafya Bakımından Kürtleşen Türkmen Aşiretleri

Yazar Adı: Ali Rıza Özdemir

Editör: Devrim Yalkut

Yayınevi: Destek Yayınları

Türü: Araştırma

Fiyatı: 450 TL

Sayfa Sayısı: 360

Televizyonda yeni bir dizi yayınlanmaya başlıyor ve daha ilk bölümden itibaren yorum yağmuruna tutuluyor...

Bir nevi sosyal medya bombardımanı...

“Bu ne saçmalık?”, “Senarist uyuyor mu?”, “Ben olsam şöyle yazardım…”

Artık fark ettik ki bu ülkede çok ama çok fazla senarist var.

Oysa senaristlik, dışarıdan bakıldığında öyle basit ve hafife alınacak bir iş değil.

Çünkü ortada sadece bir hikâye yok; onlarca bölüm sürecek bir dünya kurmak var.

Her karakterin geçmişini, motivasyonunu, dönüşümünü hesaplamak; her bölümde izleyiciyi yeniden yakalamak; temposu düşmeden, inandırıcılığını kaybetmeden hikâyeyi ileri taşımak gerekir.

Bir sahnenin birkaç dakika sürmesi, onun birkaç saatte yazıldığı anlamına gelmez.

Bazen tek bir diyalog için saatlerce düşünülür, defalarca silinip yeniden yazılır.

Üstelik bu süreç sadece “yaratıcılık” meselesi de değildir.

Kanalın beklentisi, yapımcının talepleri, reyting kaygısı, oyuncu uyumu…

Hepsi aynı anda denklemde olmak zorundadır.

Kısacası senaristlik; ilhamla başlayan ama disiplinle yürüyen, sabırla ayakta kalan bir maratondur.

Ama gel gör ki sosyal medya çağında herkes her şeyi biliyor.

İki karakter arasında yaş farkı var diye kıyamet kopuyor.

Hikâye beklenmedik bir yöne kırılıyor diye “Senaryo çöktü” ilan ediliyor. Hatta ne hikmetse sanki içlerine doğmuş gibi final yapacağı iddia ediliyor…

Oysa iyi hikâye dediğin biraz da sürpriz değil midir? Her şey tahmin edildiği gibi gitse, kim izler o diziyi?

Eleştiri elbette kıymetlidir. Hatta gereklidir. Ama eleştiriyle hoyratça “sallamak” arasında ince bir çizgi var.

O çizgi her geçen gün biraz daha siliniyor. Çünkü artık mesele anlamak değil, sadece konuşmak. Hatta çoğu zaman, en yüksek sesle konuşmak.

İşin ironik tarafı şu:

“Ben olsam şöyle yazardım” diyenlerin büyük çoğunluğu, bırakın bir senaryoyu, iki sayfalık tutarlı bir hikâye bile yazmamıştır.

Çünkü yazmak; fikir yürütmekten, yorum yapmaktan çok daha zor bir eylemdir. Sorumluluk ister. Sabır ister. Emek ister.

Kolay olan eleştirmektir. Zor olan üretmek.

O yüzden bir dahaki sefere bir dizi izlerken, beğenmediğiniz bir sahnede hemen hüküm vermek yerine şunu sormak fena olmaz: “Gerçekten ben yazabilir miydim?”

Eğer cevap içten bir “evet” ise, buyurun kalem sizin.

Ama değilse, belki de biraz daha insaflı hatta ve hatta saygılı olmakta fayda var.

Nota ve Tınıyla...

Bugün Ankara’da yine yağmur var.

Öyle aceleci, bağırıp çağıran cinsten değil…

Sanki eski bir dost gibi, usulca geliyor. 

Camlara vururken bir şey anlatmak ister gibi.

Ankara’nın yağmuru başkadır derler ya, gerçekten öyledir.

Ne İstanbul gibi telaşlıdır ne de sahil şehirleri gibi hafif…

Biraz ağırdır, biraz düşünceli. 

Sanki her damlası geçmişten bir anı taşır da yere öyle düşer.

Kaldırımlar ıslanmış, asfalt kararmış, insanlar yine aynı telaşla bir yerlere yetişmeye çalışıyor. 

Ama yağmur, kimseye aldırmadan kendi hikâyesini yazıyor. 

Şemsiyelerin altında saklanan yüzler, vitrinlere yansıyan siluetler… 

Hepsi bir film sahnesi gibi akıp gidiyor.

Eskiden yağmur yağdığında bir şeyler değişirdi sanki.

İnsanlar daha çok konuşur, daha çok hatırlardı.

Bir çayın buğusunda, bir pencere kenarında geçirilen saatler vardı.

Şimdi ise herkes yağmurdan kaçıyor, oysa geçmişte yağmurun içinde bir şeyler bulunurdu.

Belki de kaybettiğimiz şey tam olarak bu:

Yağmurun anlamı.

Bir zamanlar birinin elini tutmak için bahaneydi yağmur.

Aynı şemsiyenin altına sığmak, omuz omuza yürümekti.

Islanmayı, hatta üşümeyi bile göze almak…

Çünkü yanında biri varsa, hiçbir şey gerçekten soğuk gelmezdi.

Şimdi ise kalabalıklar içinde yalnızız.

Yağmur yağıyor ama kimse durup bakmıyor.

Kimse pencereye yaslanıp “ne güzel yağıyor” demiyor.

Sanki herkesin içinde bir telaş, bir yetişme hâli…

Ama nereye yetiştiğimizi bilen yok.

Ankara bugün yine ıslak.

Sokak lambaları su birikintilerine vuruyor, sarı sarı parlıyor.

Bir yerde bir radyo çalıyor belki, eski bir şarkı…

Ve o şarkıyla birlikte, unutuldu sandığımız bir duygu yeniden içimize dokunuyor.

Belki de hâlâ geç değil.

Belki bir gün yine yağmurun altında yürümeyi hatırlarız.

Birine mesaj atmak yerine kapısını çalmayı…

Birlikte susmayı, birlikte ıslanmayı…

Bugün Ankara’da yine yağmur var.

Ve ben, her damlada biraz geçmişi, biraz da eksilen bir şeyleri düşünüyorum.

Nota ve Tınıyla...

Perdenin usulca aralandığı, ışıkların kalbin ritmine eşlik ettiği, insan ruhunun sahnede yeniden doğduğu o özel gün:

Dünya Tiyatrolar Günü.

Tiyatro, yalnızca bir sanat dalı değildir.

Tiyatro, insanın kendini insana anlattığı en eski, en sahici dildir.

Bir sahnenin üzerinde bazen bir hayat başlar, bazen bir hayat biter.

Ama her defasında seyircinin kalbinde yeni bir pencere açılır.

Çünkü tiyatro, gerçeğin ta kendisi değil; gerçeğin hissedilen hâlidir.

Bir tiyatro oyuncusu…

Onu sadece sahnede gördüğümüz birkaç saatle tanıdığımızı sanırız.

Oysa o birkaç saat, yılların emeğinin, uykusuz gecelerin, tekrarların, vazgeçişlerin ve yeniden başlayışların bir sonucudur.

Bir karakteri yaşamak, sadece ezberlenmiş cümleleri söylemek değildir.

O karakterin acısını omuzlamak, sevincini kalpte büyütmek, suskunluğunu bile seyirciye anlatabilmektir.

İşte bu yüzden tiyatro oyuncusu, insan ruhunun en cesur yolcusudur.

Peki nasıl yetişir bir oyuncu?

Biraz merakla, biraz cesaretle…

Çokça sabırla.

Okullarda, konservatuvarlarda teknik öğrenilir belki; ama sahnenin gerçek dili hayatın kendisidir.

Bir oyuncu, sokakta yürüyen insanlardan, bir çocuğun kahkahasından, bir yaşlının bakışından beslenir.

Çünkü tiyatro, hayatın aynası değil, ta kendisidir.

Dünyanın dört bir yanında tiyatroya duyulan ilgi, aslında insanın kendine duyduğu özlemin bir göstergesidir.

Dijital ekranların hızla çoğaldığı bu çağda bile insanlar, bir sahnenin karşısına oturup canlı bir hikâyenin içine girmeyi seçiyor.

Çünkü tiyatroda “an” vardır. Tekrarı olmayan, filtresiz, çıplak ve gerçek bir an…

Belki de bu yüzden tiyatro, hiçbir zaman eskimeyen bir mucizedir.

Bugün, bir tiyatro salonunun kapısından içeri girdiğinizde sadece bir oyun izlemeye gitmezsiniz.

Bir insanın iç dünyasına misafir olur, kendi içinize doğru uzun bir yolculuğa çıkarsınız.

Işıklar söndüğünde, sahne aydınlandığında, aslında kalbinizin en karanlık köşeleri de usulca aydınlanır.

27 Mart, sadece tiyatronun değil; insanın, duygunun ve anlatmanın günüdür.

Ve belki de en çok hatırlamamız gereken şey şudur:

Hayat bazen bir sahne kadar kısa, ama bir oyun kadar anlamlıdır.

Perde hiç kapanmasın…

Nota ve Tınıyla…

Tezinde işlediği konunun, 'CLUBHOUSE' uygulaması olduğunu biliyordum, lâkin; bu uygulamayı hiç merak etmemiştim, ne benim ne de eşimin de zaten bu tip uygulamalarla ilgilenecek vaktimiz olmadığı için, önceki güne kadar hiç de bakmamıştım... 

Önceki  gün merak edip,  'Neymiş şu tez konusu  olacak kadar ilginç insan hezeyanlarına sahip CLUBHOUSE?' diyerek girme gaflet ve delaletinde bulundum...

Evlere şenlik bir platform...

Öğrendiğim kadarıyla, pandemi döneminde kurulmuş bir enternasyonel sohbet platformu...

O dönemlerde, referans usulüyle dahil olunabiliyormuş...

İki gün de sık aralıklarla takip ettim...

Şu kadarını söyleyeyim; gerçekten üzerine onlarca tez yazılacak, evlere şenlik bir platform...

Zaman zaman, entellektüel seviyede  sohetler de edliyor kuşkusuz...

Ama nadren...

Çalıştığım kurumlarda, kurumsal iletişim ve sosyal medya yöneticiliği de yaptım; gençlik dönemimizde facebook gruplarında da yer aldık, keza zaman zaman 'X'e de girip çıkıyoruz...

Lâükin ben bu kadar ilginç tipi hiç bir arada görmemiştim...

Ucuz numaralarla; abuk sabuk ve sözde seksileştirilmiş ses tonu ile kendini resmen teşhir eden beşinci sınıf hatun müsvetteleri mi dersiniz: girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada...

Türkiye'nin yakın tarihini kana bulayan, ülkeyi ele geçirmeye çalışırken, kahraman ordumuzun ve sağduyulu vatandaşların bilinci sayesinde iğrenç emelleri kursaklarında bırakılan vatan haini cematçiler mi dersniz; ki çoğu yurt dışından salıyor; yemez çünkü urada savunmak o hainliği; ipten kazıktan kurtulmuş cemaatçi bozunutları mı dersiniz işte; girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada...

Yine fırsat bu fırsat, bölücülük emellerini yine açık açık ve gaz çıkartır gibi konuşan vatan  hainleri ya da, vatan haini aday  adayları mı dersiniz; girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada...

Arayışta olanar mı dersiniz; girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada...

İki kelimeyi bir araya getiremeyen cahil-cühela, yobaz ve bağnaz din bezarganalrını mı merak ediyorsunuz; girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada...

Boş boş kunuşup, adına 'Goy-Goy' dedikleri tuhaf bir muhabbet zinciri mi arıyorsunuz; girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada...

Unutmadan,  kadınlı erkekli birbirinin anasına-bacısına, şerefine haysiyetine bol keseden küfür edenler  topluluğunu bir arada görmek mi istiyorsunuz; girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada... 

Kadın ve erkek eşitliği diyorsunuz ya, ki evet eşittir, ama ahlaksızlığın, fütursuzluğun, aymazlığın eşitliği mi olur; işte bunu yanlış algılayarak, 'Kadınların da küfür etme özgürlüğü var' düsturunu içselleştiren on iinci sınıf kaba-saba kadın müsvettelerini mi duymak istiyorsunuz ki bir kadın olarak, bir anne olarak, çağdaş bir Türk kadını olarak bu tip kadınlara tanıklık etmekten utandım ama, yine de tüm bu ucuzlukları da yaşamak mı istiyorsunuz; girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada...

Yine feminizim ayağına, ucuz numaralarla yine kendini lafla teşhir eden on sekizinci sınıf kadınlarla tanışmak mı istiyorsunuz; girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada...

Hiç kimse, canım Türk Milleti'nin ferasetinden, faziletinden, bütünlük arzusundan kuşkuya kapılmamalı belki ama, siz bunlara rağmen sağlam bir  ahlaksız kitlesi, sağlam bir fütursuz kitlesi, sağlam bir yobaz kitlesi, sağlam bir vatan haini kitlesi, çok  sağlam bir cahil-cühela kitlesi olduğunu da ibretle görmek mi istiyorsunuz; girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada... 

Hele hele o cahiller kitlesi, kendinizi bile sorgulamak ve utanmak mı istiyorsunuz bu aziz toplum adına; girin CLUBHOUSE'ye, hepsi bir arada...

Girin CLUBHOUSE'ye, aradığnız tüm manyaklar orada...

Hâtta ve hâtta, 'Ahlaksızlık', 'Cahillik', 'Fütursuzluk', 'Aymazlık' ve 'Vatan Hainliği ve Bölücülük' kavramları; CLUBHOUSE'de karşılaşacağnız ucz tiplerle yeniden yazılacaktır emin olun...

Ucuzluk, ahlaksızlık, cemaatçilik, yobazlık, cahillik, bölücülük, hainlik mi arıyorsnuz; işte tüm bu haysiyetsizlik için CLUBHOUSE tam da sizin dişinize göre; girin, ısırın; siz de o ahlaksızlardan, hainlerdin, aymazlardan, cahil-cühelalardan biri olarak, kim olduğunuzu belli edin...

Yüce Tanrı, bu ülkeyi gerçekten korusun; inanın kendini bilen insan; CLUBHOUSE'de tanıklık ettikleri sonrasında bu duayı etmekten kendini aamayacaktır...

İŞTE PRENSES SÜREYYA ROMANI

Ersin Faikzade & “Prenses  Süreyya” Romanı...

Dünyanın birçok ülkesinde Türkiye’yi gururla temsil eden Türk Sanat Müziğinin sevilen genç seslerinden barış elçisi Ersin Faikzade, İran Şahının ikinci karısı Süreyya’nın bilinmeyen yönlerini ve anılarını bir kitapta  topladı. Kitap dünyanın birçok ülkesinde, Almanya’da, İngiltere’de, Fransa’da, İran’da, Arap ülkelerinde, Amerika Los Angeles’ta ve pek çok ülkede 2020 Ocak ayında aynı anda piyasaya çıkacak. Ersin Faikzade kitabın çıkışından sonra yurt icinde ve dışında imza günleri organizasyonlarına katılacak.

20 yıllık araştırmasını altı aylık yoğun çalışmayla kitaplaştırdığını açıklayan Ersin Faikzade; “Tarihe ışık tutacak kitabı altı ay değil 20 yıl sürdü. Yirmi yıldır özel bir hobim olarak ben Prenses Süreyya’yı, İran kraliyet ailesini araştırmıştım. İran üzerine pek çok doneler biriktirdim. Dünyanın birçok yerinde de Üniversitelerde de konuşmacı olarak da katıldım” yorumunu yaptı..

Ersin Faikzade; “Şu anda biliyorsunuz İran’da çok büyük protestolar var. Bunları desteklememiz lazım, insanların özgürlükleri için protesto yürüyüşleri yapıyorlar. Prenses Süreyya Türkiye’de çok sevilmiş bir kraliçe aslında İran şahının ikinci eşi. 1958’de şahtan ayrıldığında tüm dünya ağlarken Türkiye gerçekten çok gözyaşı dökmüşler çünkü onu çok benimsemişler. Türkiye’ye geldiğinde İstanbul’da İzmir’de özellikle Bursa’da kaplıcalarda çocuğu olmadığı, kısır olduğu, bir evlat veremediği için sürgün edilmişti. Türkiye’de kaplıcalarda derman aramıştı ama olmamıştı. Acılı ve hüzünlü bir hikaye! Ama inanıyorum ki bütün dünyada tekrardan onun anısını yaşatacağımı düşünüyorum. Çok araştırma doneleri var içinde, birçok materyal kullandım kitapta” dedi.

ACILI BİR HİKÂYE

Yaşam öyküsüyle tüm dünyanın da ilgisini çeken İran şahının ikinci eşi kraliçe Süreyya ile ilgili bilinmeyen yönlerinin yer aldığı bu kitap İran Şahı Muhammed Rıza Pehlevinin ikinci eşi Süreyya İsfendiyari Bahtiyarinin anılarını kitapta topluyor.

TÜRKİYE’DE ÇOK SEVİLİRDİ

Süreyya İsfendiyari Bahtiyari’nin Türkiyede çok sevildiğini anlatan Ersin Faikzade; “1958de Şah’tan ayrıldığında tüm dünya ağlarken Türkiye’de de gerçekten çok gözyaşı dökülmüş. Çünkü onu çok benimsemişler. Çocuğu olmadığı, bir evlat veremediği için sürgün edilmişti. Türkiyede kaplıcalarda derman aramıştı ama olmamıştı. Acılı ve hüzünlü bir hikaye… Ama inanıyorum ki bütün dünyada tekrardan onun anısını yaşatacağım. Çok araştırma doneleri var içinde, birçok materyal kullandım kitapta. Kitabımız Almanya, İngiltere, Fransa ile İran’ın da aralarında yer aldığı Arap ülkelerinde aynı anda çıkacak” diye konuştu.

KİTAP HAKKINDA ERSİN FAİKZADE NE DEDİ?

20. Yüzyılın en merak edilen Mahzun Kraliçe Süreyya’nın biyografik romanı…

Kısır olduğu için sürgün edilen bir aşk; talihsizlikler kervanı…. Yapayalnız vefat ettiği güne kadar devam eden bir takip…

Gözyaşları ile yazdığım bu roman 20 yıldır biriktirdiğim; hayatımın bir parçası haline gelen Prenses Süreyya’nın hazin hikayesi.

Türkiye ve dünya’nın yakın tarihine bir yolculuk yaparken tanıdık simalar ile karşılaşacaksınız ayrıca; kimler kimler var, İran Şahı Muhammed Rıza Pehlevi, Kennedy’ler; Kraliçe Elizabeth; Celal Bayar; Adnan Menderes; Zeki Müren; Halikarnas Balıkçısı; Gönül Yazar…. Maximilien Shell; Richard Harris…. daha niceleri sürpriz isimler…

Şems; Mevlana; Hafız Sirazi, Aşk’i yüzyıllardir bizi anlatan gönül dostlarıdır...

İnsan ilişkilerinde sıkça karşılaştığımız bir tip vardır: kimseyi kırmak istemeyen, herkese “evet” diyen, kendinden ödün vermeyi bir nezaket sanan kişiler.

Onların gözlerinde hep bir telaş vardır; karşısındaki gücenmesin, yanlış anlamasın, üzülmesin…

Böylece herkesin gönlünü hoş tutmaya çalışırlar. Ama bir gerçek var ki, herkesin gönlünü hoş tutmaya çalışırken, kendi gönüllerini yaralarlar.

Böyle insanların hayatına dışarıdan bakıldığında, uyumlu, sakin, tatlı dilli oldukları görülür. Ama içlerinde başka bir hikâye yazılıdır. Çünkü her “tamam” deyişlerinde kendi içlerinden küçük bir parçayı koparırlar.

Bir yere kadar fark etmezler belki ama yıllar içinde bu küçük kopuşlar birikir. Sonra da karşılarına büyük bir boşluk, derin bir yorgunluk olarak çıkar.

Neden böyle olur?

İnsan, aslında kabul görmek için doğuştan bir çaba taşır.

Çocukken bile annesini, babasını üzmemek için ağlamasını tutan, arkadaşlarını kaybetmemek için kendi oyuncağını veren çocukları hatırlayın.

Büyüdükçe bu davranış biçimi daha da yerleşir.

Ama hayatın gerçeği şudur: Herkesi mutlu etmek mümkün değildir.

Çünkü insanların beklentileri farklıdır.

Birini mutlu eden bir davranış, diğerini rahatsız edebilir.

Siz herkese göre şekil aldığınızda, sonunda kendiniz diye bir şey kalmaz.

Kendi sınırlarını çizmek, kimi zaman en zor olanıdır.

Özellikle de “hayır” demeyi öğrenmemiş, reddetmenin karşısındakini kıracağını düşünen biriyseniz…

Oysa “hayır” demek bencillik değildir.

Tam tersine, insanın kendini korumasıdır.

Bir düşünün:

Bir arkadaşınız sizden sürekli borç istese ve siz her seferinde evet deseniz, gün gelir kendi ihtiyaçlarınızı karşılayamaz hale gelirsiniz.

Bu durum sadece para için değil; zaman, emek, sevgi için de geçerlidir. Sürekli karşıya veren, kendisine ayırmayan kişi, sonunda tükenir.

Psikologlar bu davranış biçimini “insanları memnun etme sendromu” olarak tanımlıyor. Bunun temelinde de reddedilme korkusu yatıyor.

Yani “hayır dersem sevilmem, dışlanırım” kaygısı…

Ama gerçekte tam tersi olur.

Çünkü sınırsızca “evet” diyen insan, bir süre sonra ciddiye alınmaz. Onun sınırlarını bilen olmaz, sözü değerini yitirir.

Kendi hayatında “herkesi üzmemek” adına sürekli taviz veren kişi, farkında olmadan ilişkilerinde samimiyeti de zedeler. Çünkü gerçek samimiyet, dürüstlükten doğar.

Siz istemediğiniz halde kabul ettiğiniz şeylerde sahte bir uyum sergilersiniz. Bu da zamanla içinizde bir öfke biriktirir. Gün gelir, hiç beklemediğiniz bir anda patlarsınız. İşte o zaman asıl kırgınlık başlar.

Toplumsal açıdan baktığımızda da benzer bir durum vardır.

Sessiz kalan, sürekli boyun eğen, haksızlıklara “aman canım, ses etme” diyerek katlanan bireyler çoğaldıkça toplumda da adalet duygusu zayıflar. İnsanların kendi sınırlarını çizememesi, büyük ölçekte toplumun sınırlarını da belirsiz hale getirir.

Peki çözüm ne?

Öncelikle insanın kendini tanıması…

Ne istiyorum, neye ihtiyacım var, neleri kabul edebilirim, neleri edemem?

Bunları bilmeden sağlıklı sınırlar çizilemez. Ardından da cesaret gerekir. Çünkü “hayır” demek, en çok cesaret ister. Ama bir kere başladığınızda, aslında kimsenin size kızmadığını, aksine saygı duyduğunu görürsünüz. Çünkü insanlar, net sınırları olan kişilere daha fazla değer verir.

Herkesi memnun etmeye çalışmak, kendi benliğinizi tüketmek demektir. Oysa asıl olan, önce kendinizi üzmemektir. Çünkü siz kendinizi üzerseniz, kimse sizi gerçekten mutlu edemez. Kendine haksızlık eden bir insanın, başkalarına gerçek bir mutluluk sunması mümkün değildir.

Hayat kısa.

Kendinizi yok sayarak, herkesi mutlu etmeye çalışarak ömrünüzü tüketmeyin.

Unutmayın:

En çok üzülmekten korkanlar, en çok kendilerini üzer.

Ve insan, en zor kendine karşı adil olmayı öğrenir.

Ama bir kez öğrenince, hem kendine hem de çevresine daha gerçek bir mutluluk verir.

Nota ve Tınıyla...

Ramazan ayı sonrasında, özellikle oruç tutanların en sevdiği şey, muhtemelen özellikle de Şeker Bayramı sırasında ve süresince; gerek konuklar için hazırlanan, gerekse konuk olarak gidilen evlerde onlaın  konukları için hazırlıdığı baklavaları, kadayıfları, şekerpareleri; homini gırtlak bir şekilde yemektir…

Dolayısıyla, yine özellikle oruç tutanlar için Ramazan ayı boyunca az da olsa verilen kilolar; neredeyse bayramda yarı yarıya olmasa   da biraz alınır…

************************

Canımın içi, biricik eşim; hayatımın anlamı Sinemciğim de, tanıştığımız günden bu yana, ‘Diyet’ ve ‘Rejim’ diye başımı etini yemiş olsa da; benim gibi ‘Yemek yemek için yaşayan’ bir adamla evli olmasından kaynaklı olarak; ne diyete, ne de rejime ilişkin bir adım atmadı…

Daha doğrusu atmamıştı…

Sağlıklı da yesek, kaloriye, kiloya, karbonhidrata pek dikkat etmiyorduk…

Taaaaa ki bu bayrama kadar…

(!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

***************************

Yağı yok denecek kadar az, tatsız tuzsuz diyet ya da rejim yemeklerini oldum olası sevmemiştim…

Lâkin, bayramın üçüncü günü öyle bir ‘Sarma’ yaptı ki; tadına doyamadım…

Sizlerle de  paylaşmadan duramadım…

İnanın, yiyeli henüz 10 dakika olmadı, sizinle paylaşmak istiyorum…

***************************

Övünmek gibi olmasın, gastronomi sektörüne profesyonel olarak adım attığım 1991 yılından bu yana, toplamda 24 patentini aldığım ve bizzat bana ait tarif varsa da bu, tamamen Sinem Elgün Yüzgül patentli ve kendisinin yarattığı bir lezzettir…

Aslında, ‘Lahana Sarma’nın bir  versiyonu gibi ama, malzemeler çok farklı…

***************************

Öncelikle, lahanaları, dolmalık saracak şeklie haşlayıp, soğutuyorsunuz…

Derin bir kapta, haşladığnız lahanaları dolduracak oranda ve miniminnacak doğranmış kemiksiz tavuk göğüs etini, yine minicik doğradığnız mantarları, yemeklik doğranmış soğanı, ince kıyım taze nane ve maydanozu, üç kaşık kara buğdayı ve bir buçuk kaçık zeytinyağını; yarım çay kaşığı zencefil, yarım çay kaşığı zerdeçal, yarım çay kaşığı havlıcan, bir çay kaşığı sumak, az karabiber, bir çay kaşığı tarçın ve birer tatlı kaşığı domates ve biber salçası ile beraber harmanlıyorsunuz ve el  maharetinize göre, lahanaları bu karışımla sarıyorsunuz…

Geniş ve dein bir tencereye, sıkı sıkı yerleştirip, üzerini  sınırda geçecek oranda su koyup, ocağın en büyük gözünde, ama kısık ateşte yaklaşık 20-25 dakika pişiriyorsunuz. Son üç  dakika daha ateşin altnı harlı açıp, ocaktan alıyor ve servis ediyorsunuz…

Üzerine de limon sıkarsanız, muhteşem bir lezzet oluyor…

***************************

Ellerine sağlık Sinemciğim…

Sizlere de afiyetler olsun…

GASTRONOMİ&GASTRONOMİ TURİZMİ UZMANI

GURME BOĞAÇ YÜZGÜL

Dünya Şiir Günü. 

Herkes şiirin büyüsünü duyar, ama onun içinde kaybolamaz.

Çünkü şiir, sadece sözcükleri yan yana dizmek değildir; ruhun en gizli köşelerinden yükselen bir fısıltıdır.

Şiir, bir insanın kalbinde biriken hasretin, umutların ve hüzünlerin titrek ışığıdır. 

Onu yazmak, kendi iç dünyamızın en kırılgan sırlarını kelimelere teslim etmektir. 

Ve işte bu yüzden herkes şair olamaz. 

Şiir, kâğıda düşen mürekkep değil; bir damla gözyaşıdır, güneşin batarken göğe çizdiği son çizgidir, geceyi saran sessiz bir nefes kadar sakindir.

Romantik, derin, bazen de ağlatan şiirler vardır. 

Ve bir bakarsınız, aynı kelimeler başka birinde sadece boş bir cümle olarak durur. 

Çünkü şiir, yalnızca yazarının değil, okuyanının da ruhuna dokunabildiği zaman gerçek olur. 

Herkesin anlayamayacağı, hissedemeyeceği bir dildir şiir; bu yüzden ona hayran kalmak, ona saygı göstermek gerekir.

Bugün, belki de ilk defa kalem tutan bir çocuk, sevdiğine küçük bir dize yazacak. 

Belki bir genç, gecenin ortasında yıldızlara bakarken kafasında bir şiir kuracak. 

İşte o an, şiir yaşam bulur. Ve anları, kelimelerin sihriyle ölümsüzleşir.

Dünya Şiir Günü, yalnızca yazanlar için değil, hisseden herkes içindir. 

Şiir, ruhumuzun gizli bir yankısıdır. 

Onu duyabilmek, hissetmek ve saygıyla kucaklamak, hepimizin küçük bir şair olma arzusu taşıdığı gerçeğini hatırlatır bize. 

Ama unutmayın, herkes şair olamaz; çünkü şiir, sadece kelimelerden değil, yürekten doğar.

Ve bugün, o yüreklerin en derinlerinden süzülen her satır için bir teşekkür etme günüdür. 

Şiire, şaire, kelimelere ve sessiz aşklara…

Nota ve Tınıyla... 

Tabii aynı zamanda tadı damaklarda kalan "Goralı Sandviç" 

Goralı sandviç ilk olarak Kosova'nın Gora bölgesinden gelen Goralı ailesi tarafından üretilmeye başlanmış.

Aile, 1945 yılında Kızılay'da Sakarya caddesi'nde bir pasaj içerisinde kendi soyadlarını verdikleri bir dükkân açarak Goralı sandviçin temellerini atmış.

İlk olarak porsiyon olarak servis edilen sosisler daha sonra 1950 yılında sandviç ekmeğinin içine konarak servis edilmiş ve süreç içerisinde marka haline gelmiş.

Goralı Sandviç, sandviç ekmeğinin arasına konulan sosis ve Rus salatasını andıran küp küp kesilmiş havuç, püre halindeki patates ve az sayıdaki bezelye karışımından yapılıp mayonez, ketçap ve turşu eklenerek servis ediliyormuş. 

Kadınbudu köfte, salam, sosis, dil, döner, mayonez, Rus salatası, ketçap ve turşudan oluşan özel sandviçiyle marka olan Goralı'nın müdavimleri arasında sanatçılar, politikacılar ve bürokratlar bulunuyormuş.

Şimdi nereden aklına geldi diyeceksiniz. 

Yıllardır efsane olmaya aday bir Ankara Ansiklopedisi üzerine çalışan Araştırmacı - Yazar Metin Turhan'ın arada bir içinden ilginç bir şeyler tırtıkladığım arşivi arasında gözüme çarpan eski SES dergilerinden birinde Goralı ile ilgili bir haber dikkatimi çekti. 

Haberi aynen sizlerle paylaşıyorum... 

GORALI YEMEKLERİ...

"Bakanlıklar'dan Sıhhiye'ye kadar bütün dairelerde, öğle yemeği saati yaklaşınca, memurların dilinden en çok şu kelimeler dökülüyor:

- Aman Goralı'ya gidelim. Geçenlerde bir mayonezli sosis yedim, tadına doyulacak gibi değildi.

Salataları, ayranı, söğüsleri az mı lezzetli? 

Hele o Goralı adıyla önümüze getirilen tabak dolusu çeşitli yemeğe diyecek yok doğrusu!

Bir yemek salonunda benim aradığım en önemli şey, temizlikle iyi servistir. Onu da Goralı'da buldum.

Yağlarının üstün kaliteli olması, bence en değerlisidir. 

Midelerin düşmanı da, dostu da yağ değil midir?

On ikide başlayan bu çeşit konuşmalar, hızını Büyük Sinema'nın alt köşesine kadar arttırır. Oradan parkın kösesini kıvrılıp, şık hasır dekorasyonlu GORALI SALONU'na uğrayanlar, ağızlarının da, midelerinin de isteklerinin de zevkini tadarak çıkarlar.

Temiz Servis.. 

Az Para... 

İyi Yemek.. 

"Bundan ötesi can sağlığı" diyeceksiniz, değil mi? 

Onu da GORALI'da bulacağınıza inanmak için bir kere uğrayın. 

Ayağınızı alamazsınız bir daha oradan"

Haber bu kadar ama şunu bilmekte fayda var. 

Goralı'nın özellikle sosisli sandviçleri aradan neredeyse yarım asırdan fazla bir süre geçmesine rağmen halen tadanların deyimiyle "Efsane"ymiş. 

Ne diyeyim bize de "Keşke olsaydı da tadına baksaydık" demek düşüyor...  

Nota ve Tınıyla...